Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the appealed judgment was subject to nullity proceedings.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request for cassation against a final court decision. The judgment had been rendered in absentia, yet the court found no evidence that the absent defendants were properly served or had waived their right to appeal. Consequently, the decision remained subject to nullity proceedings, rendering the cassation inadmissible under the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArticles 553(1)(b), 309(a), 321, 495, 501, 503(1), 577(1)(2) of the Code of Civil Procedure: A cassation request is inadmissible if the appealed judgment is subject to nullity proceedings due to lack of proper service in absentia cases.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 662 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 662/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Γεώργιο Φώσκολο, Βασίλειο Νικόπουλο και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Δεκεμβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος : Π. Α. του Σ., κατοίκου…, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βύρωνα Βοσκίδη.
Των αναιρεσιβλήτων : 1) Γ. Α. του Α., κατοίκου ..., 2) Β. Κ. του Δ. που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, 3) Φ. συζύγου Ν. Α., το γένος Δ. Κ., κατοίκου ... και 4) Μ. Κ. του Δ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Καγιαλή, ο οποίος δήλωσε ότι ο 2ος των αναιρεσιβλήτων απεβίωσε την 20-11-2003 και κληρονομήθηκε από την σύζυγό του Μ. χήρα Β. Κ. για την ίδια και ως ασκούσα την γονική μέριμνα του ανηλίκου γιού της Δ. Κ. και από την Κ. Κ. του Β., σύζυγο Θ. Ε., οι οποίες συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπούνται από αυτόν .
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-11-1985 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 34175/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1936/2003 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 29-10-2003 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 5-12-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 553 παρ. 1 β', 309 εδαφ. α', 321 και 495 Κ.Πολ.Δ., συνάγεται ότι σε αναίρεση υπόκειται η απόφαση, που έχει καταστεί τελεσίδικη η οποία δηλαδή, απεκδύοντας το δικαστήριο από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνει τη δίκη επί της αγωγής και δεν υπόκειται στα τακτικά ένδικα μέσα της ανακοπής ερημοδικίας και της εφέσεως (Ολ.
Α.Π. 5/2001). Η τελεσιδικία πρέπει να υπάρχει κατά τον χρόνο ασκήσεως της αναιρέσεως και όχι κατά τη συζήτηση αυτής. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 501 Κ.Πολ.Δ., όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 9 παρ. 1 του ν. 2915/2001 "ανακοπή κατά απόφασης, η οποία έχει εκδοθεί ερήμην, επιτρέπεται αν εκείνος, που δικάσθηκε ερήμην, δεν κλητεύθηκε καθόλου ή δεν κλητεύθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα ή αν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας", κατά δε τη διάταξη του άρθρου 503 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, "αν ο διάδικος, που δικάσθηκε ερήμην διαμένει στην Ελλάδα, η προθεσμία της ανακοπής είναι δεκαπέντε ημέρες και αρχίζει από την επίδοση της απόφασης".
Στην προκειμένη περίπτωση, από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση προκύπτει ότι αυτή εκδόθηκε ερήμην των εφεσιβλήτων και ήδη αναιρεσιβλήτων. Από κανένα, όμως αποδεικτικό στοιχείο δεν προκύπτει, ούτε άλλωστε οι διάδικοι επικαλούνται, ότι η ερήμην αυτή απόφαση επιδόθηκε στους ερημοδικασθέντες εφεσιβλήτους, ώστε να αρχίσει η πιο πάνω προθεσμία της ανακοπής, ή ότι παραιτήθηκαν αυτοί από το δικαίωμα ασκήσεώς της ή από το ένδικο αυτό μέσο, που τυχόν έχει ασκηθεί.
Επομένως, η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε κατά αποφάσεως, που υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας και συνακόλουθα πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτη, κατ' αυτεπάγγελτη έρευνα του Αρείου Πάγου (άρθρο 577 παρ. 1 και 2 Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την, από 29 Οκτωβρίου 2003, αίτηση του Π. Σ. Α. για αναίρεση της 1936/2003 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων που παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Μαρτίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Απριλίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ