Appeal dismissed because the appealed judgment remained subject to a pending nullity appeal due to non-service.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal against a first-instance judgment rendered in absentia. The appellant argued for the right to appeal, but the court found that the judgment remained subject to a nullity appeal because it had not been served on the respondent. Consequently, the appeal was inadmissible as the legal system requires the exhaustion of all available remedies before an appeal can be filed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 553 para. 1 lit. a) item b) C.P.D.; Art. 495 para. 1 C.P.D.; The appeal is inadmissible against a judgment rendered in absentia if a nullity appeal remains pending due to non-service, as the principle of successive remedies requires the exhaustion of all available legal means.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1805 / 2022 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1805/2022
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Πιπιλίγκα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Σιμιτσή - Βετούλα, Αριστείδη Βαγγελάτο, Κωνσταντίνα Νάκου και Νικόλαο Πουλάκη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 24 Μαΐου 2022, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Α. Σ. του Δ., κατοίκου ... η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Διονύσιο Φιλιππόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.
Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία Δήμος Μεταμορφώσεως Αττικής, που εδρεύει στη Μεταμόρφωση Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Όλγα Γιακουμάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., η oποiα κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-9-2010 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας και λοιπών προσώπων που δεν είναι διάδικοι στη δίκη αυτή, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1492/2018 του ίδιου Δικαστηρίου και 2649/2021 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18-10-2021 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
1.-Με την κρινόμενη από 18.10.2021 και με αριθ. κατάθ. 8250/1027/25.10.2021 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 2649/31.5.2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών που δίκασε κατ' έφεση, ερήμην του εφεσιβλήτου - εναγομένου - αναιρεσιβλήτου και απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την από 16.12.2019 και με αριθ. καταθ. 115390/9083/2019 έφεση της αναιρεσείουσας -ενάγουσας - εκκαλούσας κατά της υπ' αριθμ. 1492/24.8.2018 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, εργατικής διαδικασίας, που είχε απορρίψει αγωγή της ενάγουσας (και άλλων 12 εναγουσών) με την οποία ζητούσαν α) να αναγνωρισθεί ότι συνδέονται με τον εναγόμενο Δήμο, από την αρχική πρόσληψή τους με συμβάσεις έργου, μέχρι και την τελευταία ημέρα παροχής της εργασίας τους, με συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου και β) να υποχρεωθεί το εναγόμενο να απασχολεί εκάστη εξ αυτών με σύμβαση αορίστου χρόνου, με την ειδικότητα και στη θέση που απασχολούνταν. 2.-Κατά τη διάταξη του άρθρου 553 παρ. 1 εδ.α'περ.
β' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή, δηλαδή απαιτείται η ύπαρξη τελεσίδικης απόφασης (άρθρο 321 ΚΠολΔ), κρίσιμος δε χρόνος από τον οποίο κρίνεται ο χαρακτήρας της απόφασης ως τελεσίδικης για την άσκηση κατ' αυτής αίτησης αναίρεσης, είναι ο χρόνος της άσκησης της αίτησης αναίρεσης με την κατάθεση του δικογράφου της στον αρμόδιο γραμματέα, όπως το άρθρο 495 παρ.1 του ίδιου Κώδικα ορίζει (ΟλΑΠ 18/2001, ΑΠ 33/2019, ΑΠ 31/2016, ΑΠ 179/2014).
Επομένως η ύπαρξη ερήμην απόφασης, δηλαδή απόφασης που εκδόθηκε με την απουσία, πραγματική ή πλασματική, ενός των διαδίκων, έστω και αν δεν στηρίχθηκε στη συναγωγή δυσμενών συνεπειών από την ερημοδικία του (ΟλΑΠ 15/2001), ενεργοποιεί αμέσως τη δυνατότητα άσκησης απ' αυτόν ανακοπής ερημοδικίας κατά της ερήμην απόφασης (άρθρο 502 ΚΠολΔ), με συνέπεια, όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας, να αποκλείεται η άσκηση κατά της ερήμην απόφασης αίτησης αναίρεσης, η οποία, αν παρόλα αυτά ασκηθεί, είναι απορριπτέα αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ), αφού σε σχέση με την αναίρεση δεν υπάρχει διάταξη όμοια με τη διάταξη του άρθρου 513 παρ. 1 εδ.
β' περ. β' ΚΠολΔ, που ορίζει ότι κατά των ερήμην αποφάσεων επιτρέπεται έφεση ήδη από τη δημοσίευσή τους, Αντίθετα, δηλαδή, με την καθιερούμενη με τη διάταξη αυτή συμπόρευση των προθεσμιών της έφεσης και της ανακοπής ερημοδικίας, η αναίρεση κατά ερήμην απόφασης είναι επιτρεπτή μόνον εφόσον δεν συγχωρείται κατ' αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή αναλόγως έφεση (ΟλΑΠ 11/1998, ΑΠ 662/2006), δηλαδή καθιερώνεται η αρχή της διαδοχικής άσκησης των προβλεπόμενων ένδικων μέσων.
Συνεπώς αποκλείεται η άσκηση αναίρεσης όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας, έστω και αν πιθανολογείται η απόρριψή της (Ολ ΑΠ 15/2001). Μάλιστα αν παραλειφθεί η επίδοση της ερήμην απόφασης, δεν αρχίζει καν η προθεσμία άσκησης κατ' αυτής ανακοπής ερημοδικίας, οπότε αντίστοιχα δεν υπάρχει χρονικό όριο για την άσκησή της, αφού σε σχέση μ' αυτή δεν είναι θεσπισμένη - και ούτε θα όφειλε να είναι- καταχρηστική προθεσμία αντίστοιχη με την καταχρηστική προθεσμία των άρθρων 518§2 και 564§3 ΚΠολΔ, που ισχύει για την έφεση και την αναίρεση.
Έτσι όμως η παράλειψη επίδοσης της ερήμην απόφασης, εμποδίζει εξακολουθητικά την άσκηση κατ' αυτής αίτησης αναίρεσης, με απότοκη συνέπεια την αναστολή και της καταχρηστικής προθεσμίας των τριών ετών (ήδη από 1.1.2016 δύο ετών, μετά την τροποποίηση των ανωτέρω διατάξεων με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015) που ισχύει για την αναίρεση και έχει ως αφετηρία τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης, αφού προϋπόθεση αυτονόητη της προθεσμίας αυτής είναι η ύπαρξη απόφασης υποκείμενης οπωσδήποτε σε αναίρεση (ΑΠ 33/2019, ΑΠ 864/2017).
Στη συγκεκριμένη περίπτωση προσβάλλεται με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης η εκδοθείσα κατά την εργατική διαδικασία με αριθμό 2649/31.5.2021 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε ερήμην του εφεσίβλητου - αναιρεσίβλητου. Από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει επίδοση της προσβαλλόμενης εφετειακής απόφασης στον αναιρεσίβλητο, ώστε κατά το άρθρο 503 παρ.1, σε συνδυασμό και με το άρθρο 144 παρ.2 ΚΠολΔ, να αρχίσει γι' αυτόν που δικάστηκε στο Εφετείο ερήμην, η δεκαπενθήμερη προθεσμία για την άσκηση κατά της απόφασης αυτής ανακοπής ερημοδικίας.
Έτσι όμως η απόφαση αυτή υπόκειται εξακολουθητικά σε ανακοπή ερημοδικίας από τον αναιρεσίβλητο, οπότε, κατά τα προεκτεθέντα, δεν συγχωρείται κατ' αυτής αναίρεση και πρέπει συνεπώς, κατά το μέρος που ερευνάται η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτη, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ) στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου Δήμου, που παρέστη και κατέθεσε προτάσεις, μειωμένων κατά το μέτρο του άρθρου 281 παρ. 2 του ν. 3463/2006 "Κύρωση του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων".
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 18.10.2021 και με αριθ. κατάθ. 8250/1027/25.10.2021 αίτηση της αναιρεσείουσας Α. Σ., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2649/31.5.2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου Δήμου, τα οποία ορίζει στο ποσό των οκτακοσίων (800) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 11 Οκτωβρίου 2022.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 31 Οκτωβρίου 2022.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ