Supreme Court dismisses appeal in marital property division where appeal value exceeds appellant's share.

Sygn. akt V CZ 152/12

POSTANOWIENIE

Dnia 16 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Anna Kozłowska

SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku M. K.

przy uczestnictwie A. K.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 maja 2013 r.,

zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu

Okręgowego w Ś.

z dnia 14 września 2012 r.,

oddala

zażalenie

i

zasądza

od

uczestnika

na

rzecz

wnioskodawczyni kwotę 1800 zł ( jeden tysiąc osiemset ) tytułem

kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Ś. odrzucił skargę

kasacyjną uczestnika od postanowienia tego Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r.

Przyjęte zostało w uzasadnieniu, że w sprawie o podział majątku wspólnego po

ustaniu wspólności pomiędzy małżonkami, wartością przedmiotu zaskarżenia,

od której art. 5191 § 2 k.p.c. uzależnia dopuszczalność skargi kasacyjnej, jest

wartość poszczególnych praw i rzeczy, których objęcie lub nieobjęcie orzeczeniem

sądu albo

sposób ich

podziału

kwestionuje skarżący,

a

także

wartość

dochodzonych roszczeń, będących przedmiotem podziału. Zasadą jest, że wartość

ta

nie

przekracza

wartości

udziału

skarżącego

w

majątku

wspólnym.

Udział uczestnika w majątku wspólnym obejmuje kwotę 148229,37 zł, a w skardze

kwestionuje on trafność objęcia orzeczeniem nieruchomości o wartości 126999,56

zł. Wskazanie zatem wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 155000 zł nie

znajduje uzasadnienia.

Uczestnik w zażaleniu domagał się uchylenia postanowienia, zarzucił

że przedmiotem wyceny było jedynie spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu

mieszkalnego i samochód marki Mercedes Vito. W odniesieniu do nieruchomości

przyjęta została jako wartość cena jej zakupu sprzed wielu lat, mimo zmian cen

rynkowych

oraz

poczynienia

nakładów

w

postaci

ogrodzenia,

uzbrojenia

i fundamentów, których wartość obejmuje kwotę 40000 zł. Ustalenie zatem wartości

przedmiotu zaskarżenia na sumę niższą od 150000 zł pozostaje w sprzeczności

z zebranym materiałem dowodowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W sprawie o podział majątku

wspólnego po ustaniu wspólności między małżonkami, która należy do tzw. spraw

działowych, w razie wniesienia apelacji lub skargi kasacyjnej, wartość przedmiotu

zaskarżenia z reguły nie może przekraczać wartości udziału uczestnika

w dzielonym majątku, jeśli nie jest podważana zasada działu albo wartość

konkretnego składnika majątkowego, roszczenia lub interesu, którego dotyczą

wnioski. Oznaczenie w skardze kasacyjnej, zgodnie z art. 398 4 § 3 w związku z art.

13 § 2 k.p.c., wartości przedmiotu zaskarżenia nie jest wiążące dla Sądu drugiej

instancji, jak i Sądu Najwyższego, który może tę wartość korygować, stosownie do

poczynionych w sprawie ustaleń, pomijając zasady objęte art. 25 i art. 26 k.p.c.

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01,

niepubl.; z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, niepubl; z dnia 6 listopada

2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004/1/11; z dnia 18 maja 2006 r., IV CZ 34/06,

niepubl.). Wartością przedmiotu zaskarżenia w sprawach działowych jest wartość

konkretnego interesu skarżącego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

30 stycznia 2007 r., IV CZ 118/06, niepubl.; z dnia 3 czerwca 2009 r.,

IV CSK 107/09, niepubl.; z dnia 9 lipca 2009 r., I CSK 117/09, niepubl.; z dnia

16 listopada 2011 r., IV CSK 280/11, niepubl.), a nie wartość przedmiotu działu.

W rozpoznawanej sprawie niezaskarżenie przez uczestnika postanowienia Sądu

pierwszej instancji ma ten skutek, że może on kwestionować jedynie pogorszenie

jego

sytuacji

dokonane

postanowieniem

Sądu

Okręgowego,

wydanym

w następstwie rozpoznania apelacji wnioskodawczyni. Uczestnik w skardze

kasacyjnej podważa orzeczenie Sądu drugiej instancji w zakresie przyjęcia,

że własność

opisanej

nieruchomości

objęta

jest

wspólnością

majątkową

małżeńską. Oponując przeciwko takiemu twierdzeniu wnioskodawczyni, nie

sprzeciwiał się on wartości nieruchomości nabytej w dniu 17 września 2009 r.,

nie składał żadnych wniosków dowodowych zmierzających do jej wyceny,

nie podał, że poczynione zostały na niej nakłady. Dokonane zatem przez Sąd

drugiej instancji ustalenia co do tej nieruchomości są wiążące. W tej sytuacji

wartością przedmiotu zaskarżenia jest przyjęta przez Sąd drugiej instancji wartość

tego składnika majątkowego, którego zaliczenie do majątku wspólnego uczestnik

podważa. Skoro jest ona niższa od wartości określonej w art. 519 1 § 2 k.p.c.,

to skargę kasacyjną należało uznać za niedopuszczalną.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. Orzeczenie o kosztach postępowania

zażaleniowego

oparte

zostało

na

zasadzie

odpowiedzialności

za

wynik

zainicjowanego postępowania, przewidzianej art. 520 § 3 w związku z art. 394 1 § 3

k.p.c. oraz § 8 pkt 6 w związku z § 13 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

jw