Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven actual damage.

Sygn. akt V CNP 58/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie ze skargi M. Spółki z o.o. w T.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku ‎Sadu Okręgowego w K. z dnia 5 listopada 2013 r.‎w sprawie z powództwa E. S.‎przeciwko M. Spółce z o.o. w T.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 maja 2015 r., 1) odrzuca skargę, 2) przyznaje r.pr. A.P. od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w K.) kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej pozwanemu w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.

UZASADNIENIE

Skarżąca M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w T. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 5 listopada 2013 r. wydanego w sprawie z powództwa E. S. o zapłatę wynagrodzenia w kwocie 2 781,35 zł z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu za dwie naprawy pojazdów wykonane w 2009 r. Powództwo zostało uwzględnione, ponieważ Sądy obu instancji uznały, iż fakt odebrania od powoda wraz z naprawionym pojazdem faktur za naprawę i zaksięgowania ich przez pozwanego dowodzi, iż naprawy zostały wykonane na zlecenie pozwanego, czemu pozwany w toku postępowania przeczył, powołując się na ustalenie, że naprawiane samochody nie stanowiły jego własności ani też nie były przez niego leasingowane.W skardze pozwany zarzucił naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procesowych - art. 38 k.c., art. 201 § 1 k.s.h., art. 627 k.c. w zw. z art. 6 k.c., art. 231 § 1 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 227 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c. oraz art. 6 k.c. Te same przepisy wskazał jako te, z którymi zaskarżony wyrok jest niezgodny.Poniesienie szkody uprawdopodobnił powołując się na wynikające z wydanego w sprawie orzeczenia zobowiązanie do zapłaty zasądzonych w nim należności.

Stwierdził też, że nie mógł wzruszyć wyroku w drodze innych środków prawnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać m. in. uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy.W orzecznictwie ustabilizował się już pogląd, że przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaganie uprawdopodobnienia szkody jest spełnione wtedy, gdy skarżący wskaże, że szkoda wystąpiła, określi jej postać, wysokość i czas powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, a także przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające powstanie szkody (porównaj między innymi postanowienia z dnia 23 września 2005 r.

III CNP 5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, nie publ. oraz z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/14). Szkoda, której uprawdopodobnienie wypełnia obowiązek przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., musi mieć charakter rzeczywisty. Nie spełnia tego wymagania odwołanie się do szkody, która jeszcze nie wystąpiła, nawet jeśli jej powstanie w przyszłości jest pewne, dlatego niewystarczające jest powołanie się na istnienie ciążącego na skarżącym zobowiązania wynikającego z kwestionowanego przez niego wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2010 r., III CKN 48/10, Biul.

Sąd. IC 2011/10/51). W swojej skardze pozwany nie wypełnił wymagania uprawdopodobnienia powstania szkody, gdyż nie twierdzi nawet, że nastąpiła zapłata zasądzonej na rzecz powoda kwoty, lecz wskazuje jedynie na powiększenie swoich pasywów.Z tych względów skarga wniesiona przez pozwanego nie spełnia konstrukcyjnego wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 4248 k.p.c. Orzeczenie o kosztach pełnomocnika świadczącego pozwanemu pomoc z urzędu wynika z treści postanowień § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 3 i § 12 ust. 5 pkt 2 oraz § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 490).