Supreme Court dismisses debtor's appeal on execution costs, ruling fees must be paid by parties, not the bailiff.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the debtor's appeal against the lower court's order for the creditor to recover execution and appeal costs. The debtor argued that since the creditor's plan was flawed, the bailiff should bear the expenses rather than the debtor. The court rejected this, stating that bailiffs are not procedural parties and costs are only adjudicated between litigants.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: Costs of proceedings in execution proceedings are awarded only between parties; a bailiff, being an executive organ and not a party, cannot be ordered to pay procedural costs.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CZ 57/10
POSTANOWIENIE
Dnia 29 września 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z wniosku wierzycieli: Banku (…) Spółki Akcyjnej w W., Banku S.(…) w S.,
Banku P.(…) Spółki Akcyjnej w W., G. M., Spółdzielni Inwalidów H.(...) w K., Huty M.(…)
Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O., W.(…) Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w M., Y.(…) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G., Ś.(…)
Spółki Akcyjnej w Ż., Przedsiębiorstwa D.(…) Spółki Akcyjnej w T., R.(…) Spółki
Akcyjnej Zakładów M.(…) w R., E.(…) Spółki Akcyjnej w K., M.(…) Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w R., Województwa X. - Urzędu Marszałkowskiego w X., Urzędu
Wojewódzkiego w X., Skarbu Państwa - Naczelnika II Urzędu Skarbowego w B., Skarbu
Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż., Miasta Ż. i Gminy B.
przeciwko dłużniczce D. M.
przy udziale M. J., U. J., W. N., W. B., K. S., K. B., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w
W. - Oddziału w B. oraz Skarbu Państwa - - Starosty Powiatowego w Ż.
oraz nabywców K. K. i Z. K.
o egzekucję z nieruchomości,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2010 r.,
zażalenia dłużniczki D. M. na orzeczenie o kosztach postępowania,
zawarte w postanowieniu Sądu Okręgowego w B. z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II
Cz (…),
1. oddala zażalenie,
2. zasądza od dłużniczki D. M. na rzecz wierzycielki Huty M.(...) spółki z o.o. w
O. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania
zażaleniowego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w B. – po rozpoznaniu zażaleń wierzycielki Huty M.(...) sp. z o.o.
w O. i dłużniczki D. M. od postanowienia Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 24 listopada
2009 r., wydanego na skutek zarzutów przeciwko planowi podziału – postanowieniem z
dnia 28 kwietnia 2010 r. zmienił częściowo zaskarżone postanowienie, oddalił zażalenie
wierzycielki w pozostałej części, a zażalenie dłużniczki w całości i orzekł o kosztach
postępowania w ten sposób, że zasądził od dłużniczki na rzecz wierzycielki Huty M.(...)
sp. z o.o. w O. kwotę 3 990,86 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem
pierwszej instancji oraz kwotę 1000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania
zażaleniowego.
W uzasadnieniu orzeczenia o kosztach postępowania Sąd Okręgowy powołał się
na przepisy art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99, 108 § 1, 391 § 1, 397 § 2 i 13 § 2 k.p.c. i
stwierdził, że stroną wygrywającą sprawę jest Huta M.(...) sp. z o.o. w O., której
dłużniczka powinna zwrócić koszty postępowania poniesione zarówno w pierwszej, jak i
w drugiej instancji. Do kosztów postępowania przed Sądem pierwszej instancji Sąd
Okręgowy zaliczył: opłatę sądową w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika
procesowego według stawki określonej w § 10 pkt 7 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej
przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. –
dalej: „rozporządzenie”) w kwocie 3 600 zł oraz wydatki poniesione przez pełnomocnika
w związku z udziałem w posiedzeniu w dniu 12 listopada 2009 r. w kwocie 290,86 zł. Do
kosztów postępowania zażaleniowego zaliczył natomiast opłatę sądową w kwocie 100 zł
oraz wynagrodzenie pełnomocnika według stawki określonej w § 12 ust. 2 pkt 1 w
związku z § 10 pkt 7 rozporządzenia w kwocie 900 zł.
W zażaleniu na zawarte w postanowieniu Sądu Okręgowego orzeczenie
o kosztach postępowania dłużniczka podniosła, że nie kwestionowała sposobu
zaspokojenia wierzytelności Huty M.(...) sp. z o.o. w O. oraz że plan podziału sumy
uzyskanej z egzekucji został sporządzony błędnie przez komornika. W tej sytuacji,
zdaniem dłużniczki, poniesione przez wierzycielkę koszty postępowania powinien
zwrócić komornik. W konkluzji żaląca wniosła o uchylenie orzeczenia nakładającego na
nią obowiązek zwrotu wierzycielce kosztów postępowania przez Sądem pierwszej i
drugiej instancji ewentualnie obciążenie tymi kosztami komornika.
Wierzycielka wniosła o odrzucenie ewentualnie oddalenie zażalenia i zasądzenie
od dłużniczki kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje
na postanowienia sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były
przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Przepis ten stosuje się
odpowiednio w postępowaniu egzekucyjnym (art. 13 § 2 k.p.c.).
Sąd pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2010 r. nie orzekł o
kosztach postępowania. Dopiero Sąd Okręgowy uwzględniając zażalenie wierzycielki
zmienił częściowo postanowienie Sądu pierwszej instancji i przyznał wierzycielce zwrot
kosztów postępowania poniesionych przez nią zarówno w pierwszej, jak i w drugiej
instancji. Koszty w kwocie 3 990,86 zł nie były więc przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu
pierwszej instancji. W tej sytuacji nie można podzielić poglądu wierzycielki, że zażalenie
w części dotyczącej kosztów postępowania przed Sądem pierwszej instancji jest
niedopuszczalne.
Zażalenie dłużniczki trzeba jednak uznać za pozbawione uzasadnionych
podstaw. Jak już wyjaśniał Sąd Najwyższy, komornik jest organem egzekucyjnym, a nie
stroną czy uczestnikiem postępowania egzekucyjnego (zob. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 14 marca 2000 r., II CKN 496/00, OSNC 2000, nr 9, poz. 168, z
dnia 12 czerwca 2002 r., III CZP 33/02, OSNC 2003, nr 5, poz. 61 i z dnia 22 marca
2007 r., III CZP 2/07, nie publ.). Sąd orzeka natomiast o obowiązku zwrotu kosztów
procesu lub innego postępowania, do którego z mocy art. 13 § 2 k.p.c. stosuje się
odpowiednio przepisy o procesie, tylko między stronami. Zarzut żalącej, że koszty
wierzycielki powinien ponieść w niniejszej sprawie komornik, nie może więc odnieść
zamierzonego skutku.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3
k.p.c. oraz art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1, 398 21 i 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie i
zasądził od dłużniczki na rzecz wierzycielki koszty postępowania zażaleniowego w
wysokości określonej w § 12 ust. 2 pkt 2 w związku z § 6 pkt 3 rozporządzenia.