Legislator Giurisprudenza & Legislazione
V CNP 82/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to failure to prove damage and cite legal basis.

Numero d'incarto V CNP 82/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for a declaration of legal inconsistency with a final judgment. The plaintiff failed to meet strict statutory requirements by omitting the legal basis for the claim, failing to prove specific damages, and not demonstrating that other remedies were exhausted. Consequently, the court rejected the appeal under Article 4248 § 1 of the Code of Civil Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for a declaration of legal inconsistency must strictly comply with formal requirements including the citation of legal grounds, proof of damage, and exhaustion of other remedies; failure to meet these criteria results in dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for legal inconsistency declaration of legal inconsistency proof of damage exhaustion of remedies Code of Civil Procedure formal requirements dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 k.p.c.
Stosownie do treści art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania konstrukcyjne skargi
Art. 4248 § 1 k.p.c.
w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine.
art. 4248 § 1 k.p.c
w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine.
art. 4245 § 1 k.p.c
Stosownie do treści art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c
art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V CNP 82/11

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa M. J.

przeciwko K. Ś.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2012 r.,

na skutek skargi powoda M. J.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 12 kwietnia 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód M. J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 kwietnia 2011 r., którym

została oddalona apelacja od oddalającego powództwo wyroku Sądu Rejonowego

z dnia 16 listopada 2010 r. o zapłatę kwoty 18 000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem prawnym i musi ona spełniać określone ściśle

w ustawie kryteria, a to: po pierwsze, spełniać wymogi formalne właściwe dla

każdego

pisma

konstrukcyjne,

procesowego

które

pozwalają

oraz

po

drugie,

posiadać

tzw.

określone

pismo

zakwalifikować

elementy

jako

ten

nadzwyczajny środek prawny. Skarga nie posiadająca elementów konstrukcyjnych,

w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine.

Stosownie do treści art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to: oznaczenie

wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony

w całości lub w części; przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; wskazanie

przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny; uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy; wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując

art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga powoda nie spełnia wszystkich wymogów stawianych przed tym

nadzwyczajnym środkiem prawnym i z tego względu polega ona odrzuceniu.

W skardze wskazano jedynie zaskarżone orzeczenie, od którego jest

wniesiona wraz z określeniem zakresu zaskarżenia, nie przytoczono jednak

w sposób właściwy podstawy skargi, ani ich uzasadnienia. Wskazać przy tym

należy, że zachodzi różnica między przepisami, które zostały naruszone,

i przepisami (przepisem), z którymi (z którym) zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne. Brak również w skardze wykazania, że wzruszenie zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe – powód

wskazał jedynie na niedopuszczalność skargi kasacyjnej, która jest jednym, lecz nie

jedynym, nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia.

Przede wszystkim skarżący nie uprawdopodobnił w należyty sposób, aby

powód wskutek wydania zaskarżonego orzeczenia poniósł szkodę. Uwzględnienie

bowiem skargi i stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem,

ma charakter prejudykatu, gdyż stwarza możliwość dochodzenia od państwa

odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez jego wydanie. Spełnienie tego

wymagania polega na wskazaniu rodzaju i rozmiaru szkody. Wywód ten powinien

także zawierać informację dotyczącą czasu jej powstania i określać związek

przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem. Nie jest spełnieniem

tego wymagania odwołanie się do szkody niesprecyzowanej, hipotetycznej, czy też

mogącej powstać w przyszłości (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006 nr 1, poz. 16, z dnia 31 stycznia

2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141 i z dnia 27 października

2005 r., V CNP 28/05 niepublikowane). Powołanie się w skardze na okoliczność,

że pozwany zaproponował zapłatę kwoty 7 500 zł nie mogło zostać uznane za

uprawdopodobnienie szkody, gdyż propozycja ta nie odnosiła się bezpośrednio do

spornych nakładów lecz do dostarczania wody z przyłącza które jest w dyspozycji

pozwanego (pozwany ma możliwość zamknąć dopływ wody z tego przyłącza

powodowi).

Z tych względów na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., skargę należało odrzucić,

o czym orzeczono jak w sentencji.