Supreme Court dismisses constitutional complaint as clearly unfounded due to statute of limitations defense. The court rejects the claim that the lower court erred in applying the statute of limitations. The decision emphasizes that the statute of limitations is a specific rule of tort liability. The court finds no grounds to question the lower court's application of the law. The complaint is rejected because the claim was filed after the limitation period expired. The court rules that the lower court correctly applied the statute of limitations. The decision clarifies that the Constitution does not override specific tort liability rules. The court states that the complaint lacks any basis in law or fact. The judgment confirms the lower court's decision on the statute of limitations. The Supreme Court refuses to accept the constitutional complaint for review.

Sygn. akt V CNP 45/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie ze skargi K. Z.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II C 874/12‎w sprawie z powództwa K. Z. ‎przeciwko Skarbowi Państwa-Prezesowi Wojskowego Sądu Garnizonowego we Wrocławiu‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2015 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;

2. nie obciąża powoda kosztami postępowania wywołanego wniesienim skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, pozwalającym na zakwestionowanie orzeczeń, których wydanie stało się źródłem szkody, a które równocześnie pozostają w oczywisty i rażący sposób sprzeczne z prawem. Podstawę uwzględnienia skargi stanowić może jedynie wadliwość orzeczenia o zasadniczym i ewidentnym charakterze, nie zaś każdy, nawet marginalny czy wątpliwy, wypadek jego sprzeczności z prawem (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, nie publ. oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14, nie publ.).

Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności.Przesłanka ta zachodzi w odniesieniu do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 4 lipca 2013 r. Argumentacja skarżącego, skonfrontowana z uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia, nie wskazuje, by w sprawie doszło do jakichkolwiek uchybień, które odpowiadałyby pojęciu sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. W szczególności nie można uznać, by Sąd Okręgowy nieprawidłowo uwzględnił podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia.

Okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie, że powód wystąpił ze swoim roszczeniem po upływie terminie przedawnienia - równocześnie zaś w sprawie nie wykazano okoliczności, które przerywałyby jego bieg ani które w wyraźny sposób wskazywałyby na konieczność nieuwzględnienia skutków jego upływu. Wniosku tego nie może zmienić także odwołanie się przez skarżącego do art. 77 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten ustanawia jedynie ogólną regułę odpowiedzialności Państwa za szkodę wyrządzoną w związku z wykonywaniem władzy publicznej, wymagając operacjonalizacji w przepisach szczególnych.

W wypadku roszczenia dochodzonego przez powoda podstawę realizacji odpowiedzialności stanowi reżim deliktowy, którego elementem jest - zastosowana w sprawie - regulacja przedawnienia roszczeń.Z tych powodów, w razie przyjęcia do rozpoznania skarga z oczywistych przyczyn musiałaby zostać uznana za nieuzasadnioną. Zarzuty i argumenty skarżącego nie pozwalają stwierdzić, by zaskarżone orzeczenie mogło zostać uznane za niezgodne z prawem. Tym samym, w sprawie spełniona jest przesłanka z art. 4249 k.p.c. (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015 r., V CNP 57/14, nie publ.).Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania.Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania wywołanego złożeniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oparto na art. 102 i art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.