Supreme Court dismisses appeal for non-payment of court fees after partial denial of fee waiver. The court ruled that partial denial triggers the same deadline as total denial. The appeal was rejected because the fee was not paid within the statutory period.

Sygn. akt V CZ 91/17 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący)‎SSN Marian Kocon‎SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca) w sprawie z powództwa K. K.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń (…) na Życie S.A. w W.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2018 r.,‎zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (...)‎z dnia 16 sierpnia 2017 r., sygn. akt I ACa (...), oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (...) postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2017 r. odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 15 lutego 2017 r. Wyjaśnił, że opłata od skargi kasacyjnej, stosownie do art. 13 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 2 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 623; dalej: „u.o.k.s.”) wynosiła 9 098 zł. Sąd Apelacyjny postanowieniem z 19 czerwca 2017 r. zwolnił powoda od opłaty od skargi kasacyjnej w części przenoszącej 3 000 zł, a w pozostałej części oddalił wniosek powoda o zwolnienie od kosztów sądowych.

Uznał, że chociaż powód znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, może pokryć koszty sądowe do kwoty 3 000 zł z zasądzonego na jego rzecz świadczenia z polisy posagowej (22 725,32 zł z odsetkami). Przyjął, że powód, kwestionując oddalenie powództwa ponad kwotę 22 725,32 zł i oddalenie apelacji w tym zakresie, powinien był przynajmniej część otrzymanej sumy zabezpieczyć na pokrycie kosztów dalszego postępowania sądowego, zatem okoliczność, iż aktualnie nie pracuje i leczy się psychiatrycznie, nie przesądzają przyznania mu całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych.

Stwierdził, że za takim rozstrzygnięciem przemawiała też okoliczność, iż w toku procesu powód pracował i ze swych zarobków (1 800 zł netto) utrzymywał siebie, niepracującą żonę i córkę. Podkreślił, że zgodnie z art. 112 ust. 2 u.o.k.s. tygodniowy termin do uiszczenia kwoty 3 000 zł z tytułu opłaty od skargi zaczął biec dnia 10 lipca 2017 r., tj. z chwilą doręczenia pełnomocnikowi powoda odpisu postanowienia oddalającego częściowo wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Skoro termin ten upłynął bezskutecznie, przeto wniesiona przez powoda skarga kasacyjna - jako nieopłacona - podlegała odrzuceniu.Powód wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego, zarzucając naruszenie art. 112 ust. 3 u.k.s.c. w związku z art. 1302 § 1 i 2 k.p.c. Wskazał, że opłata od skargi kasacyjnej nie została przez powoda uiszczona we wskazanym terminie.

Jednocześnie jednak podniósł, że z art. 1302 k.p.c. wynika, iż dotyczy on wszystkich pism procesowych i wszystkich okoliczności nieuiszczenia opłaty w terminie, nie ma więc podstaw, aby z zakresu jego stosowania wyłączyć przypadek nieuiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej w terminie wynikającym z art. 112 ust. 3 u.k.s.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Według postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2016 r., II CZ 121/15 (nie publ.), szczególna regulacja zawarta w art. 112 ust. 3 u.k.s.c. dotyczy zarówno oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w całości, jak i w części.

Użyte w przytoczonym przepisie pojęcie „oddalenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych” nie różnicuje wypadków całkowitego bądź częściowego zwolnienia od nich. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2017 r., III CZP 82/16 (OSNC 2017, nr 7-8, poz. 75), w razie wniesienia przez stronę zastępowaną przez radcę prawnego (adwokata, rzecznika patentowego) skargi kasacyjnej, od której - stosownie do wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia - pobiera się opłatę stałą lub stosunkową, sąd drugiej instancji, po doręczeniu postanowienia oddalającego w całości lub w części wniosek o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych oraz bezskutecznym upływie terminu przewidzianego w art. 112 ust. 3 u.k.s.c., odrzuca skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Należy w związku z tym przyjąć, że art. 3986 § 2 k.p.c. zawiera regulację szczególną w stosunku do art. 1302 k.p.c.Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c.).jw r.g.