III CNP 25/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 25/13

POSTANOWIENIE

Dnia 10 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka

w sprawie ze skargi A. W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S.

z dnia 9 stycznia 2013 r.,

wydanego w sprawie z powództwa A. W.

przeciwko PGE Dystrybucja S.A.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 października 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

A. W., w pozwie skierowanym przeciwko PGE Dystrybucja S.A. wnosił o

zasądzenie

od

pozwanej

Spółki

kwoty

21 600

zł

z

odsetkami

tytułem

wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z jego nieruchomości położonej w S. W

toku procesu ograniczył powództwo do kwoty 5 700 zł, w związku z czym

postępowanie w pozostałym zakresie zostało umorzone.

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w S. oddalił powództwo i

orzekł o kosztach procesu. Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej instancji.

W dniu 18 czerwca 2013 r. A. W. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności

wymienionego wyroku z prawem, zarzucając, że został on wydany z naruszeniem

przepisów art. 172, 224 i 225 k.c.

Sąd Rejonowy przedstawił akta sprawy Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 424 1 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie

w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana

lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. Przytoczony przepis wyraża zasadę, że przesłanką

dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków prawnych.

Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 4241 § 2 k.p.c., zgodnie z którym

w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem

prawomocnego

wyroku

sądu

pierwszej

lub

drugiej

instancji

kończącego

postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej

środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze

przysługujących stronie środków prawnych. Z przepisu tego wynika, że jeżeli strona

nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi jest

uzależniona od spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz

występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej

z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela. Pojęcie „wypadek wyjątkowy” odnosi się

do przyczyn niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia oraz powodów, dla

których strona nie skorzystała z możliwości jego zaskarżenia (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113,

z dnia 18 sierpnia 2006 r., I CNP 42/06, nie publ., z dnia 25 lipca 2007 r., III CNP

53/07, nie publ. i z dnia 14 marca 2013 r., III CNP 9/13, nie publ.).

Według art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., jeżeli skargę wniesiono, stosując art. 4241

§ 2 k.p.c., powinna ona zawierać wykazanie, że występuje wyjątkowy wypadek

uzasadniający wniesienie skargi. Niespełnienie tego wymagania - zgodnie z art.

4248 § 1 k.p.c. - skutkuje odrzuceniem skargi.

Wniesiona skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5

k.p.c. i z tej przyczyny ulega odrzuceniu. Tylko ubocznie trzeba zauważyć,

że skarga ta nie spełnia również wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 3 i 4

k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

postanowił, jak w sentencji.

jw