Supreme Court quashes appeal due to unexamined procedural bar on prosecution after extradition. Appeal dismissed because lower court failed to verify if extradition was based on the charged crime.

Sygn. akt V KK 354/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Piotr Hofmański (przewodniczący)

SSN Antoni Kapłon

SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)

Protokolant Barbara Kobrzyńska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Małgorzaty Wilkosz−Śliwy

w sprawie S. K.

skazanego z art. 209 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 8 grudnia 2008 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego – na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w P.

z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt IV Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T.

z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt II K […]

uchyla zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu

Rejonowego w T. i przekazuje sprawę temu sądowi do ponownego

rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Rejonowego w T. oskarżony S. K. uznany został za

winnego popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. i za to wymierzono karę

jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania na okres 5 lat zobowiązując do wykonywania ciążącego na nim

obowiązku utrzymania małoletnich dzieci. Po rozpoznaniu apelacji wniesionej

przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o

karze Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 21 listopada 2007 r. utrzymał

zaskarżony wyrok w mocy.

Kasację od tego wyroku na korzyść oskarżonego wniósł Prokurator

Generalny zaskarżając go w całości i zarzucił rażące i stanowiące bezwzględną

przyczynę uchylenia wyroku, określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., naruszenie

prawa procesowego, a mianowicie art. 366 § 1 k.p.k., art. 607e § 1 k.p.k. i art.

17 § 1 pkt 11 k.p.k., polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych

okoliczności sprawy w wyniku czego doszło do skazania S.K. za popełnienie

przestępstwa z art. 209 § 1 k.k., pomimo istnienia negatywnej przesłanki

procesowej wyłączającej ściganie, gdyż przestępstwo to nie stanowiło podstawy

przekazania skazanego do Polski na mocy europejskiego nakazu aresztowania.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu

Okręgowego i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w T. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna, albowiem Sąd Okręgowy rozpoznając apelację nie

skontrolował, czy oskarżony rzeczywiście został przekazany przez organ

sądowy Wielkiej Brytanii do Polski w wykonaniu wydanego w tej sprawie

europejskiego nakazu aresztowania, zważywszy że w aktach sprawy nie było

dokładnej informacji w tym przedmiocie. Tym samym nie poczyniono ustaleń,

czy przeciwko oskarżonemu może dalej toczyć się postępowanie karne za czyn

z art. 209 § 1 k.k., wobec wydania europejskiego nakazu aresztowania, którego

wykonanie należało do organu sądowego Wielkiej Brytanii z uwagi na

zatrzymanie oskarżonego na terytorium tego kraju. W świetle bowiem art. 607e

§ 1 k.p.k. osobę przekazaną można ścigać tylko za przestępstwo, które stanowiło

podstawę przekazania. Treść tego przepisu wskazuje, że brak zgody na

przekazanie, co do zasady, wyłącza dopuszczalność ścigania, a więc stanowi

ujemną przesłankę procesową z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. Natomiast w

postępowaniu odwoławczym ta okoliczność powoduje zaistnienie bezwzględnej

przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. W związku z tą kwestią

należy stwierdzić, że w stosunku do oskarżonego Sąd Okręgowy w P. wydał

dwa europejskie nakazy aresztowania, tj. w sprawie Sądu Rejonowego w T.

Roki Sądowe w C. (sygn. akt III Kop […]) oraz w niniejszej sprawie (sygn. akt

III Kop [...]). Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie sprawdzające

wykazało, że oskarżony S. K. został przekazany do Polski tylko na podstawie

europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez Sąd Okręgowy w P. w

sprawie III Kop [...] Natomiast europejski nakaz aresztowania wydany w

niniejszej sprawie przez Sąd Okręgowy w P. – sygn. akt III Kop. [...] – nie

został uwzględniony przez organ sądowy Wielkiej Brytanii, gdyż w tym kraju

czyn z art. 209 § 1 k.k. nie jest przestępstwem (kserokopia pisma Urzędu ds.

Przestępczości Zorganizowanej w L. z dnia 6 lipca 2007 r.). Wobec tej

okoliczności w świetle art. 607e § 1 k.p.k. istniała przeszkoda procesowa w

ściganiu oskarżonego za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. Jednakże trzeba też

zauważyć, że zgodnie z art. 607e § 3 pkt 7 k.p.k. osoba ścigana, po jej

przekazaniu, może złożyć przed sądem właściwym do rozpoznania sprawy

oświadczenie o zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w § 1 w

odniesieniu do czynów popełnionych przed przekazaniem. W realiach

rozpoznawanej sprawy wobec braku wiedzy Sądów obu instancji co do braku

zgody sądu brytyjskiego na przekazanie oskarżonego, kwestia ta w ogóle nie

była rozważana. Stąd też, skoro obecnie ustalono, że oskarżony nie został

przekazany do Polski na podstawie europejskiego nakazu aresztowania

wydanego w niniejszej sprawie, aktualizuje się kwestia zastosowania

wskazanego przepisu.

Z tego też względu zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok

Sądu Rejonowego zostały uchylone, a sprawa przekazana do ponownego

rozpoznania w postępowaniu przed tym sądem. Rozpoznając sprawę Sąd

Rejonowy powinien rozważyć zastosowanie przepisu art. 607e § 3 pkt 7 k.p.k.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.