Supreme Court dismisses appeal against appeal decision for filing appeal against a non-existent judgment based on sentence wording.

Sygn. akt V CZ 52/15 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)‎SSN Mirosław Bączyk‎SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca) w sprawie z powództwa H. Sp. z o.o. Spółki komandytowej w K.‎przeciwko M. T.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2015 r.,‎zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 23 stycznia 2015 r., oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił apelację powódki H. Spółki z o.o. Spółki komandytowej, od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 17 lipca 2014 r., w sprawie przeciwko M.T. o zapłatę. Zdaniem Sądu Okręgowego strona powodową wniosła apelację od orzeczenia nieistniejącego ponieważ w sentencji wyroku z dnia 17 lipca 2015 r, Sąd pierwszej instancji orzekł jedynie co do uchylenia nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w G. z dnia 24 września 2013 r., ale nie zawarł rozstrzygnięcia co do meritum sprawy, w której powódka domagała się zasądzenia od pozwanego M.

T. kwoty 54.743,64 zł z odsetkami od dnia 1 maja 2013 r. do dnia zapłaty. Sąd drugiej instancji stwierdził, że wobec kategorycznego brzmienia art. 325 k.c., nie jest możliwe przyjęcie, iż o rodzaju orzeczenia zaświadczać miało nie określenie przy pomocy którego sąd sformułował sentencję, lecz wnioskowanie na podstawie treści uzasadnienia i uznanie, że w sentencji sąd powinien użyć innego sformułowania. W każdym wypadku orzeczenia ma treść taką, jaka wynika z formuły sentencji. W rozpoznawanej sprawie formuła sentencji zaskarżonego wyroku jest jednoznaczna i bezsprzecznie apelację wniesiono od nieistniejącego orzeczenia.Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła powódka H.

S. z o.o. Spółka komandytowa zaskarżając je w całości. Zarzuciła naruszenie art. 370, art. 325 oraz art. 326 k.p.c. i wniosła uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Skarżąca podniosła, że ogłoszenie kwestionowanego apelacją wyroku nastąpiło ustnie na posiedzeniu jawnym w dniu 17 lipca 2014 r. W posiedzeniu tym brał udział pełnomocnik powódki, którego zdaniem sentencja ustna ogłoszenia wyroku zawierała również sentencję dotyczącą oddalenia powództwa. Pełnomocnik nie miał wątpliwości, że sprawę w pierwszej instancji przegrał w całości, czego wyrazem jest złożenie następnie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z zamiarem wywiedzenia apelacji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarżąca wnosząc apelację od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 17 lipca 2014 r. wskazała, że wyrok ten uchylił nakaz zapłaty Sądu Rejonowego w G. z dnia 24 września 2013 r. i oddalił jej powództwo.

Z sentencji przedmiotowego wyroku wynika, że Sąd Rejonowy w G. orzekł jedynie w zakresie uchylenia nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w G. z dnia 24 września 2013 r., nie sformułował jednak rozstrzygnięcia oddalającego powództwo.W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że jurysdykcyjną częścią wyroku jest wyłącznie jego sentencja nie zaś jego uzasadnienie. Pominięcie przez sąd w sentencji orzeczenia kończącego sprawę w instancji o całości żądania, stwarza stronie uprawnienie do domagania się uzupełnienia orzeczenia, nie daje natomiast podstawy do zaskarżenia orzeczenia z tej przyczyny.

Nie można bowiem zaskarżyć orzeczenia, które nie istnieje (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2011 r., I CSK 138/11, niepubl., z dnia 5 września 2008 r., I CZ 61/08 – niepubl., z dnia 8 sierpnia 2012 r., III CZ 58/12, niepubl.). W tym zakresie rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego należy znać za trafne. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. kc