I CNP 19/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 19/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie skargi A. Ś. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt IV Ca (…), wydanego w sprawie z powództwa P. sp. z o.o. w W. ‎przeciwko A. Ś.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2016 r., 1) odrzuca skargę;

2) zasądza od skarżącej A.Ś. na rzecz przeciwnika‎ skargi P. sp. z o.o. w W. ‎ kwotę 2400 zł (dwa tysiące czterysta złotych) tytułem‎ zwrotu kosztów postępowania wszczętego wniesieniem‎ skargi.

UZASADNIENIE

Wniesiona przez pozwaną skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 7 listopada 2013 r. pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych ‎w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarżąca nie uprawdopodobniła wyrządzenia jej szkody spowodowanej wydaniem orzeczenia, którego skarga dotyczy. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać odwołania się do dowodów z akt sprawy oraz ‎wezwania przedegzekucyjnego. Wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. oznacza wskazanie jej rodzaju i rozmiaru oraz czasu powstania, a także przedstawienia dowodów uwiarygodniających poniesienie już szkody.

Samo twierdzenie o zaistnieniu już szkody przed zapłatą zasądzonej kwoty nie jest wystarczające do uznania spełnienia wymagania określonego w tym przepisie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia ‎23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 26 stycznia 2006 r., V CNP 98/05; z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 141; z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 42/05; z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05).Ponadto nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ skarżący ograniczył się, tylko do stwierdzenia, że brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a nadto że wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.

Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było ‎i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie ‎art. 4248 § 1 k.p.c.O kosztach postępowania wszczętego wniesieniem skargi orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 2 pkt 5 i § 10 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

‎(Dz.U. 2015, poz. 1804), stosowanego z mocy § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie ‎w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2016, poz. 1667). aj