Supreme Court dismisses acquittal due to appellate court's failure to justify factual changes and procedural errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the appellate court's acquittal and remanded the case for retrial. The defendants were originally convicted of tax fraud for undervaluing a car, but the appellate court overturned this based on a brief analysis of purchase invoices without addressing contradictory evidence. The court ruled that such a fundamental change in factual findings required a detailed, reasoned analysis of the evidence, which the appellate court failed to provide, constituting a serious violation of criminal procedure law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 7 k.p.k.; Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.; Art. 457 § 2 k.p.k.: When an appellate court overturns factual findings of the first-instance court, it must provide a detailed analysis of the evidence explaining why the original findings were erroneous and why contrary evidence was not accepted.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V KKN 645/98
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 maja 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym:
Przewodniczący: Sędzia SN – Henryk Gradzik
Sędziowie:
SN – Józef Dołhy (spr.)
SN – Marek Sokołowski
Protokolant – Michał Wierzbowski
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Waldemara Smardzewskiego
po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2001 r.
sprawy R. K. i K. W.
oskarżonych z art. 80 § 1 i art. 94 § 1 w zw. z art. 5 uks
z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika Urzędu Celnego w L.
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w L.
z dnia 16 lipca 1998 r., sygn. IV Ka […]
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L.
z dnia 29 stycznia 1998 r., sygn. Kws […]
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi Okręgowemu
w L.;
zarządza zwrot na rzecz Urzędu Celnego w L. opłaty kasacyjnej.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w L. wyrokiem z dnia 29 stycznia 1998 r. uznał K. W.
i R. K. za winnych tego, że dnia 15 listopada 1995 r. w S., przekraczając granicę
z Niemiec do Polski, działając wspólnie i w porozumieniu, zaniżyli wartość
zgłoszonego do odprawy celnej samochodu osobowego marki „F. […]”,
przez co narazili Skarb Państwa na uszczuplenie cła w kwocie 3.633,40 złotych i
podatku w kwocie 3.996,40 złotych, tj. popełnienia przestępstwa skarbowego
określonego w art. 80 § 1 uks i art. 94 § 1 uks w zw. z art. 5 uks, i za to na mocy
art. 80 § 1 uks w zw. z art. 5 uks i art. 37 § 1 kk wymierzył oskarżonym kary
po 2.500 zł grzywny, a na podstawie art. 57 § 2 i 4 kk w zw. z art. 2 uks stosując
nadzwyczajne złagodzenie kary odstąpił od wymierzenia kary dodatkowej
przepadku samochodu osobowego „F. […]” i nakazał jego zwrot K. W..
Powyższy wyrok zaskarżył apelacją obrońca oskarżonych. Zarzucając
obrazę przepisów prawa procesowego i błąd w ustaleniach faktycznych
przyjętych za podstawę wyroku, skarżący wniósł o zmianę wyroku przez
uniewinnienie oskarżonych.
Sąd Wojewódzki w L. wyrokiem z dnia 16 lipca 1998 r. zmienił
zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonych K. W. i R. K.
od zarzutu popełnienia przypisanego im czynu.
Od tego wyroku kasację na niekorzyść oskarżonych K. W. i R. K. wniósł
pełnomocnik Urzędu Celnego w L., zarzucając „rażące naruszenie prawa mające
istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności przepisów
art. 7, 167 i 366 § 1 kpk, przez dowolną ocenę przeprowadzonych dowodów
oraz nie przeprowadzenie dowodu z urzędu na okoliczność treści nieczytelnego
zdaniem sądu faxu oraz nieprawidłowy przebieg postępowania, w wyniku czego
nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy”. W konkluzji
autor kasacji wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy
sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.
Na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Krajowej poparł kasację
pełnomocnika Urzędu Celnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony
wyrok istotnie zapadł z rażącą obrazą powołanych w niej przepisów
procesowych. Przede wszystkim słuszny jest zarzut obrazy art. 7 kpk, a w
konsekwencji również art. 424 § 1 pkt 1 kpk, jeśli się uwzględni, że sąd
odwoławczy dyskwalifikując ustalenia faktyczne poczynione przez sąd
pierwszej instancji uniewinnił oskarżonych od popełnienia przypisanego im
czynu, zaś swoją decyzję uzasadnił w sposób nader lakoniczny, ograniczając się
w zasadzie do rozważenia kwestii wiarygodności faktur zakupu samochodu,
natomiast nie wskazał przyczyn, dla których odmówił wiarygodności dowodom
przemawiającym przeciwko oskarżonym, ani też nie rozważył istoty
postępowania celnego i podatkowego.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntował się pogląd, że w sytuacji
gdy sąd odwoławczy zmienia ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę
zaskarżonego wyroku, uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego powinno
zawierać
szczegółową
analizę
materiału
dowodowego
z
wyraźnym
podkreśleniem, dlaczego ustalenia sądu pierwszej instancji uznane zostały za
błędne oraz jakie fakty sąd ad quem przyjął za udowodnione lub nie
udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie podzielił
dowodów przeciwnych. W zakresie bowiem zmiany wyroku sądu meriti sąd
odwoławczy powinien stosować się do ogólnych zasad uzasadniania wiążących
sąd pierwszej instancji. Ograniczenie zaś uzasadnienia w takim wypadku do
odwołania się do argumentacji przedstawionej w uwzględnionej skardze
apelacyjnej, z pominięciem rzeczowej analizy zebranych dowodów oraz
brakiem ustosunkowania się do ustaleń i ocen przyjętych za podstawę
zaskarżonego wyroku, jest rażącym naruszeniem przepisów art. 424 i art. 457 §
2 kpk.
Powyższych wymagań nie spełniają pisemne motywy wyroku Sądu
Wojewódzkiego w L. z dnia 16 lipca 1998 r. i już z tego powodu wyrok ten
podlegał uchyleniu w postępowaniu kasacyjnym.
Istotne wątpliwości nasuwają wyprowadzone przez sąd odwoławczy
wnioski co do wiarygodności rachunków zakupu samochodu marki „F. […]”.
Przedmiotem oceny były trzy rachunki różniące się co do ceny samochodu: dwa
przedstawione przez oskarżonych – k. 3, 75 i tłumaczenie k. 23 i 76, jeden
uzyskany przez Urząd Celny – k. 3 i tłumaczenie k. 22. W celu wyjaśnienia
różnic ceny sprzedaży sąd pierwszej instancji na rozprawie w dniu 4 września
1997 r. podjął postanowienie dowodowe (k. 109 – 110), lecz zamierzonego
dowodu nie przeprowadził (k. 111). Sąd odwoławczy w swoich rozważaniach
kwestię powyższą zupełnie pominął. W tych warunkach uznanie, iż w sprawie
zaistniały nie dające się usunąć wątpliwości, było oczywiście przedwczesne.
Poza rozważaniami sądu odwoławczego znalazły się również kwestie
związane z istotą postępowania celnego i podatkowego w wypadku
sprowadzenia z zagranicy samochodu osobowego.
Wskazane uchybienia uzasadniają konieczność uchylenia zaskarżonego
wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu
odwoławczym Sądowi Okręgowemu w L..
Przewodniczący: SSN (Henryk Gradzik)
Sędziowie: SN (Józef Dołhy)
SN (Marek Sokołowski)
aw
f/es