Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to lack of clear legal error in lower court judgment.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's complaint for a final ruling on the legality of a lower court judgment, deeming it obviously unfounded. The appellant argued the lower court erred in its legal interpretation, but the court found no convincing evidence of a clear violation of fundamental legal standards. Consequently, the appeal was rejected without substantive analysis, and the appellant was ordered to pay the opposing party's litigation costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4249 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.; An appeal for a final ruling is rejected if it is obviously unfounded, meaning the alleged legal error is so clear that no deeper analysis is required.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 29/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie ze skargi A. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt XIX Ga 693/12w sprawie z powództwa A. H.przeciwko A. K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2015 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł z tytułu kosztów postępowania skargowego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli skarga jest oczywiście bezzasadna. Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. - to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.
Takie definiowanie pojęcia „orzeczenie niezgodne z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzona orzeczeniem sądowym. W związku z powyższym należy zatem przyjąć, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r., II CNP 74/07, z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, z dnia 25 czerwca 2007 r., II CNP 76/07, z dnia 28 czerwca 2007 r., II CNP 84/07, nie publ.).Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.Warunkiem uwzględnienia skargi nie jest jakakolwiek sprzeczność orzeczenia z prawem, lecz tylko sprzeczność wynikająca z nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów i prowadząca do wyrządzenia stronie szkody.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).
O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39820 i art. 42412 k.p.c.