II CNP 61/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 61/12

POSTANOWIENIE

Dnia 5 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Anna Kozłowska

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2012 r.

skargi Z. G.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w P. z dnia 27 sierpnia 2010 r., wydanego w sprawie z

powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w Warszawie

przeciwko Z. G.

o zapłatę,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2010 r., uwzględniając

częściowo apelację pozwanego, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób,

że zasądzoną tym wyrokiem na rzecz powoda kwotę 4.414,52 zł obniżył do kwoty

2. 539,50 zł, oddalając w pozostałej części powództwo i apelację.

Od

wyroku

tego

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia złożył pozwany zaskarżając wyrok w całości. Wskazał,

że

skargę

opiera

na

zarzucie

naruszenia

przepisów

postępowania

„w szczególności art. 379 pkt 2 w związku z art.: 86, 87-89, 91, 97 k.p.c.

co skutkowało nieważnością postępowania”. Nadto zarzucił naruszenie prawa

materialnego, „w szczególności artykułów: 96, 98, 99, 104, 105, 106 k.c. na

skutek błędnej wykładni co skutkowało przyjęciem, że powód jest prawidłowo

reprezentowany”. Wymienione przepisy zostały nadto wskazane jako przepisy,

z którymi zaskarżony wyrok jest niezgodny. W skardze pozwany zawarł

stwierdzenie, że „wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe; brak jest ustawowej podstawy do złożenia

skargi o wznowienie postępowania, ponadto zaskarżony wyrok nie podlega

zaskarżeniu skargą kasacyjną ze względu na wartość przedmiotu sporu; nie mógł

też w trybie powództwa przeciwegzekucyjnego zostać pozbawiony wykonalności”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wskazane w ramach podstaw skargi przepisy dotyczą pełnomocnictwa prawa

materialnego jak i pełnomocnictwa procesowego. Zawarte w skardze uzasadnienie

tych podstaw powiązane zostało jednak wyłącznie z twierdzeniem o braku wykazania

ciągu

udzielonych

pełnomocnictw,

których

istnienie

uzasadniałoby

wniosek

o prawidłowym umocowaniu do działania w procesie radcy prawnego Z. B. Brak taki,

zdaniem skarżącego, skutkuje nieważnością postępowania zgodnie z art. 379 pkt 2

k.p.c. Uzasadnienie we wskazany sposób podstawy skargi

oznacza jedynie

uzasadnienie podstawy obejmującej naruszenie przepisów procesowych i tym samym

oznacza brak uzasadnienia drugiej podstawy skargi, to jest naruszenia wskazanych

przez skarżącego przepisów kodeksu cywilnego dotyczących pełnomocnictwa prawa

materialnego. Art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga uzasadnienia przytoczonych podstaw

skargi, a zatem, jeżeli skarżący powołał obie postawy, to jest naruszenia prawa

procesowego i materialnego, miał obowiązek obie te postawy uzasadnić, ze skutkiem

z art. 4248 § 1 k.p.c.

Z treści skargi wprost wynika, że skarżący zakwestionował wyrok Sądu

Okręgowego w całości. Oznacza to, że skargę wniesiono nie tylko

przeciwko

wyrokowi w tej części w jakiej ostatecznie powództwo zostało uwzględnione, ale

również przeciwko tej

jego części, w jakiej Sąd Okręgowy uwzględnił apelację

skarżącego oddalając powództwo co do kwoty 1875,02 zł. Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

nakłada na wnoszącego skargę obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody

spowodowanej

przez wydanie

orzeczenia, którego dotyczy skarga. Wymaganie

uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego

wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona, określającego czas jej

powstania, postać i związek przyczynowy pomiędzy kwestionowanym wyrokiem

a szkodą, co wprost wynika z art. 4244 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.141; z dnia

11 sierpnia 2005 r. III CNP 4/05; z dnia 23 września 2005 r. III CNP 5/05; z dnia

22 listopada 2005 r. I CNP 19/05; z dnia 9 czerwca 2008 r. IV CNP 41/08, niepubl.).

Skarżący tego obowiązku nie dopełnił w ogóle nie wyjaśniając wymaganych

okoliczności doznania szkody tak w związku z tą częścią wyroku w jakiej powództwo

zostało oddalone jak i co do tej części w jakiej powództwo zostało uwzględnione.

W świetle powyższego, nie jest też wystarczającym sposobem uprawdopodobnienia

doznania

szkody

przedłożenie

odpisu

nazwanego

dokumentu

„rozliczeniem

kontrahenta”.

Niedopełnienie wymogu z art 4245 pkt 4 k.p.c. skutkuje, zgodnie z art 4248 § 1

k.p.c.,

odrzuceniem

skargi.

Ten

sam

skutek

wywiera

brak

wykazania,

że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było

i nie

jest

możliwe,

który

to

obowiązek

wykazania

ustawodawca

nałożył

na wnoszącego skargę w pkt 5 art 4245 k.p.c. Obowiązek „wykazania” tych

okoliczności

oznacza,

że

skarżący powinien

i niebudzący wątpliwości

w

drodze

tej przeszkody

m.in.

(por.

był,

stosownego

postanowienia

w

sposób

wywodu,

Sądu

wyczerpujący

dowieść

Najwyższego:

istnienia

z

dnia

17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; z dnia 16 grudnia

2005 r., I CNP 37/05, niepubl; z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Wskazane wymaganie nie jest spełnione

jeżeli skarżący,

jak w niniejszej skardze,

ogranicza

się do powtórzenia

ustawowej regulacji.

Dodatkowo można też zauważyć, że przy ocenie wyroku z punktu widzenia

art. 4171 § 2 k.p.c. oraz art. 424 1 k.p.c. istotne znaczenie ma tylko treść

rozstrzygnięcia; wyrok może być zgodny z prawem tj. w sposób prawidłowy

orzekać

o

przedstawionym

powodujących

nieważność

pod

osąd

postępowania,

roszczeniu

przepisów

mimo

prawa

obrazy,

nawet

procesowego

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2008 r., III CNP

50/08, OSNC-ZD 2009/2/59). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika,

że zasądzona kwestionowanym wyrokiem od skarżącego na rzecz powodowej

Agencji kwota 2.539,50 zł była jej należna z tytułu kar umownych zastrzeżonych

w zawartej przez strony umowie, wobec niewykonania tej umowy przez

skarżącego.

Zasądzenie tej zatem kwoty, nawet w postępowaniu, w którym,

jak skarżący twierdzi, pełnomocnik Agencji nie wykazał należycie swego

umocowania procesowego powodując tym samym nieważność postępowania,

nie uzasadnia samo przez się wniosku, że wyrok jest niezgodny z prawem,

a obowiązek zapłaty należnej kary umownej stanowi o szkodzie skarżącego

wyrządzonej tym wyrokiem. Zestawienie podstawy procesowej skargi i treści

kwestionowanego tą skargą wyroku nie uzasadnia bowiem wniosku o istnieniu

pomiędzy nimi związku skutkującego szkodą. Przy braku wskazania przepisów

prawa materialnego, z którymi wyrok rozstrzygający o zgłoszonym roszczeniu jest

sprzeczny, zarzut nieważności postępowania nie mógł stanowić uzasadnionej

podstawy skargi.

Zważywszy, że skarga była dotknięta nieusuwalnymi brakami formalnymi

podlegała odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

jw