Supreme Court dismisses appeal claiming arbitrary fact-finding and violation of free evidence assessment rules.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued that lower courts arbitrarily assessed evidence and violated the right to free evaluation of proof by disbelieving the defendant's statements. The court rejected this, noting that the lower courts provided reasoned arguments explaining why the defendant's testimony was not credible and why the act constituted a crime rather than an offense, which precluded the appeal from challenging factual findings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3 § 1, Art. 357 k.p.k. z 1969 r.; Art. 463a d.k.p.k., Art. 523 § 1 k.p.k.; Cassation cannot challenge factual findings or arbitrary assessment of evidence where the lower courts have provided reasoned justifications for their conclusions based on the totality of the case material.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V KKN 322/98
POSTANOWIENIE
Dnia 22 listopada 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk
po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2000 r.
sprawy E. B.
skazanego z art. 212 § 1 kk z 1969 r.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w S.
z dnia 5 lutego 1998 r., sygn. IV Ka […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.
z dnia 29 września 1997 r., sygn. VI K […]
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.
U ZA S A D N I E N I E
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie stanowi jaskrawą próbę uczynienia
z kasacji skargi III-cio instancyjnej, w której podważa się ustalenia faktyczne
sądów ubierając ów zarzut w formę obrazy prawa. Kasacja zarzuca bowiem
naruszenie art. 3 § 1 i 357 kpk z 1969 r. przez brak wszechstronnego rozważenia
całości materiału sprawy i dowolne jakoby przyjęcie wartości zniszczonego
mienia, nienależyte uwzględnienie faktu zgłoszenia
o
przestępstwie w stosunku do pokrzywdzonej przez żonę skazanego, odmówienie
danie wiary wyjaśnieniom oskarżonego, co rzutować musiało w konsekwencji
na treść wyroku. Tymczasem w uzasadnieniach sądów obu instancji
przedstawiono argumenty dlaczego tak a nie inaczej ustalono wartość szkody
przez co nie uznano czynu za wykroczenie lecz za przestępstwo, dlaczego nie
dano wiary oskarżonemu, jakie znaczenie ma interweniowanie przez żonę
skazanego na Policji przeciwko pokrzywdzonej (vide k. 159 –161 i 184 – 185o),
tyle tylko że oceny te i ustalenia są dla skazanego niekorzystne. Podstawą
kasacji może być jedynie – poza uchybieniami wskazanymi w art. 388 d.kpk
(art. 439 § 1 kpk) – rażące naruszenie prawa i to także, które w istotny sposób
mogło wpłynąć na orzeczenie (art. 463 a d.kpk, art. 523 § 1 kpk). W żadnej
mierze przedmiotem kasacji nie mogą być ustalenia faktyczne, a do tego
zmierza niniejsza skarga. Wysuwa ona też zarzut obrazy art. 4 p 1 d.kpk, tj.
swobodnej oceny dowodów ale jak wynika z jej uzasadnienia dowolność
sędziów w tym zakresie ma polegać na tym, że odmówiono wiarygodności
wyjaśnień oskarżonego, choć korespondowały one z innymi dowodami. Jak
wskazano
jednak
sądy
przedstawiły
dlaczego
wyjaśnieniom
tym
i
korespondującym z nimi dowodami wiary nie dają (k. 160 – 160a i 184a-185) i
brak podstaw do uznania tych rozważań za dowolne, łamiące reguły logicznego
rozumowania i wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego. W tym stanie
rzeczy skarga niniejsza jest w sposób oczywisty bezzasadna i dlatego orzeczono
jak na wstępie.
aw
f/jw