Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and failure to meet admissibility requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellants' cassation appeal, ruling it inadmissible due to a lack of obvious legal error. The appellants argued for property protection under Article 21 of the Constitution but failed to demonstrate how the lower court's decision was evidently wrong. The court found the appellants' arguments insufficient because they did not link their constitutional claims to specific facts or explain why the lower court's interpretation of the easement was clearly erroneous.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates an obvious legal error warranting Supreme Court review; mere citation of case law without specific factual linkage or proof of evident unreasonableness in the lower court's decision does not satisfy this requirement.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CSK 7/18 POSTANOWIENIE Dnia 24 maja 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa G.R. i M.R.przeciwko ,,P…” Sp. z o.o. w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 maja 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego we W.z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt I ACa […]/17, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powodów solidarnie na rzecz pozwanego kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego.
Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Powodowie wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność i „przysługujące powodowi, jako właścicielowi nieruchomości, prawo do realnej ochrony majątkowego prawa podmiotowego" (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wiąże się z ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwością zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań.
W postanowieniu z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12 (nieopubl.), Sąd Najwyższy wyjaśnił ponadto, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Taki stopień wadliwości zaskarżonego wyroku powinien być wywiedziony przez skarżących w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdy tymczasem skarżący ograniczyli się w nim do stwierdzenia, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego utrwalone jest stanowisko o konieczności restryktywnej interpretacji art. 21 Konstytucji oraz do wskazania dat i sygnatur orzeczeń, w których taki pogląd został wyrażony.
Tych bardzo syntetycznych i ogólnych uwag powodowie nie powiązali z wyjaśnieniem, jakie okoliczności miałyby świadczyć o oczywistej zasadności ich skargi kasacyjnej, i z którymi przepisami prawa zaskarżony wyrok jest oczywiście sprzeczny.W wyroku z 24 stycznia 2017 r., V CNP 17/16 (nieopubl.) Sąd Najwyższy wyjaśnił, kiedy i jakie roszczenia właściciel nieruchomości może wywodzić z art. 224 k.c. przeciwko przedsiębiorstwu, które korzysta z jego nieruchomości dla celów przesyłowych. Z jednoznacznego brzmienia art. 224 § 1 zdanie pierwsze k.c. wynika, że samoistny posiadacz nieruchomości w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy.
Z ustaleń przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia - którymi przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy byłby związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.) - wynika, że gazociąg, z którego istnieniem na ich nieruchomości powodowie wiążą dochodzone roszczenie został postawiony przez Skarb Państwa na jego własnym gruncie, a zatem w wykonaniu własnych uprawnień właściciela. Urządzenia te zostały przez Skarb Państwa przekazane poprzednikowi pozwanego, z zapewnieniem mu tytułu do korzystania z gruntu, na którym były posadowione.
Grunt ten został wprawdzie sprzedany powodom, ale jego właściwości fizyczne i prawne były w dacie sprzedaży determinowane przez wcześniejsze inwestycje właściciela wiążące się z powstaniem na nim gazociągu i znane powodom w chwili zawarcia umowy sprzedaży. Sądy meriti oceniły zatem, że władanie pozwanego nieruchomością powodów dla celów przesyłowych miało cechy posiadania służebności o treści służebności przesyłu wykonywanego w dobrej wierze. Tej argumentacji skarżący w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w ogóle nie zwalczali.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu. jw ał