Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the appealed judgment was not final due to pending vacancy objection.

Απόφαση 526 / 2023 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 526/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή - Εισηγήτρια και Κανέλλα Τζαβέλλα - Δημαρά, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 5 Δεκεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Διονύσιο Λιβιεράτο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ετερόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "...", τελούσας υπό εκκαθάριση, που εδρεύει στον ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Κουτσούκη, που ανακάλεσε την από 3/11/2022 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκε στο ακροατήριο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18/6/2010 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 959/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2737/2015 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η ήδη αναιρεσίβλητη με την από 15/10/2015 αίτηση, επί της οποίας εκδόθηκε η 1596/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου που αναίρεσε την 2737/2015 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η 7116/2019 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 1/6/2020 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 553 παρ.1 στοιχ.β',577 παρ.2,321 και 495 παρ.1 ΚΠολΔ συνάγεται ότι σε αναίρεση υπόκειται η απόφαση που έχει καταστεί τελεσίδικη, εκείνη δηλαδή η οποία, απεκδύοντας το δικαστήριο από κάθε περαιτέρω εξουσία επί της υποθέσεως, περατώνει τη δίκη επί της αγωγής και δεν μπορεί να προσβληθεί με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση.

Εξάλλου, ο χαρακτήρας της αποφάσεως ως τελεσίδικης ή μη, κρίνεται κατά το χρόνο της ασκήσεως του ενδίκου μέσου της αναιρέσεως, ήτοι της καταθέσεως του σχετικού δικογράφου της στη γραμματεία του δικαστηρίου που έχει εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση. Κατά της αποφάσεως που εκδόθηκε με την απουσία, πραγματική ή πλασματική, ενός των διαδίκων, έστω και αν δεν στηρίχθηκε στη συναγωγή δυσμενών συνεπειών από την ερημοδικία του, παρέχεται δυνατότητα ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας στον ερημοδικασθέντα (άρθρο 502 ΚΠολΔ), με συνέπεια όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας, η οποία αρχίζει από την επίδοση της ερήμην του διαδίκου εκδοθείσας αποφάσεως, να αποκλείεται η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως κατά της ερήμην αποφάσεως, η οποία, αν παρά ταύτα ασκηθεί, είναι απορριπτέα αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη (άρθρο 577παρ. 1 ΚΠολΔ), αφού, σε σχέση με την αναίρεση, δεν υπάρχει διάταξη όμοια με τη διάταξη του άρθρου 513παρ.1 εδ.β' περ.β' Κ ΠολΔ, που ορίζει ότι κατά των ερήμην αποφάσεων, επιτρέπεται έφεση ήδη από τη δημοσίευσή τους.

Αντίθετα δηλαδή με την καθιερούμενη με τη διάταξη αυτή συμπόρευση των προθεσμιών της εφέσεως και της ανακοπής ερημοδικίας, η αναίρεση κατά ερήμην αποφάσεως, είναι επιτρεπτή μόνον εφόσον δεν συγχωρείται κατ' αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή έφεση (ΟλΑΠ 11/1998,15/2001). Καθιερώνεται δηλαδή η αρχή της διαδοχικής ασκήσεως των προβλεπόμενων ένδικων μέσων.

Αν δεν συνομολογείται ή δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία της προσβαλλόμενης με αναίρεση αποφάσεως (με την προσκομιδή αποδεικτικών επιδόσεώς της ή πιστοποιητικού του αρμοδίου γραμματέα) τότε η αναίρεση είναι απαράδεκτη και απορρίπτεται με αυτεπάγγελτη έρευνα του δικαστηρίου (ΑΠ 688/2019, ΑΠ 215/2018, ΑΠ 801/2017, ΑΠ 1097/2014, ΑΠ 905/2014 ).

Στην προκείμενη περίπτωση, από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα: Επί της από 18-6-2010 αγωγής της αναιρεσίβλητης εκδόθηκε η υπ' αριθμό 959/2013 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ερήμην της τότε εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας, η οποία δέχθηκε εν μέρει την αγωγή. Με την υπ' αριθμό 2737/2015 απόφαση του Εφετείου Αθηνών έγινε δεκτή η έφεση της τότε εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας, εξαφανίσθηκε η ως άνω απόφαση και απορρίφθηκε η αγωγή.

Ο Άρειος Πάγος με την υπ' αριθμό 1596/2017 απόφασή του αναίρεσε την ως άνω απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο. Κατά την ορισθείσα συζήτηση της εφέσεως ο πληρεξούσιος δικηγόρος της εφεσίβλητης και ήδη αναιρεσίβλητης παρέστη αυτοπροσώπως, ενώ ο πληρεξούσιος δικηγόρος της εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας δεν παρέστη αυτοπροσώπως, αλλά προσκόμισε δήλωση κατ' άρθρο 242 αριθ.2 ΚΠολΔ, ότι συμφωνεί να συζητηθεί η υπόθεση χωρίς να παραστεί κατά την εκφώνησή της.

Κατόπιν τούτου, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμό 7116/2019 απόφασή του δίκασε ερήμην της εκκαλούσας, όρισε το παράβολο ανακοπής ερημοδικίας και απέρριψε την έφεση. Κατά της αποφάσεως αυτής η εκκαλούσα άσκησε την ένδικη αίτηση αναιρέσεως, την οποία κατέθεσε στις 16-6-2020 στο εκδώσαν την προσβαλλόμενη απόφαση δικαστήριο.

Η ως άνω ερήμην απόφαση, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας και η προθεσμία για την άσκηση αυτής, η οποία δεν αρχίζει πριν από την επίδοση της ως άνω ερήμην αποφάσεως, εμποδίζει την άσκηση αναιρέσεως κατ' αυτής. Όμως, η αναιρεσείουσα δεν επικαλείται, ούτε προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα ότι επιδόθηκε σ' αυτήν η προσβαλλόμενη απόφαση που εκδόθηκε ερήμην της και παρήλθε η προθεσμία προς άσκηση ανακοπής ερημοδικίας, ούτε αν έχει ασκήσει ανακοπή ερημοδικίας κατ' αυτής, ή ότι έχει παραιτηθεί νομότυπα από το σχετικό δικαίωμα.

Σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, εφόσον δεν προκύπτει για το παραδεκτό της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως η κατά τον χρόνο ασκήσεώς της τελεσιδικία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, πρέπει η αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί ως απαράδεκτη. Περαιτέρω, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 αριθ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτής (άρθρα 106, 176, 183, 189 αρ.1, 191 αρ.2 ΚΠολΔ), όπως ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-6-2020 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμό 7116/2019 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Ιανουαρίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 7 Απριλίου 2023.

H ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ