Legislator Giurisprudenza & Legislazione
V KO 61/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses transfer request under Art. 37 K.P.K. due to lack of impartiality threat.

Numero d'incarto V KO 61/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a criminal case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. Although the defense argued that a judge acting as a private prosecutor in the same district compromised impartiality, the court found no concrete threat to objective trial fairness. The decision emphasized that mere acquaintance between judicial officers or shared training does not automatically justify transferring proceedings without specific evidence of bias.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; The transfer of jurisdiction based on the public interest in the administration of justice requires concrete proof that the current court cannot objectively and impartially adjudicate the case, which was not established here.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of jurisdiction administration of justice impartiality threat private prosecutor judicial acquaintance Article 37 K.P.K. objective trial fairness

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37 k.p.k.
akt II K […], w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił nie uwzględnić wniosku.
art. 157 § 2 k.k
W.oskarżonego z art. 157 § 2 k.k.
art. 37 k.p.k
akt II K […], w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V KO 61/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski na posiedzeniu bez udziału stron w sprawie A. W.oskarżonego z art. 157 § 2 k.k. i in. po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego w W. z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II K […], w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIEWniosek Sądu Rejonowego w W. o przekazanie sprawy oskarżonego A. W. innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, nie zasługiwał na uwzględnienie.

Argumentacja przytoczona na jego poparcie wcale nie przekonuje, że w przedmiotowej sprawie występują przesłanki uzasadniające zmianę właściwości miejscowej Sądu I instancji ukształtowanej normą ustawową.Jak trafnie zauważa to nawet sąd występujący z wnioskiem „przepis art. 37 k.p.k., określający wyjątek od zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejsca popełnienia przestępstwa, ma na względzie takie sytuacje, które mogą właśnie stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania danej sprawy w obiektywny sposób”.

Jednak skorzystanie z wyjątkowej instytucji procesowej, jaką jest zmiana właściwości miejscowej na podstawie art. 37 k.p.k., musi zostać poprzedzone ustaleniem o spełnieniu przesłanki wymienionej w tym przepisie, tj. wykazaniem, że rozpoznanie przedmiotowej sprawy w sądzie dotychczas właściwym zagraża dobru wymiaru sprawiedliwości.W istniejących realiach to wymaganie nie zostało spełnione. Argumentacja przedstawiona w tej sprawie powołuje się na to, że jedną ze stron procesowych jest sędzia Sądu Okręgowego w W. - K. P.. Zgodzić się trzeba z uwagą Sądu występującego z wnioskiem, że w sytuacji, gdy uczestnikiem zdarzenia jest sędzia Sądu Okręgowego, a postępowanie toczy się w Sądzie tego okręgu, powstaje potrzeba rozważenia tej okoliczności przez pryzmat jej zewnętrznego odbioru.

Nie oznacza to jednak, że w każdym wypadku tego rodzaju powstaje potrzeba zmiany właściwości miejscowej sądu właściwego do rozpoznania sprawy. Należy bowiem wykazać, że istotnie – w konkretnie istniejących realiach – może powstać obawa co do obiektywnego i bezstronnego rozpoznania sprawy albo realne zagrożenie wynikające z pozycji zawodowej jednego z uczestników procesu. Tymczasem, Sąd występujący z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k. sam takich obaw i wątpliwości nie wyraża, bo przyznaje, że między sędzią Sądu Okręgowego będącą stroną procesu, a sędziami Sądu właściwego do rozpoznania tej sprawy nie istnieje żadna relacja służbowa.Trudno natomiast zaaprobować sytuację, w której samo powołanie się na fakt, iż osoby należące do korpusu pracowników wymiaru sprawiedliwości, a zatrudnione w różnych jednostkach terytorialnych – znają się między sobą, byłoby argumentacją wystarczającą dla uznania, że zachodzą wątpliwości co do bezstronności sędziów wszystkich w. sądów rejonowych z uwagi na znajomość z sędzią SO K.

P. i mogłoby już uzasadniać zmianę właściwości miejscowej. Nie bez znaczenia jest tu fakt, że sędzia występująca jako oskarżycielka prywatna w tej sprawie orzeka w Sądzie Okręgowym w W. w XIII Wydziale Cywilnym Rodzinnym, a więc w pionie nie mającym bezpośredniej relacji z właściwością sądów karnych. Jak z tego wynika, nie ma też żadnej zależności zawodowej między pozycją strony procesowej w organach wymiaru sprawiedliwości, a sprawowaniem kontroli instancyjnej nad orzecznictwem sądu właściwego miejscowo do rozpoznania przedmiotowej sprawy.Wyrażanie supozycji, że sam fakt spotkania z sędzią K.

P. na szkoleniu wyklucza obiektywizm wszystkich sędziów w całym okręgu i może być przesłanką do podejmowania decyzji o przekazaniu sprawy innemu sądowi równorzędnemu, wcale nie sprzyja budowaniu społecznego przekonania o bezstronności organów wymiaru sprawiedliwości. Wręcz przeciwnie, staje się wyrazem inicjowania wątpliwości w tym zakresie przez sam organ procesowy, co nie powinno mieć miejsca.Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.aw