I UK 45/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 45/10

POSTANOWIENIE

Dnia 13 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z odwołania Wacława S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 kwietnia 2010 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 października 2009 r.,

odmawia

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania;

przyznaje adwokatowi Zbigniewowi C. tytułem zwrotu kosztów

pomocy prawnej udzielonej z urzędu od Skarbu Państwa (Sąd

Apelacyjny) kwotę 120 ( sto dwadzieścia) zł powiększoną o

obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 października 2009 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację

wnioskodawcy Wacława

S. od

wyroku

Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 grudnia 2008 r., wydanego w sprawie

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O. o rentę z tytułu

niezdolności do pracy.

Od wyroku Sądu Apelacyjnego wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, w

której zarzucił oczywistą obrazę przepisów postępowania: art. 3, art. 5, art. 232, art.

316 § 1 i art. 328 § 2 k.p.c. Ta okoliczność - zdaniem wnioskodawcy - świadczy o

potrzebie rozpoznania skargi. Według wnioskodawcy, „jest oczywiste, że stan

zdrowia skarżącego po dniu 29.12.2008 r. mógł ulec, i zdaniem skarżącego uległ,

istotnemu pogorszeniu, co dla oceny zdolności skarżącego do pracy w dniu

8.10.2009 r. (tj. w dacie wydania zwalczanego skargą wyroku) ma zasadnicze

znaczenie". W ocenie skarżącego, zakresu podstawy faktycznej wyroku nie można

ograniczyć tylko do „faktów z przeszłości", ale w tej podstawie należy również

uwzględnić okoliczności, które zaistniały w okresie pomiędzy wystąpieniem "faktów

pierwotnych", a momentem wyrokowania i które mogą rzutować w sposób istotny

na podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. W konsekwencji, oczywistość skargi

wyraża się w tym, że zaskarżony wyrok - w zakresie zdolności wnioskodawcy do

pracy - został oparty na stanie rzeczy istniejącym we wrześniu i grudniu 2008 r., a

nie w dniu 8 października 2009 r. (dniu zamknięcia rozprawy apelacyjnej).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli jest oczywiście uzasadniona. Wbrew twierdzeniu

skarżącego, nie ma ku temu podstaw. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że w

sytuacji, gdzie przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

jest twierdzenie, iż skarga jest oczywiście uzasadniona, to wniosek powinien

zawierać wywód prawny wskazujący, że zastosowanie przepisu prawnego błędnie

interpretowanego spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia

(postanowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004

nr 13, poz. 230). Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie dostarcza

argumentów przemawiających za tym, że Sąd Apelacyjny dopuścił się uchybień

widocznych już "na pierwszy rzut oka", bez potrzeby głębszej analizy prawnej. Sąd

odwoławczy

oparł

bowiem

rozstrzygnięcie

na

ustaleniach

faktycznych

poczynionych przez Sąd pierwszej instancji (bez dokonywania modyfikacji stanu

faktycznego sprawy) i zastosował do nich adekwatną podstawę prawną zawartą w

ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Nietrafne

jest twierdzenie, że Sąd odwoławczy powinien uwzględnić w podstawie faktycznej

swego wyroku „istotne pogorszenie stanu zdrowia wnioskodawcy", które miało

nastąpić po dniu 29 grudnia 2008 r. (czyli już po zamknięciu rozprawy w pierwszej

instancji). Podstawową zasadą orzekania w sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych jest przeprowadzenie przez sąd oceny legalności decyzji rentowej

według stanu rzeczy z chwili jej wydania (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia

20 maja 2004 r., II UK 395/03, OSNP 2005 nr 3, poz. 43; z dnia 25 stycznia 2005 r.,

I UK 152/04, OSNP 2005 nr 17, poz. 273 oraz z dnia 13 września 2005 r., I UK

382/04, LEX nr 276245). Jedynie w wyjątkowych sytuacjach sąd może przyznać

ubezpieczonemu świadczenie, kiedy przesłanka prawa do renty dotycząca

wymaganego stażu ubezpieczeniowego spełni się w sposób pewny po wydaniu

zaskarżonej decyzji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 2007 r., III UK

25/07, OSNP 2008 nr 19-20, poz. 293; OSP 2009 nr 4, poz. 45 z glosą R.

Babińskiej-Góreckiej). Nie dotyczy to jednak zmiany stanu zdrowia ubezpieczonego

po wydaniu decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. postanowił

jak w sentencji. O kosztach pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu

orzeczono na podstawie § 13 ust. 4 pkt 2 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).