Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, citing insufficient specificity in counter-argument regarding payment evidence.

Απόφαση 1221 / 2017 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1221/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεράσιμο Φουρλάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Πέππα, Γεώργιο Λέκκα, Αθανάσιο Καγκάνη και Ιωάννη Μπαλιτσάρη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 20 Φεβρουαρίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "... Ο.Ε.", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Σαρρή και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Απόστολο Θεοδώρου με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/5/2011 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4851/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 115/2015 του Εφετείου Πειραιώς.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 6/4/2015 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής, Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Καγκάνης ανέγνωσε την, από 5/5/2016, έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ, προκύπτει ότι, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναίρεσης αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό μόνο δίκαιο (Ολ.ΑΠ 2/2001, ΑΠ 2001/2009),ενώ οι ακυρότητες από το ουσιαστικό δίκαιο ελέγχονται μέσω του λόγου 559 αρ. 1 Κ. Πολ.Δ. (ΑΠ 1518/2008, ΑΠ 558/2008). Μέσω του παραπάνω, από το αρθρ. 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ., λόγου, ελέγχονται, πλην άλλων, το παραδεκτό άσκησης των ενδίκων μέσων (ΑΠ 371/2008), των προσθέτων λόγων έφεσης, των ανακοπών (αρθρ. 583 επ., 632, 933 979 Κ.Πολ.Δ. και των πρόσθετων λόγων αυτών, της προβολής των αυτοτελών ισχυρισμών (ΑΠ 1014/10); καθώς και (το παραδεκτό) της έκδοσης διαταγής πληρωμής με βάση έγγραφο, που, κατά παράβαση του αρθ.623 ΚΠολΔ, δεν αποδεικνύει την απαίτηση και το ποσό αυτής (Ολ.ΑΠ 10/1997, ΑΠ 412/1999).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 416 και 422 ΑΚ συνάγεται ότι, εναγόμενος οφειλέτης προς πληρωμή ορισμένου χρέους και ισχυριζόμενος απόσβεση αυτού με καταβολή αρκεί να αποδείξει την καταβολή αυτή, χωρίς να είναι ανάγκη να αποδείξει και ότι η εν λόγω καταβολή αφορά το επίδικο χρέος. Ο δανειστής, αμυνόμενος, δικαιούται, κατ’ αντένσταση, να ισχυριστεί ότι η προβαλλόμενη από τον οφειλέτη καταβολή δεν αφορά στο επίδικο, αλλά σε άλλο χρέος του προς αυτόν.

Στην τελευταία περίπτωση, εφόσον ο οφειλέτης αρνείται την ύπαρξη του άλλου χρέους, ο δανειστής είναι υποχρεωμένος ν’ αποδείξει τα παραγωγικά του χρέους αυτού γεγονότα, ο δε οφειλέτης ν’ αποκρούσει την αντένσταση προβάλλοντας, κατ’ επανένσταση, και αποδεικνύοντας, ότι η καταβολή έγινε για την εξόφληση του επίδικου χρέους με βάση το μονομερή καθορισμό του εξοφλητέου (από τα περισσότερα) χρέους είτε βάσει της διατάξεως του αρθρ. 422 εδ.

β’ ΑΚ ΑΠ 1927/2008, ΑΠ 639/78). Όπως, .όμως, σε κάθε ένσταση, πρέπει ν’ αναφέρονται απ" αυτόν που προβάλλει την ανωτέρω αντένσταση για ύπαρξη άλλου χρέους τα γεγονότα που, κατά νόμο, την θεμελιώνουν και μάλιστα, κατά τρόπο πλήρη και ορισμένο, ώστε να μπορεί να εκτιμηθεί από τo δικαστήριο και να έχει ο οφειλέτης τη δυνατότητα ν’ αμυνθεί, δηλαδή πλήρη τα παραγωγικά γεγονότα του άλλου χρέους ή των τυχόν επικαλουμένων περισσοτέρων χρεών και το ύψος αυτών, γιατί αλλιώς η αντένσταση αυτή είναι απορριπτέα (ΑΠ 438/2012).

Έτσι, αν τελικά ο δανειστής δεν μπορέσει ν’ αποδείξει ότι η καταβολή του οφειλέτη αφορά άλλο χρέος του προς αυτόν, τότε το Καταβληθέν ποσό καταλογίζεται στο μοναδικό πλέον χρέος που οφείλει ο τελευταίος. Τέλος, στην περίπτωση που το διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στηρίζεται αυτοτελώς σε δύο ή περισσότερες επάλληλες αιτιολογίες και με τους λόγους της αναίρεσης πλήττεται η μία μόνον από αυτές, οι λόγοι αυτοί της αναίρεσης είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς, αφού οι μη πληττόμενες αιτιολογίες στηρίζουν επαρκώς το διατακτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως.

Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που με τους λόγους της αναίρεσης πλήττονται όλες Κ οι αιτιολογίες, αλλά η προσβολή της μίας από αυτές δεν ‘ τελεσφορεί (ΟλΑΠ 25/2003, Ολ ΑΠ 25/94, (ΑΠ 661/2014, 137/2012, ΑΠ 320/2008).

Με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται από την / αναιρεσείουσα η, κατ’ ορθή εκτίμηση των προς θεμελίωσή της εκτιθεμένων, από το άρθρο 559 αρ. 14 όπως εκτιμάται (και όχι 8) ΚΠολΔ αιτίαση με την επίκληση ότι, παρά το νόμο, η προσβαλλομένη απόφαση δέχθηκε, μετ’ εξαφάνιση της αντιθέτως (ως προς το θέμα αυτό) αποφηναμένης πρωτοδίκου αποφάσεως (5112/2011 ΠΠρΠειραιώς), το ορισμένο της προς απόκρουση της από την ίδια προταθείσας κατά της ενδίκου αγωγής της αναιρεσίβλητης ενστάσεως εξοφλήσεως (416 ΑΚ) [της αγωγικής απαιτήσεως της τελευταίας], αντενστάσεως της αναιρεσιβλήτου περί του ότι η δια της ως άνω ενστάσεως προβαλλόμενη εξόφληση δεν αφορά το επίδικο αλλά διαφορετικό (προγενέστερο) χρέος αυτής (οφειλετρίας - αναιρεσείουσας) προς την ίδια (δανείστρια - αναιρεσίβλητη), παραλείποντας να κηρύξει το απαράδεκτο της προβληθείσας αντενστάσεως λόγω αοριστίας απορρέουσας από την έλλειψη αναφοράς των θεμελιωτικών - παραγωγικών του άλλου χρέους πραγματικών περιστατικών.

Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση του εφετηρίου δικογράφου (αρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) προκύπτει, ότι η αναιρεσίβλητη επανέφερε ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου την δια των ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου υποβληθεισών προτάσεων της, υποβληθείσα, [κατά της προταθείσας από την εναγομένη - αναιρεσείουσα ενστάσεως εξοφλήσεως της αγωγικής απαιτήσεως] αντένσταση της, ότι η εν λόγω εξόφληση δεν αφορά το επίδικο αλλά διαφορετικό προγενέστερο χρέος αυτής (εναγομένης -αναιρεσείουσας) προερχόμενο:

α) από την προς αυτήν (αναιρεσείουσα) πώληση από την ίδια (αναιρεσίβλητη) κατά το έτος 2009, ποσοτήτων ηλεκτρολυτικού λευκοσιδήρου για τις οποίες εκδόθηκαν τα νομοτύπως, μετ’ επικλήσεως προσκομισθέντα απ’ αυτήν (αναιρεσίβλητη) τιμολόγια και β) από την από 12.4.10 καταρτισθείσα μεταξύ των νομίμων εκπροσώπων των διαδίκων αφηρημένη αναγνώριση εκ μέρους της αναιρεσείουσας του προς την ίδια (αναιρεσίβλητη) υφισταμένου προγενέστερου χρέους ανερχόμενο, την 31.12.09, σε 153.876,91 Ευρώ.

Η προσβαλλομένη απόφαση έκρινε ορισμένη και, ακολούθως, . δέχθηκε με τις διαλαμβανόμενες σ’ αυτήν επάλληλες αιτιολογίες, ως ουσιαστικά βάσιμη την προταθείσα αντένσταση και ως προς τις δύο ως άνω θεμελιώσεις της με αποτέλεσμα η προβαλλόμενη δια του ως άνω αναιρετικού λόγου αιτίαση, ως αναφερομένη αποκλειστικά στην υπό στοιχ.

α θεμελίωση της προταθείσας αντενστάσεως χωρίς την καθ’ οιονδήποτε τρόπο (έστω και υπαινικτική) προσβολή της υπο στοιχ. β επαλλήλης αιτιολογίας αυτής (αντενστάσεως), η οποία στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως, να κρίνεται απορριπτέα, ως αλυσιτελώς προβαλλομένη.

Από τις διατάξεις των άρθρων 262, 111, 118 και 216 ΚΠολΔ συνάγεται ότι, για να είναι ορισμένη και παραδεκτή η ένσταση (ή αντένσταση ή επαντένσταση) εξόφλησης, πρέπει να αναφέρεται σ’ αυτή το ποσό και η αιτία καταβολής (ΑΠ 191-193/2011) και στην περίπτωση που η τελευταία γίνεται με παράδοση από τον οφειλέτη στο δανειστή επιταγών πελατών του πρέπει να διαλαμβάνονται σ’ αυτήν ο αριθμός των επιταγών και το ποσό εκάστης, ο εκδότης των επιταγών, η πληρώτρια τράπεζα και η είσπραξη τους (ΑΠ 461/2009).

Περαιτέρω, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολομ.

ΑΠ 9/1997, ΑΠ 625/2008, ΑΠ 328/2008) και ειδικότερα .πλην άλλων, οι λόγοι εφέσεως (ΑΠ 845/2011) καθώς και οι λόγοι ανακοπής κατά διαταγής πληρωμής (ΑΠ 448/2006) και της εκτέλεσης (ΑΠ 728/11). Δεν αποτελούν όμως "πράγματα" και άρα δεν ιδρύεται ο ως άνω λόγος αναιρέσεως, αν δεν ληφθούν, υπόψη οι ισχυρισμοί που αποτελούν απλή ή αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 701/2008, ΑΠ 625/2008, ΑΠ 558/2008).

Δεν ιδρύεται επίσης ο λόγος αυτός της αναιρέσεως, αν το δικαστήριο που δίκασε, έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ 37/2007 ,ΑΠ 2102/2007, ΑΠ 2068/2007). Επίσης δεν ιδρύει το λόγο αυτό η παράλειψη του δικαστηρίου να λάβει υπόψη και να απαντήσει σε ισχυρισμό μη νόμιμο ή αόριστο (ΟλΑΠ 14/04, ΑΠ 834/09, ΑΠ 976/08).

Κατ’ ακολουθίαν αυτών ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται από την αναιρεσείουσα η, από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, αιτίαση, με την επίκληση ότι, παρά το νόμο, η προσβαλλομένη απόφαση δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και είχαν .ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ειδικότερα δε δεν έλαβε υπόψη την απ’ αυτήν (αναιρεσείουσα) προς απόκρουση της κατά τα άνω αντενστάσεως της αναιρεσιβλήτου, προβληθείσα επαντένσταση εξοφλήσεως των από την τελευταία (αναιρεσίβλητη) προς απόδειξη της προταθείσας ως άνω αντενστάσεως προσκομισθέντα τιμολόγια, η οποία (εξόφληση) έλαβε χώρα με την παράδοση από την ίδια (αναιρεσείουσα) προς την αναιρεσίβλητη - δανείστρια διαφόρων επιταγών, για τις οποίες η τελευταία (αναιρεσίβλητη) εξέδωσε ισόποσες προσωρινές αποδείξεις των αντίστοιχων (κατ’ αριθμό και ημεροχρονολογία προσδιορισμένων) πινακίων παραλαβής επιταγών".

Ο λόγος αυτός κρίνεται απορριπτέος ως αλυσιτελώς προβαλλόμενος, καθόσον η προταθείσα ως άνω επαντένσταση έπασχε αοριστίας απορρέουσας από την έλλειψη αναφοράς του αριθμού, του ποσού, του εκδότη καθώς και της πληρώτριας τράπεζας εκάστης των διαλαμβανομένων στα αντίστοιχα πινάκια επιταγών, για την πληρότητα της οποίας (επαντενστάσεως) δεν εξαρκεί η υπό τη διατύπωση "1) το .../16-2-09 πινάκιο παραλαβής επιταγών μετά της ισόποσης προσωρινής απόδειξης που μας παρέδωσε η αντίδικος, συνολικού ποσού 5.211,3 ευρώ ...2) ... 33) ..." επίκληση της φερομένης ως λαβούσας χώρα εξοφλήσεως.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Καμιά ωστόσο διάταξη επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά αρκεί η γενική μνεία των κατ’ είδος αποδεικτικών μέσων που λήφθηκαν υπόψη (μάρτυρες, έγγραφα, πραγ/νη, ένορκες βεβαιώσεις κ.λπ.). Μόνο αν από τη γενική ή και ρητή ακόμη αναφορά, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης, δεν προκύπτει, κατά τρόπο αμφίβολο, (Ολ. Α.Π. 2/2008) ή, κατ’ άλλη έκφραση, αδιστάκτως βέβαιο (Ολ. Α.Π. 13-14-15/2005), ότι λήφθηκε υπόψη κάποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο στοιχειοθετείται ο από το αρθρ. 4559 περ. 11 γ’ αναιρετικός λόγος (ΑΠ 577/2015, ΑΠ 87, 483, 495, 1461/13).

Με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης; προβάλλεται από την αναιρεσείουσα η, από το άρθρο 559 αρ. 11 γ’ ΚΠολΔ, αιτίαση με την επίκληση ότι, παρά το νόμο, η προβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη, κατά τη διαμόρφωση του αποδεικτικού της πορίσματος τα προς απόδειξη της προταθείσας επαντενστάσεως της μετ’ επικλήσεως από την ίδια νομίμως προσκομισθέντα και λεπτομερώς προσδιορισθέντα στις κατατεθείσες ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου προτάσεις της τριάντα τρία πινάκια επιταγών.

Ο λόγος αυτός κρίνεται απορριπτέος ως αλυσιτελώς προβαλλόμενος ενόψει της κατά τα άνω αοριστίας από την οποία έπασχε η προταθείσα επαντένσταση, προς απόδειξη της οποίας η αναιρεσείουσα επικαλείται ότι είχε προσκομίσει τα παραπάνω έγγραφα (πινάκια επιταγών).

Κατ’ ακολουθίαν όλων των ως άνω αναφερθέντων και ενόψει της μη προβολής άλλου αναιρετικού λόγου προ έρευνα, πρέπει ν’ απορριφθεί στο σύνολό της η ένδικη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (αρ. 495 παρ. 4 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την, [από 6.4.2015 και με αριθμ. ...2015] αίτηση αναίρεσης της εταιρίας με την επωνυμία "... Ο.Ε." κατά της 115/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης από δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Μαΐου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 30 Ιουνίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ