Supreme Court dismissed legal challenge to final appeal judgment due to failure to file cassation appeal.

Sygn. akt III CNP 53/07 POSTANOWIENIE Dnia 25 lipca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Iwona Koper w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala […] przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia Małopolskiemu Oddziałowi Wojewódzkiemu w Krakowie oraz Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Finansów i Ministra Zdrowia o zapłatę , na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lipca 2007 r., na skutek skargi strony powodowej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 10 marca 2005 r., odrzuca skargę i nie obciąża strony powodowej kosztami postępowania wywołanego skargą. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 10 marca 2005 r.

Sąd Apelacyjny oddalił apelację Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala […]od wyroku sądu Okręgowego w K. z dnia 27 września 2004 r. Wyrok Sądu Apelacyjnego powód zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nie wnosząc wcześniej kasacji. Podnosił, że w sprawie zachodzą przesłanki zastosowania art. 4241 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten wyraża zasadę, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków prawnych.

Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje art. 4241 § 2 k.p.c., który w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi od orzeczenia sądu pierwszej lub drugiej instancji uzależnia od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113).

Wniesienie skargi od orzeczenia sądu pierwszej instancji na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. nie jest jednak dopuszczalne, jeżeli możliwa jest zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. W przedmiotowej sprawie wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art. 4241 § 2 nie występuje. Zaniechanie przez powoda, korzystającego w postępowaniu apelacyjnym z profesjonalnego zastępstwa procesowego, z wniesienia kasacji 3 ocenić należy, przy braku w skardze twierdzeń uzasadniających odmienne stanowisko, jako świadomą rezygnację z kontynuowania procesu.

Nieskorzystanie przez powoda z przysługującego mu prawa do wniesienia kasacji nie może być więc zakwalifikowane jako przypadek wyjątkowy w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. Kwalifikacja tak wiąże się z sytuacjami szczególnymi, w których strona nie mogła skorzystać ze środka zaskarżenia np. z powodu ciężkiej choroby, klęski żywiołowej, katastrofy (postanowienie SN z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113). Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił skargę oraz na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1, 39821 oraz 42412 k.p.c. orzekł o kosztach postępowania. kg