Supreme Court dismisses appeal against first instance judgment for failure to consider specific civil liability arguments.

Απόφαση 1376 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1376/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Τζανερρίκο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή και Κανέλλα Τζαβέλλα - Δημαρά - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Φεβρουαρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Β. Τ. του Μ., κατοίκου ..., η οποία, λόγω της δικηγορικής της ιδιότητας, παραστάθηκε με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Κ. του Σ., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ηλία Παπαγεωργίου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19/2/2014 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου και την από 26/3/2014 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2607/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7545/2018 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 5/7/2018 αίτησή της και τους από 19/1/2022 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 5-7-2018 αίτηση αναίρεσης (ΓΑΚ 15825/2018, ΕΑΚ 2794/2018) προσβάλλεται η, αντιμωλία των διαδίκων, εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία, 7545/2018 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία απορρίφθηκαν κατ' ουσίαν η από 17-7-2015 έφεση του αναιρεσίβλητου, καθώς και η από 16-12-2016 έφεση και οι από 14-7-2017 πρόσθετοι λόγοι έφεσης - αντέφεση της αναιρεσείουσας κατά της 2607/2015 οριστικής απόφασης του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ) και, συνεπώς, είναι παραδεκτή (άρθρο 577 παρ.1) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Κατά την παράγραφο 2 εδαφ. α και β του άρθρου 569 ΚΠολΔ, όπως το άρθρο 569 διαμορφώθηκε δυνάμει των άρθρων 37 και 120 του Ν. 4842/2021 και συμπληρώθηκε με το άρθρο 21 παρ. 2 του Ν. 4912/2022, ισχύει δε από 1-1-2022 και, σύμφωνα με το άρθρο 116 παρ. 2β του Ν. 4842/2022 εφαρμόζεται και επί των εκκρεμών ενδίκων μέσων, οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ως προς τα ίδια κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης και τα κεφάλαια εκείνα που αναγκαστικά συνέχονται με αυτά, ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου, τριάντα (30) τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης, όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 281, κάτω από το οποίο συντάσσεται έκθεση.

Αντίγραφο του δικογράφου των πρόσθετων λόγων επιδίδεται πριν από την ίδια προθεσμία στον αναιρεσίβλητο και τους άλλους διαδίκους. Από το συνδυασμό της διάταξης αυτής προς τις διατάξεις του άρθρου 577 παρ. 1 και 2 του ίδιου κώδικα, που εφαρμόζονται αναλογικά και για τους πρόσθετους λόγους και που ορίζουν ότι το δικαστήριο πρώτα συζητεί για το παραδεκτό της αναίρεσης και αν η αναίρεση δεν ασκήθηκε νόμιμα ή αν λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή, ο Άρειος Πάγος την απορρίπτει αυτεπαγγέλτως, προκύπτει ότι αν δεν τηρήθηκαν και οι δύο προϋποθέσεις της άσκησης των πρόσθετων λόγων, δηλαδή κατάθεση του δικογράφου αυτών, τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης και επίδοση αυτού στον αναιρεσίβλητο πριν από την ίδια προθεσμία, ο Άρειος Πάγος απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως τους πρόσθετους λόγους ως απαράδεκτους.

Στην προθεσμία αυτή των τριάντα ημερών δεν υπολογίζονται οι ημέρες κατάθεσης και επίδοσης του δικογράφου των πρόσθετων λόγων, καθώς και η ημέρα της συζήτησης της αίτησης αναίρεσης (ΑΠ 506/2021, ΑΠ 824/2018, ΑΠ 866/2017, ΑΠ 1831/2014). Στην προκειμένη περίπτωση, η κρινόμενη, από 5-7-2018, αίτηση αναίρεσης προσδιορίσθηκε για να συζητηθεί από το Α1 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου στη δικάσιμο της 20-5-2019, κατά την οποία η συζήτηση αυτής ματαιώθηκε λόγω των εκλογών της 26ης Μαΐου 2019.

Με την από 2-7-2019 κλήση του ο αναιρεσίβλητος ζήτησε να οριστεί νέος χρόνος για τη συζήτησή της και ορίστηκε η 19-10-2020, κατά την οποία η συζήτησή της αναβλήθηκε για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης. Ενόψει της συζήτησης της αναίρεσης στην παρούσα δικάσιμο της 21-2-2022, η αναιρεσείουσα κατέθεσε στη Γραμματεία του Αρείου Πάγου, το από 19-1-2022 δικόγραφο πρόσθετων λόγων αναίρεσης, η κατάθεση του οποίου έγινε στις 20-1-2022, όπως προκύπτει από την κάτω από αυτό 14/20-1-2022 πράξη κατάθεσης της Γραμματέα του Αρείου Πάγου.

Ωστόσο, από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι έλαβε χώρα επίδοση αυτών, καθόσον δεν προσκομίζεται από την αναιρεσείουσα σχετικό αποδεικτικό επίδοσης. Επομένως, οι από 19-1-2022 πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη νομική σκέψη, κατ' αυτεπάγγελτη έρευνα του παραδεκτού αυτών, κρίνονται απαράδεκτοι και πρέπει να απορριφθούν.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" κατά την έννοια της διατάξεως αυτής είναι οι νόμιμοι, παραδεκτοί, ορισμένοι και λυσιτελείς αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση και, επομένως, θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό (ΟλΑΠ 25/2003).

Δεν στοιχειοθετείται, όμως, ο λόγος αυτός αναίρεσης όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε ευθέως για οποιονδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό, είτε ρητά είτε "εκ του πράγματος" με την περί του αντιθέτου παραδοχή (Ολ ΑΠ 25/2003, ΑΠ 339/2021, ΑΠ 15/2021, ΑΠ 250/2020, ΑΠ 1162/2019, ΑΠ 96/2019). Στην προκείμενη υπόθεση, με το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναίρεσης η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 5 του άρθρου 560 ΚΠολΔ (που είναι ταυτόσημος με τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ), συνιστάμενη στο ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, που δίκασε ως Εφετείο, δεν έλαβε υπόψη τους αυτοτελείς ισχυρισμούς της από τα άρθρα 366 παρ. 1 και 367 παρ. 1 ΠΚ, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, διότι αποκλείουν την αστική ευθύνη της από αδικοπραξία, τους οποίους πρότεινε για πρώτη φορά στο Εφετείο προς απόκρουση του τέταρτου λόγου έφεσης του αναιρεσίβλητου, με τον οποίο αυτός παραπονείτο γιατί το Ειρηνοδικείο του επιδίκασε για την ικανοποίηση της ηθικής του βλάβης το ελάχιστο ποσό των 500 ευρώ, τόσο με τον δεύτερο πρόσθετο λόγο έφεσης - αντέφεσής της, τον οποίο το Εφετείο απέρριψε ως απαράδεκτο, όσο και με τις από 18-12-2017 προτάσεις της ενώπιον του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι αβάσιμος, καθόσον, όπως επικαλείται η αναιρεσείουσα στο αναιρετήριο, αλλά και προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), οι πιο πάνω ισχυρισμοί λήφθηκαν υπόψη από το Εφετείο και απορρίφθηκαν ως απαράδεκτοι με την απόρριψη του σχετικού πρόσθετου λόγου έφεσης - αντέφεσης.

Περαιτέρω, με το δεύτερο σκέλος του ίδιου λόγου αναίρεσης η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ και ειδικότερα ότι δεν έλαβε υπόψη τα με αριθμούς …. έγγραφα, ιδίως δε την υπ' αριθ. ….. αμετάκλητη διάταξη της Εισαγγελέα Πρωτοδικών Θράκης και τα έγγραφα (αιτήσεις και πιστοποιητικά), τα οποία προσκόμισε με επίκληση στις προτάσεις του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου, τα οποία αποδείκνυαν την ουσιαστική βασιμότητα των πιο πάνω αυτοτελών ισχυρισμών της.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι η πλημμέλεια για τη μη λήψη υπόψη αποδεικτικού μέσου δεν μπορεί να προταθεί κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, που δίκασε έφεση κατ' απόφασης Ειρηνοδικείου, διότι δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των απαριθμούμενων περιοριστικά στο άρθρο 560 ΚΠολΔ λόγων αναίρεσης (ΑΠ 401/2019, ΑΠ 68/2018, ΑΠ 934/2018).

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω και αφού δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος, προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα, ως διάδικος που ηττήθηκε, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, κατά το σχετικό αίτημά του, που υποβλήθηκε με τις προτάσεις που κατέθεσε (άρθρα 106, 176, 183, 189 παρ. 1, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 5-7-2018 (ΓΑΚ 15825/2018, ΕΑΚ 2794/2018, Αριθ. Καταθ. 134/20189) αίτηση για αναίρεση της με αριθμό 7545/2018 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ως απαράδεκτους τους από 19-1-2022 (αριθ. κατάθ. 14/20-1-2022) πρόσθετους λόγους αναίρεσης κατά της ανωτέρω απόφασης.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Ιουνίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 3 Αυγούστου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ