Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because eviction proceedings are property disputes subject to monetary value limits.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding the inadmissibility of her cassation complaint. The appellant argued that the eviction portion of the judgment was non-monetary, while the court found the entire case to be a property dispute. Consequently, the court applied the statutory monetary value limit to the whole case, rendering the appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 2 k.p.c.: Eviction proceedings are property disputes subject to monetary value limits; cassation complaints exceeding these limits are inadmissible regardless of the non-monetary nature of specific relief granted.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CZ 96/11
POSTANOWIENIE
Dnia 16 grudnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)
SSN Marta Romańska
SSA Roman Dziczek (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa W. I.
przeciwko E. K., W. K., K. K.
i S. K.
o eksmisję,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 16 grudnia 2011 r.,
zażalenia pozwanej Elżbiety Kurpiel na postanowienie Sądu Okręgowego
w K.
z dnia 15 kwietnia 2011 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o
eksmisję z lokalu mieszkalnego i zapłatę, odrzucił skargę kasacyjną pozwanej E. K.
od wyroku tego Sądu z dnia 13 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, że
roszczenia objęte orzeczeniem miały charakter majątkowy, a pozwana określiła
wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 5 140,98 zł. Skutkiem tego skarga
kasacyjna, jako niedopuszczalna (art. 398¹ § 1 k.p.c.) podlegała odrzuceniu na
podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
W zażaleniu od tego postanowienia E. K. podniosła, że wskazana w skardze
kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia dotyczyła jedynie części orzeczenia –
w przedmiocie zapłaty, natomiast orzeczenie dotyczące eksmisji miało charakter
niemajątkowy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest uzasadnione.
Za utrwalony w judykaturze należy uznać pogląd, że sprawy o eksmisję
podlegają przepisom postępowania cywilnego procesowego uzależniającym
dopuszczalność zaskarżenia kasacyjnego od wartości przedmiotu zaskarżenia,
nawet wtedy, gdy orzeka się w nich w przedmiocie uprawnienia do lokalu
socjalnego (zob., m.in. postanowienia SN: z dnia 16 kwietnia 1997 r., II CZ 49/97,
OSNC 1997, nr 11, poz. 169, z dnia 7 listopada 2000 r., I CZ 107/00, LEX nr 51337
i z dnia 8 stycznia 2009 r., I CZ 112/08, LEX nr 523628). Sprawa taka ma charakter
majątkowy i stosuje się do niej przepisy o obliczaniu wartości przedmiotu sporu
(zaskarżenia) w sprawach o wydanie przedmiotu najmu (por. art. 23 k.p.c. oraz
w szczególności postanowienia SN: z dnia 8 kwietnia 1997 r., I CKN 18/97, OSNC
1997, nr 10, poz. 145, z dnia 6 czerwca 1997 r., II CKN 47/97, OSNC 1997, nr 11,
poz. 180, z dnia 13 sierpnia 1997 r., I CZ 87/97, OSNC 1998, nr 1, poz. 15, z dnia
16 listopada 1998 r., I CZ 151/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 95, a także wyrok SN
z dnia 29 maja 1998 r., II CKN 789/97, LEX nr 50746 i uzasadnienie uchwały SN
z dnia 7 grudnia 2007 r., III CZP 121/07, OSNC 2008, nr 12, poz. 37, zb. B).
W tej sytuacji, odmienne stanowisko pozwanej wyrażone w zażaleniu
należało uznać za oczywiście chybione.
Przy takim stanowisku, wartość przedmiotu zaskarżenia powinna być
odniesiona do wartości przedmiotu sporu, właściwej dla chwili wniesienia pozwu
(por. postanowienie SN z dnia 14 listopada 1997 r., III CZ 82/97, Prok. i Pr. 1998, nr
6, poz. 38) , jeżeli nie doszło do dopuszczalnej zmiany powództwa. Taka zmiana
w sprawie niniejszej, w zakresie relewantnym w sprawie, nie miała miejsca.
Ustalona w ten sposób wartość przedmiotu zaskarżenia nie może także
naruszać art. 19 – 24 k.p.c., a naruszenie nie pozbawia Sądu Najwyższego prawa
kontroli
decydującego
dla
oceny
dopuszczalności
skargi
kasacyjnej
(zob. postanowienie SN z dnia 27 lutego 2002 r., I PKN 305/01, OSNP 2004, nr 4,
poz. 65).
W pozwie łączna wartość przedmiotu sporu, obejmująca także kwotę 1000 zł
dochodzonego pierwotnie odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu,
została określona przez powoda na kwotę 3000 zł, co oznacza, że wartość
przedmiotu sporu w sprawie o eksmisję została określona i ustabilizowana
w sposób wiążący pozwaną przy wnoszeniu środków zaskarżenia, na kwotę
2000 zł. Wysokość ta nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 23 k.p.c.
Wobec powyższego skarga kasacyjna pozwanej jako niedopuszczalna
w świetle art. 398¹ § 1 k.p.c., podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 2 k.p.c.) w całości,
o czym trafnie orzekł Sąd Okręgowy.
Z tych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd
Najwyższy orzekł jak w sentencji.
db