Supreme Court dismisses creditor's appeal, upholding lower court's exemption of debtor from appeal costs under civil procedure law.

Sygn. akt V CZ 102/10

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Banku Handlowego w W. S.A. z siedzibą w W.

przeciwko T.S.

o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 lutego 2011 r.,

zażalenia wierzyciela na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 25 marca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 25 marca 2010 r. nie obciążył

dłużnika T. S. kosztami postępowania zażaleniowego na rzecz wierzyciela - Banku

Handlowego w W., w sprawie o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi

egzekucyjnemu. Jako podstawę tego rozstrzygnięcia powołał art. 102 k.p.c. i

stwierdził, że przyczyny prowadzenia postępowania zażaleniowego nie leżały w

żadnym stopniu po stronie dłużnika, co nakazywało przyjąć, że w sprawie

występują szczególne okoliczności uzasadniające odstąpienie od obciążenia go

kosztami postępowania zażaleniowego.

W zażaleniu na to postanowienie wierzyciel zarzucił naruszenie art. 770

k.p.c. w zw. z art. 98 i 108 k.p.c. oraz art. 102 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Wniósł

o

uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy uwzględniając zażalenie wierzyciela wskazał, że dłużnika

należy traktować jako stronę przegrywającą postępowanie zażaleniowe. W tym

przypadku zasadą jest obciążenie dłużnika kosztami postępowania zażaleniowego.

Sąd drugiej instancji uznał jednak, że w sprawie istniały podstawy do zastosowania

art. 102 k.p.c. i odstąpił od obciążenia dłużnika kosztami postępowania

zażaleniowego, co skarżący kwestionuje w zażaleniu zarzucając naruszenie

szeregu

przepisów

kodeksu

postępowania

cywilnego.

W

istocie

jednak

rozpoznanie zażalenia wymaga oceny, czy w sprawie, stosownie do brzmienia art.

102 k.p.c. odwołującego się do zasad słuszności, wystąpiły okoliczności

pozwalające

uznać,

że

ma

miejsce

wypadek

szczególnie

uzasadniony

przemawiający przeciwko zasądzeniu kosztów na rzecz wierzyciela. Ocena w tym

zakresie należy do sądu rozpoznającego sprawę i zasadniczo pozostawiona jest

jego uznaniu. Może być ona skutecznie podważona w ramach kontroli instancyjnej

jedynie w przypadku jednoznacznie wadliwego zastosowania art. 102 k.p.c. przez

sąd orzekający o kosztach procesu. W judykaturze przyjmuje się, że podstawę do

zastosowania

z

art.

k.p.c.

stanowią

zarówno

okoliczności

związane

przebiegiem postępowania w sprawie, jak i leżące poza nim, związane

z sytuacją życiową i stanem majątkowym stron, które powinny być ocenione

z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego. Nie jest zatem wykluczone

zastosowanie art. 102 k.p.c. z uwagi na charakter sprawy i stanowisko procesowe

strony przegrywającej sprawę w rozumieniu art. 98 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy

odstępując od obciążenia dłużnika kosztami postępowania zażaleniowego miał na

uwadze, że wobec sposobu rozpoznania wniosku o nadanie klauzuli wykonalności

nie miał on wpływu na częściowo wadliwe rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji,

a po wniesieniu przez wierzyciela zażalenia również w żaden sposób nie podważał

jego zasadności. Brak zatem podstaw by przyjąć, że ocena Sądu Okręgowego była

w sposób oczywisty wadliwa. Dlatego też zażalenie było pozbawione uzasadnionych

podstaw i podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.