II UK 64/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 64/08

POSTANOWIENIE

Dnia 25 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z wniosku M. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o ubezpieczenie społeczne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 25 czerwca 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 15 marca 2007 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 marca 2007 r., Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w S. z 27 października 2006 r., i oddalił odwołanie M. P.

(wnioskodawczyni) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (organ rentowy)

ustalającą, że skarżąca nie podlega z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej

dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu za miesiące, za które składki na

ubezpieczenia społeczne opłaciła po terminie.

Wnioskodawczyni zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości,

zarzucając naruszenie: 1) art. 14 ust. 2 pkt 2 i art. 47 ustawy z dnia 18 października

1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) przez

przyjęcie, że powódka nie podlega dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu za

okres od kwietnia 2004 do lipca 2005; 2) art. 123 ww. ustawy przez jego

niezastosowanie; 3) art. 5 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie w ten sposób, ze

sąd I instancji nie pouczył wnioskodawczyni działającej w sprawie bez fachowego

pełnomocnika o skutkach niezgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu do

opłacenia składek; art. 328 par. 2 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie w ten

sposób, że sąd II instancji nie wskazał w uzasadnieniu wyroku podstawy faktycznej

rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga

kasacyjna

jest

nadzwyczajnym

środkiem

zaskarżenia.

Nadzwyczajny charakter skargi wynika m.in. z tego, że warunkiem jej

rozpoznania jest uprzednie jej przyjęcie przez Sąd Najwyższy do rozpoznania (postanowienie SN z dnia 29 września 2005 r., III CSK 22/05,nie

publ.). Dlatego na mocy art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna musi

obligatoryjnie zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego

uzasadnienie. Jest to jeden z wymogów formalnych skargi kasacyjnej

wynikający z art. 3984 k.p.c. W art. 3984 § 1 k.p.c. ustawodawca określił

odrębnie w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi

kasacyjnej, a więc cechy jej istotne (kreatywne), podkreślając zarazem w

ten sposób rangę i znaczenie tychże elementów. Są to wymagania

bezwzględne, a ich ewentualny brak nie może być uzupełniony po upływie

terminu do wniesienia skargi (postanowienie SN z dnia 20 grudnia 2005 r.,

sygn. akt II PZ 49/05,nie publ.).

2. Spełnienie wymogu zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej wraz z uzasadnieniem polega na wskazaniu, że w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi

nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (postanowienie SN z 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt I CSK

100/07,nie publ.; postanowienie SN z 9 maja 2007 r., sygn. akt I CSK

119/07,nie publ.; postanowienie SN z 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I CSK

178/07,nie publ.).

3. Uzasadnienie tego wniosku polega na wyjaśnieniu, czyli na wykazaniu, dlaczego,

w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych w art. 3989

§ 1 k.p.c. (postanowienie SN z 6 lipca 2007 r., sygn. akt I CSK 206/07,nie

publ.; postanowienie SN z 27 lipca 2007 r., sygn. akt I CSK 226/07,nie

publ.). Treść tego uzasadnienia nie może być jednak dowolna i należy ją oprzeć

na argumentacji jurydycznej (postanowienie SN z 6 lipca 2007 r., sygn. akt I

CSK 206/07,nie publ.; postanowienie SN z 27 lipca 2007 r., sygn. akt I CSK

226/07,nie publ.). Jest tak z tej przyczyny, że Sąd Najwyższy, rozpoznając ten

nadzwyczajny środek zaskarżenia, działa w interesie publicznym, wyjaśniając

istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź

usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym

nieważnością lub oczywiście wadliwe (postanowienie SN z 6 lipca 2007 r.,

sygn. akt I CSK 206/07,nie publ.). Dlatego czyniąc zadość formalnemu

wymogowi skargi kasacyjnej, określony w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarżący

powinien przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające

występowanie ściśle określonej w ustawie przesłanki (postanowienie SN z

21 czerwca 2007 r., sygn. akt I CSK 178/07,nie publ.; postanowienie SN

z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05,nie publ.).

4. W razie powołania się na przesłankę wskazaną w art. 398 9 § 1 pkt 3 k.p.c.,

skarżący powinien – także w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, a nie w jakimkolwiek innym miejscu skargi

kasacyjnej

–

sformułować abstrakcyjnie

ujęte zagadnienie prawne

występujące w sprawie i dotyczące przepisów, których naruszenie stanowi

podstawę skargi kasacyjnej. Należy jednak pamiętać, iż nie spełnia

wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. sformułowanie

istotnego zagadnienia prawnego w sposób ogólny i nieprecyzyjny

(postanowienie z 28 września 2007 r., sygn. akt I CSK 266/07,nie publ.).

5. W razie powołania się na przesłankę wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.,

skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące o tym, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie „oczywistości” mieści się w

sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione

zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez

dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się

ich znaczenia (postanowienie SN z 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt I CSK

100/07, nie publ.). Innymi słowy, w celu spełnienia przesłanki przewidzianej

w art. 398-4 § 1 pkt 3 w zw. z art. 398-9 § 1 pkt 4 k.p.c. należy wykazać

"oczywistość skargi kasacyjnej" przez odwołanie się do argumentacji, która

prima facie wskazuje, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z

oczywistym naruszeniem prawa (postanowienie SN z 30 czerwca 2007 r.,

sygn. akt II CSK 184/07, nie publ.).

6. Skarga kasacyjna wnioskodawczyni nie zawiera zarówno wniosku o

przyjęcie jej do rozpoznania, jak i jego uzasadnienia. Nie wynika z niej, czy

pełnomocnik wnioskodawczyni opiera skargę na podstawie wskazane w art.

3989 § 1 pkt 3 k.p.c., czy na podstawie wynikającej z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.

7. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.

/tp/