Criminal appeal dismissed because defendant's voluntary absence did not constitute a default judgment under Polish law.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ruling that the lower court's finding of a default judgment was incorrect. The defendant, J. S., was present at the hearing on August 7, 1997, but voluntarily left without explaining himself. The court held that such voluntary absence, after being given the opportunity to defend himself, does not trigger the default judgment procedure required by Article 52 of the Code of Criminal Procedure. Consequently, the proceedings were concluded based on the defendant's own refusal to provide explanations, which precluded the application of default judgment rules.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 52 § 1 k.p.k.; Art. 61 § 3 k.p.k.: A judgment rendered in absentia requires the accused to be properly summoned and fail to appear; voluntary absence after being present and offered the chance to defend oneself does not constitute a default judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V KKN 552/98
POSTANOWIENIE
Dnia 17 stycznia 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: Sędzia SN Ewa Gaberle
po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2001 r.
sprawy J. S.
ukaranego za wykroczenie określone w art. 94 § 1, 86 § 1 kw i inne
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę ukaranego
od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w S.
z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. IV Kz […]
utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w G.
z dnia 13 listopada 1997 r., sygn. II Kws […]
1) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zasądza od J. S. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powyższe rozstrzygnięcie, wydane w trybie art. 535 § 2 kpk (w brzmieniu
obowiązującym od 1 września 2000 r.), nie wymaga pisemnego uzasadnienia.
Poprzestać więc można na następujących uwagach:
Oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 61 § 3 KPSW wskutek
przyjęcia w zaskarżonym postanowieniu, iż orzeczenie Kolegium d/s
Wykroczeń w G. z dnia 7 sierpnia 1997 r. nie ma charakteru zaocznego.
Wydanie orzeczenia zaocznego może bowiem nastąpić wyłącznie w sytuacji
określonej w art. 52 § 1 KPSW tzn. gdy obwiniony, będąc prawidłowo
wezwany, nie stawi się na rozprawę, podczas gdy w niniejszej sprawie
obwiniony J. S. był obecny na rozprawie w dniu 7 sierpnia 1997 r.
Skoro zaś na rozprawie tej umożliwiono mu zrealizowanie prawa do obrony,
w tym także prawa do złożenia wyjaśnień, lecz z prawa tego obwiniony
nie chciał skorzystać opuszczając samowolnie rozprawę, to tak wyrażona
odmowa
złożenia
wyjaśnień
dawała
a
maiori
ad
minus
podstawę
do zakończenia rozprawy i wydania orzeczenia, które –zgodnie z art. 61
§ 3 KPSW – nie jest orzeczeniem zaocznym.
Na oryginale właściwe podpisy
Za zgodność:
Kierownik Sekretariatu Wydziału
Izby Karnej S.N.
Orzeczenie niniejsze nie podlega dalszemu zaskarżeniu
aw
f/ak