IV CNP 55/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 55/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie ze skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 grudnia 2008 r.,

w sprawie z powództwa J.W. – R.

przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W. Oddziałowi Terenowemu

w G.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 października 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W związku ze skargą powódki J. W. – R. o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 grudnia 2008 r.

należy zważyć, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem,

czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich

uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto –

gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy

wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności

wyroku z prawem.

Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok,

w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Zaskarżony wyrok Sądu

Apelacyjnego uprawomocnił się z dniem jego wydania, tj. 11 grudnia 2008 r.,

ponieważ nie przysługiwał co od niego zwyczajny środek odwoławczy lub inny

zwyczajny środek zaskarżenia i od tej daty biegł dwuletni termin do wniesienia

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Skarżąca wniosła skargę w dniu 9 lutego 2011 r. (k. 18). Z tych względów skarga

jako wniesiona po upływie dwuletniego terminu przewidzianego w art. 424 6 § 1

k.p.c. podlega odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn.

akt I CNP 28/07, OSNC Zbiór Dodatkowy C/2008, poz. 61; postanowienie SN

z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt I BU 15/07, nie publ.; postanowienie SN z dnia

17 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV CNP 15/09. nie publ.).

Skarga nie spełnia również wymagań określonych w art. 424 5 § 1 pkt 4

i 5 k.p.c.

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

wyroku, którego skarga dotyczy polega na przedstawieniu wyodrębnionego

wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas

jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego

z prawem (por.: postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP

38/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz. 141; postanowienie SN z dnia 22 listopada

2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 września

2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia 11 sierpnia

2005 r.,

sygn.

akt III

CNP

4/05,

OSNC z 2006

r., nr 1, poz.

16).

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ten kreatywny wymóg

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia obliguje

skarżącą do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak również do

wskazania jej rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub przedstawienia

dowodów

lub

innych

środków

uwiarygodniających

jej

twierdzenie.

Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.,

zostaje spełniona, jeżeli skarżąca powoła w skardze nie tylko wszystkie znane jej

fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym wyrokiem a doznanymi

wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto

powoła dowody lub

co

najmniej ich

surogaty,

które

uczynią

twierdzenie

o wyrządzeniu szkody wiarygodnym (tak m.in.: postanowienie SN z dnia 25 lipca

2006 r., III CNP 40/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r.,

IV CNP 23/06, teza opublikowana w Biuletynie SN z 2006 r., nr 6, s. 8).

Tak rozumianego obowiązku skarżąca nie spełniła. Nie wykazała w żaden sposób,

że na skutek wydania zaskarżonego wyroku poniosła szkodę, z uzasadnienia

skargi wynika bowiem, że szkoda jest wynikiem działania strony pozwanej

i nastąpiła przed wydaniem wyroku.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącą obciąża obowiązek

przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,

których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie

mogłoby odnieść skutku. Skarżąca powinna wykazać, że od zaskarżonego wyroku

nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt

I CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy

przepisów

dotyczących

środków

prawnych,

których

zastosowanie

jest

niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Skarżąca

musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”,

że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było

i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu

tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na

dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia

27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz. 140).

Nie chodzi tylko wykazanie niemożliwości skorzystania ze skargi kasacyjnej, czy

skargi o wznowienie postępowania, ale także z innych środków prawnych

pozwalających na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służących

pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności (zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca

2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.). Krótka wzmianka skarżącej odnosząca

się do dopuszczalności skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie postępowania jest

niewystarczająca dla wykazania przesłanki, że wzruszenie zaskarżonego wyroku

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.