Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding alimentary obligation extinction upon divorce decree. The court rejects the claim that the alimentary duty persists after divorce. The decision confirms established case law on alimentary obligation termination. The court rules the lower court's interpretation of the Civil Code is correct. The appeal is rejected because the legal reasoning was sound and the outcome was lawful. The court finds no error in the application of the relevant statutes. The decision upholds the finality of the divorce-related judgment. The appeal fails due to the obvious lack of legal merit. The court emphasizes the clear statutory rule on alimentary obligations. The decision concludes that the lower court acted within its authority.

Sygn. akt V CNP 37/17 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi M. S.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt XVIII RCa […]‎w sprawie z powództwa Z. S.‎przeciwko M. S.‎o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2018 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi, która jest oczywiście bezzasadna. Ocena, czy skarga jest oczywiście bezzasadna musi być powiązana z pojęciem niezgodności orzeczenia z prawem. Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej (por. postanowienie SN z 13.12.2005 r., II BP 3/05, OSNP nr 21-22/2006, poz. 323, wyrok SN z 18.1.2006 r., II BP 1/05, OSNP nr 23-24/2006, poz. 351).Skarga wniesiona przez pozwaną jest oczywiście bezzasadna.

Skarżąca dopatruje się niezgodności prawomocnego orzeczenia w przyjęciu przez Sąd Okręgowy w K., że obowiązek alimentacyjny powoda wygasł w związku z uprawomocnieniem się wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego w G. z dnia 1 lutego 2010 r. Jako przepisy prawa, z którymi uznaje, że zaskarżony wyrok jest sprzeczny skarżąca podała art. 60 w zw. z art. 27 k.r.o. Pogląd ten jest nietrafny, gdyż utrwalona już praktyka orzecznicza przyjmuje, że obowiązek alimentacyjny orzeczony na podstawie art. 27 k.r.o. wygasa najpóźniej z chwilą uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód (por. uchwała SN z 13 lipca 2011 r., III CZP 39/11).

W sprawie trafnie zatem dokonano interpretacji przepisów art. 60 i 27 k.r.o. uznając, że nie może dłużej pozostawać w obrocie tytuł wykonawczy zasądzający świadczenie alimentacyjne pomiędzy małżonkami na podstawie art. 27 k.r.o., skoro doszło do rozwiązania małżeństwa na skutek orzeczenia rozwodu. Co prawda skarżący wśród podstaw skargi wskazuje także na art. 365 § 1 k.p.c. odnoszący się do mocy wiążącej wyroku rozwodowego, w którego treści stwierdzono brak podstaw do zmiany wysokości obowiązku alimentacyjnego, ale skarżący nie uznaje, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z tym właśnie przepisem.

Na marginesie można jednak wskazać, że zakres mocy wiążącej wyroku rozciąga się przede wszystkim na treść sentencji orzeczenia, a z tejże nie sposób jednoznacznie uznać, że doszło do ustanowienia nowego obowiązku alimentacyjnego. Jeśli zaś nawet skarżący tak twierdzi to kwestia ta nie może być analizowana w sprawie dotyczącej pozbawienia wykonalności innego tytułu wykonawczego dotyczącego świadczenia wynikającego z innej podstawy prawnej. Z podanych względów, na podstawie art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. awjw