Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility regarding lease rent disputes excluded from cassation jurisdiction.

Sygn. akt V CSK 265/09

POSTANOWIENIE

Dnia 3 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wojciech Jan Katner

w sprawie z powództwa S.Z.

przeciwko "M." Sp. z o.o.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego na rzecz

powoda kwotę 3.600,- (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 lutego 2009 r. oddalona została

apelacja pozwanego "M." Spółce z o.o. w sprawie o zapłatę z powództwa Syndyka

masy upadłości Firmy K. Skarga kasacyjna pozwanego została oparta na obu

podstawach kasacyjnych z art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. W zakresie prawa

materialnego zarzucono zaskarżanemu wyrokowi naruszenie art. 498, 504, 509 § 1,

także art. 509 § 1 w zw. z art. 58 § 1, art. 510 § 1, 516 § 1, 697 i 876 k.c. oraz

postanowień umowy o przystąpieniu do długu z dnia 2 września 2005 r., ogólnie

przepisów Rozdziału I Działu VI k.c., art. 231 k.p., jak też art. 885 w zw. z art. 902

k.p.c., powołując te przepisy w kwestii nieważności umów cesji. Naruszenie

przepisów postępowania cywilnego dotyczy art. 47912 i art. 233 k.p.c.

Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący sformułował cztery

zagadnienia prawne do rozstrzygnięcia, odnoszące się do art. 47912 k.p.c., art. 885

w zw. z art. 902 k.p.c., a także ogólnie do konsekwencji przelewu wierzytelności;

odwołał się także do oczywistości skargi. Wniósł o uchylenie w całości

zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości, ewentualnie przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę strona powodowa wniosła o jej odrzucenie

z zasądzeniem kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, przede wszystkim ze względu na jej

niedopuszczalność na podstawie art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. Sprawa w rzeczywistości

dotyczy czynszu dzierżawnego, na co słusznie zwraca uwagę w odpowiedzi na

skargę strona powodowa, a czemu niezasadnie przeczy w kolejnym piśmie

pozwany. Zgodnie z przytoczonym przepisem procedury cywilnej, ta materia spraw

jest wyłączona z prawa do kierowania skarg kasacyjnych. Zrozumiałe, że dotyczy to

i dalszych zdarzeń prawnych, które mają źródło w tych, które są z postępowania

kasacyjnego wyłączone.

Niezależnie od tego wskazać należy na oczywiste wady wniesionej skargi, również

uzasadniających jej odrzucenie. Wprawdzie skarżący formułuje zagadnienia

prawne, ale dotyczą one wyłącznie kwestionowania poprzednich rozstrzygnięć

w sprawie. Nie mają więc ani ogólniejszego znaczenia dla wykładni prawa ani nie

dotyczą wątpliwości rodzących się co do wykładni wskazanych przepisów. Ponadto,

oczywistość skargi wiele razy już wyjaśniana w orzecznictwie Sądu Najwyższego

nie została w ogóle uzasadniona, a tylko stwierdzona (z wielu zob. postanowienie

SN z dnia 26 kwietnia 2006 r. II CZ 28/06, Lex nr 198531). Nie spełnia to więc

wymagań ustawowych a art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c., nawet gdyby skarga była

dopuszczalna. Tak samo należy ocenić uzasadnienie skargi, odnoszące się do

stanu faktycznego i ocen dokonanych przez Sąd II instancji, a to nie podlega

badaniu przez Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c.

Z powyższych względów należało skargę odrzucić na podstawie art. 398 6 § 3

k.p.c., rozstrzygając o kosztach na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 398 21

i 391 § 1 k.p.c.