Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to obvious lack of merit regarding property law violation.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the appellant's complaint regarding the legal inconsistency of a final judgment. The appellant argued that the lower court committed a glaring violation of substantive law concerning the invalidity of an expropriation decision. The court determined that the complaint was obviously unfounded as the lower court's assessment did not constitute a clear breach of legal standards.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 k.p.c.; Art. 4171 § 2 k.c.: A complaint for legal inconsistency is rejected if the challenged judgment is obviously unfounded, meaning it does not involve a glaring violation of fundamental legal provisions or standards.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 48/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie ze skargi T. G.o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt VI Ca […]w sprawie z powództwa T. G.przeciwko Gminie C.o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 grudnia 2014 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą powoda T. G. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 23 października 2013 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sprawa rozpatrywana jest z uwzględnieniem przepisów dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga ta jest szczególnym środkiem prawnym, służącym kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia w związku z możliwością ubiegania się o przyznanie od Państwa odszkodowania za szkodę wyrządzona wydaniem prawomocnego orzeczenia (art. 4171 § 2 k.c.).Istnieją pewne analogie między tą skargą a skargą kasacyjną, obie skargi są bowiem instrumentem kontroli legalności orzeczeń, jednakże nie są tożsame.
Skarga, o której mowa w art. 4241 k.p.c., wymaga oceny, że kwestionowane orzeczenie jest niezgodne z prawem. Natomiast skarga kasacyjna może wynikać tylko z zarzutu naruszenia prawa. Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w związku z art. 4171 § 2 k.c. - to orzeczenie nie tylko naruszające prawo, ale takie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć, albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.
Nie można uznać za niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. orzeczenia wydanego na podstawie jednej z możliwych do przyjęcia wykładni przepisu prawa.Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli skarga jest oczywiście bezzasadna. Taka właśnie sytuacja zachodzi w sprawie. Wbrew zarzutom skarżącego nie można uznać, by Sąd drugiej instancji naruszył, i to w sposób oczywisty, rażący, przytoczony w skardze przepis prawa materialnego.
Podniesiony w skardze problem sprowadza się do oceny zasadności ustalania podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez powoda decyzji wywłaszczeniowej i w tym zakresie nie można dopatrzeć się rażącego naruszenia prawa przez Sąd Okręgowy. W świetle dokonanych ustaleń faktycznych nie można uznać zasadności twierdzenia o rażącym, kwalifikowanym naruszeniu przytoczonego w skardze przepisu prawa materialnego.Wobec oczywistej bezzasadności skargi orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 4241 k.p.c. aw