I CNP 72/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 72/10

POSTANOWIENIE

Dnia 27 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie skargi Z. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 4 listopada 2009 r., i wyroku Sądu Rejonowego z dnia 22 kwietnia 2009 r.,

wydanych w sprawie z powództwa Z. S.

przeciwko C. Spółce z o.o. w W.

o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,

oraz nakazu zapłaty Sądu Rejonowego

z dnia 12 lutego 2001 r.,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 maja 2011 r.,

1) odrzuca skargę;

2) oddala wniosek przeciwnika skargi – C. Spółki z o.o. w W.

o

zasądzenie

kosztów

wniesieniem skargi.

postępowania

wszczętego

Uzasadnienie

Skarga Z. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych

orzeczeń

pozbawiona

jest

trzech

niezbędnych

elementów

tej

skargi,

a

wymienionych w art. 4245 § 1 pkt 2, 4 i 5 k.p.c.

Skarga nie zawiera przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia,

a więc wskazania podstawy, na której skarga została oparta (art. 424 5 § 1 pkt 2

k.p.c.). Braku tego nie sanuje okoliczność, że podane zostały przepisy prawa,

z którymi

w ocenie

skarżącego

zaskarżone

orzeczenie

jest

niezgodne.

Tymczasem wymagania skargi przewidziane w pkt 2 i 3 art. 424 5 § 1 k.p.c. są

niezależne od siebie i spełniają, jako odrębne elementy skargi, różne funkcje.

Oba te elementy nie mogą być utożsamiane i ujęte łącznie, lecz wymagają

odrębnego sformułowania i uzasadnienia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z

28 października 2005 r.., V CNP 24/05; z dnia 28 października 2005 r., V CNP 6/05;

z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 41/06; z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06; z dnia

2 marca 2006 r., IV CNP 16/06).

Określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymogu uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody, spowodowanej wydaniem zaskarżonego orzeczenia, nie

spełnia zawarte w skardze stwierdzenie, że orzeczenia wyrządziły skarżącemu

szkodę

wynoszącą

77.935,37

zł,

którą

określił

Komornik

Sądowy.

Tymczasem uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody powstałej w następstwie

wydania zaskarżonego orzeczenia wymaga wskazania jej rodzaju, postaci,

rozmiaru oraz przedstawienia dowodów albo innych środków uwiarygodniających to

twierdzenie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r.,

CNP 5/05; z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz.

141; z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 42/05; z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05).

Samo stwierdzenie skarżącego o powstaniu szkody nie jest wystarczające do

uznania spełnienia wymagania skargi przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.

(por. postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2006 r., V CNP 98/05).

Ponadto nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 424 5 § 1 pkt 5

k.p.c., ponieważ skarżący ograniczył się tylko do stwierdzenia, że wyrok nie

podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną. Takie sformułowanie nie jest równoznaczne

ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.

(por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1,

poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie

argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych także

nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP

2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r.,

III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.

Oddalenie wniosku przeciwnika skargi o zasądzenie kosztów postępowania

uzasadnione jest tym, że w wypadku odrzucenia skargi nie należy się zwrot

kosztów postępowania stronie, która w odpowiedzi na skargę wniosła o odmowę jej

przyjęcia, ewentualnie o oddalenie, natomiast nie podniosła zarzutu, że skarga

powinna być odrzucona (por. postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN

563/01, niepubl. oraz orzeczenie SN z dnia 15 listopada 1934 r., C II 1677/34,

Zb.Urz. 1935 r., poz. 204).