Legislator Giurisprudenza & Legislazione
DE FR IT EN
Analizza in Legislator
V CZ 52/12 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court's equal cost sharing due to lack of reasoned justification under civil procedure law.

Numero d'incarto V CZ 52/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)
Apri la fonte ufficiale Versione Markdown leggibile dalle macchine (.md)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's order for mutual cancellation of appeal costs because the decision lacked the required detailed reasoning. The appellant argued that the court incorrectly applied the principle of mutual cost cancellation instead of proportional distribution, citing violations of specific civil procedure articles. The court ruled that such a decision must be based on a precise assessment of each party's success and expenses, which was absent in the lower court's ruling.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 98 § 1 k.p.c.; Art. 100 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 15 k.p.c.; Art. 108 § 2 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 21 k.p.c.: A lower court's decision to mutually cancel litigation costs is invalid if it fails to provide precise reasoning regarding the parties' success levels and expenses, as required by the principle of compensation.

Parole chiave

Generato dall'IA
mutual cancellation of costs proportional distribution of costs principle of compensation lack of reasoned decision civil procedure law appeal costs burden of proof

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 98 § 1 k.p.c.
odpowiedzialności za wynik procesu z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca
Art. 100 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 398 § 15 k.p.c.
w oparciu o art. 39815 § 1 w związku z art.
Art. 108 § 2 k.p.c.
podstawie art. 108 § 2 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
108 § 2 w związku z art. 391 § 1, art.
Art. 398 § 21 k.p.c.
w oparciu o art. 39815 § 1 w związku z art.
art. 98 § 1 k.p.c
odpowiedzialności za wynik procesu z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca
art. 100 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c
39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 21/85
postanowienia Sądu najwyższego z dnia 28 lutego 1985 r., II CZ 21/85,
II CZ 56/85
niepubl.; z dnia 10 maja 1985 r., II CZ 56/85, niepubl.; wyrok z dnia 11 grudnia
I PK 157/07
Supreme Court quashes appeal ruling on overtime pay due to insufficient fact-finding on daily work hour limits.
I CZ 126/97
1987 r., I CZ 126/97, niepubl.; z dnia 31 stycznia 1991 r., II CZ 255/90, OSPiKA
II CZ 255/90
1987 r., I CZ 126/97, niepubl.; z dnia 31 stycznia 1991 r., II CZ 255/90, OSPiKA
I PKN 932/00
Supreme Court dismissed cassation, ruling costs must be split proportionally based on final case outcome, not calculated separately for withdrawn claims.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V CZ 52/12

POSTANOWIENIE

Dnia 21 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa D. F.-B.

przeciwko M. A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 listopada 2012 r.,

zażalenia pozwanej na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu

Okręgowego w O.

z dnia 27 grudnia 2011 r.,

uchyla

postanowienie

o

kosztach

postępowania

odwoławczego zawarte w pkt III (trzecim) wyroku i w tym

zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu

w

o kosztach

postępowania

Najwyższym.

O.,

pozostawiając

mu

zażaleniowego

rozstrzygnięcie

przed

Sądem

Uzasadnienie

Postanowieniem

zawartym

w

wyroku

z

dnia

grudnia

2011r.

Sąd Okręgowy w O. zniósł wzajemnie pomiędzy stronami koszty postępowania

odwoławczego.

Postanowienie to zaskarżyła zażaleniem pozwana M. A., zarzucając

naruszenie art. 98, 99 i 100 k.p.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie zasady

wzajemnego zniesienia kosztów, zamiast zasady stosunkowego ich rozdziału.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie

jest

zasadne.

Zgodnie

z

zasadą

zawinienia

oraz

odpowiedzialności za wynik procesu z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca

sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne

do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Wyjątek od tej reguły zawiera art.

100 k.p.c., w którym wyrażona została zasada kompensaty kosztów procesu.

Zgodnie z nią, w razie częściowego uwzględnienia żądania lub obrony sąd może

orzec o wzajemnym zniesieniu kosztów, stosunkowym ich rozdziale lub obciążeniu

jednej ze stron obowiązkiem zwrotu całości kosztów. Ten wybór procesowy winien

być

podyktowany

względami

słuszności,

których

nie

należy

utożsamiać

z dowolnością. Podjęcie decyzji wymaga ustalenia zakresu, w jakim każda ze stron

utrzymała

się

z dochodzonym

żądaniem

lub

podjętą

obroną,

rozmiaru

poniesionych przez nie kosztów (sumy kosztów) oraz wysokości kosztów

przypadających na każdą z nich, stosownie do wyniku sporu. Dopiero rozważenie

tych wyliczeń zezwala na ocenę, czy adekwatną do wyniku sporu i wysokości

poniesionych

kosztów

jest

zasada

wzajemnego

zniesienia,

którą

należy

przyjmować za podstawę orzeczenia, jeśli żądanie uwzględnione zostało w około

połowie, przy mniej więcej równej wysokości poniesionych przez strony kosztów.

Powyższa wykładnia pojęcia reguły kompensacyjnej wynika z ugruntowanego

i

podzielanego

w

niniejszej

sprawie

stanowiska

Sądu

Najwyższego

(por. postanowienia Sądu najwyższego z dnia 28 lutego 1985 r., II CZ 21/85,

niepubl.; z dnia 10 maja 1985 r., II CZ 56/85, niepubl.; wyrok z dnia 11 grudnia

2007 r., I PK 157/07, OSNP 2009/3-4/33). Stosunkowy rozdział kosztów procesu

może być uznany za usprawiedliwiony w okolicznościach konkretnej sprawy, jeśli

różnica, zarówno w zakresie utrzymania się z żądaniem lub obroną, jak

i w rozmiarze poniesionych kosztów, jest istotna i zniesieniu ich sprzeciwiałyby się

względy słuszności. Zastosowanie go wymaga również dokonania opisanych

wyliczeń, spełniających określone kryteria wyodrębnione przez judykaturę Sądu

Najwyższego (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 października

1987 r., I CZ 126/97, niepubl.; z dnia 31 stycznia 1991 r., II CZ 255/90, OSPiKA

1991/11-12/530 i wyrok z dnia 21 lutego 2002 r., I PKN 932/00, OSNP 2004/4/63).

Zaskarżone postanowienie nie zawiera precyzyjnej argumentacji, która spełniałaby

powołane powyżej kryteria i uzasadniałaby dokonany wybór wzajemnego zniesienia

kosztów postępowania odwoławczego. Powyższe uniemożliwia dokonanie oceny

czy decyzja ta była miarodajnym osądem, adekwatnie rozważającym względy

słuszności, wynik sporu i wysokość kosztów poniesionych przez strony.

Z uwagi na powyższe względy zaskarżone postanowienie należało uchylić

w oparciu o art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. i sprawę przekazać

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Orzeczenie o kosztach

postępowania zażaleniowego pozostawione zostało końcowemu rozstrzygnięciu na

podstawie art. 108 § 2 w związku z art. 391 § 1, art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.

db