Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to lack of argument proving serious procedural violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The appellant argued that the appellate court failed to address seven specific procedural and factual errors regarding evidence, expert witnesses, and the nature of the assault. The court rejected this claim, noting that the appellate judgment explicitly analyzed the appellant's arguments, and the appellant failed to provide sufficient methodological proof of a serious violation affecting the verdict's content.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded when the appellant merely restates the second-instance arguments without providing concrete arguments demonstrating a serious procedural violation with significant impact on the judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V KK 691/21 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 3 lutego 2022 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy P. S., skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II AKa […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Z. z dnia 21 lipca 2020 r, sygn. akt II K […], p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. z dnia 21 lipca 2020 r. (sygn. akt II K (…)) P.S. został uznany winnym czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzono oskarżonemu karę 10 lat pozbawienia wolności. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II AKa (…)). Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi „rażące naruszenie prawa, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., mające istotny wpływ na treść wyroku, polegające na zaniechaniu rzetelnej kontroli odwoławczej zarzutów zawartych w apelacji obrońcy, a przejawiające się w nierozpoznaniu części zarzutów apelacyjnych, tj. podniesionych przez obrońcę - adw.
D. K. siedmiu zarzutów:a. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt i 5 (a contrario) w zw. z art. 169 § 2 k.p.k. , polegające na oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego z dnia 25.11.2019r. ponowionego na rozprawie w dniu 09 01.2020 r. o powołanie biegłego z zakresu sztuk walki, w szczególności aikido, na okoliczność ustalenia, czy przy użyciu technik aikido opisanych przez oskarżonego, mogły powstać obrażenia stwierdzone u pokrzywdzonego.b.art. 211 k.p.k. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia eksperymentu procesowego z udziałem oskarżonego i warunkach umożliwiających jego swobodne przeprowadzenie i z udziałem osób posiadających stosowne kwalifikacje, albowiem przeprowadzenie takowego eksperymentu na rozprawie w dniu 09.01.2020 r. nie było możliwe ze względu na brak zgody Dowódcy Konwoju.c.Art. 193 k.p.k. w zw. z art. 177 § 1 k.p.k. polegające na przesłuchaniu P. K. w charakterze świadka, podczas gdy osoba ta nie miała żadnej wiedzy na temat zdarzenia z dnia 01.08.2018 r. objętego postępowanie, natomiast posiada wiedzę specjalistyczną w zakresie stosowania technik Aikido i technik samoobrony, zatem winien być powołany jako biegły do sprawy.d.art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegające na pominięciu jako dowodu opinii biegłego R.
K. w formie pisemnej z dnia 25.10.2019 r. oraz uzupełniającej ustnej z dnia 12.11.2019r.e.błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, iż w trakcie zdarzenia oskarżony trzymał nóż i atakował nim pokrzywdzonego, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż to pokrzywdzony był osobą agresywną i atakował oskarżonego przy użycia noża, a oskarżony stosował techniki samoobrony.f.błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż w trakcie zdarzenia oskarżony trzyma nóż i atakował nim pokrzywdzonego, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż to pokrzywdzony był osobą agresywną i atakował oskarżonego przy użycia noża, a oskarżony odpierał ataki pokrzywdzonego i dokonał nieumyślnego uszkodzenia ciała.g.Zarzutu rażącej surowość wymierzonej kary pozbawienia wolności, poprzez błędną ocenę istotnych okoliczności przedmiotowych, a także niedostateczne uwzględnienie okoliczności podmiotowych dotyczących oskarżonego i w konsekwencji wymierzenie kary rażąco surowej.”Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w (…)Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Autor kasacji nie przedstawia żadnego argumentu, który przekonywałby o dokonanej z rażącym naruszeniem przepisów art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. kontroli odwoławczej. W uzasadnieniu nadzwyczajnego środka odwoławczego jego autor przekleja treść zarzutów apelacyjnych i kwituje to przywołanie lakonicznym, jednozdaniowym stwierdzeniem, że Sąd odwoławczy w ogóle nie rozpoznał tych zarzutów. Nierozpoznanie zarzutu oznacza sytuację zerojedynkową, tj. całkowity brak odniesienia się do treści apelacji.
W istocie takie sytuacje się zdarzają, lecz w niniejszej sprawie lektura uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego prowadzi do przekonania, że odniósł się on do zarzutów apelacji, które oscylowały wokół zagadnień błędów w czynieniu ustaleń faktycznych. Naturalnie prawem skarżącego jest kwestionowanie rzetelności czy dokładności analiz Sądu odwoławczego, lecz to na skarżącym ciąży obowiązek metodycznego wykazania rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku charakteru ewentualnych błędów. W niniejszej sprawie autor kasacji poprzestaje na uznaniu, że Sąd II instancji w ogóle nie rozpoznał zarzutów apelacji, uznając najwyraźniej, że jego rola w tym miejscu się zakończyła.
Jest to przeświadczenie o tyle mylne, że jasno z treści uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd poddał analizie jego apelację. Niezadowolenie z jakości czy objętości rozważań, by stać się skutecznym zarzutem kasacyjnym wymaga jednak znacznie pogłębionej argumentacji ze strony skarżącego.Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.