Supreme Court dismisses constitutional complaint for lack of serious legal error in final property judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept a complaint filed by T. K. seeking to declare a final property judgment inconsistent with the law. The plaintiff argued that the lower court erred in interpreting civil code provisions regarding a retaining wall, but the Supreme Court found no serious legal error. Consequently, the court determined the complaint was obviously unfounded and dismissed it without substantive review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A complaint for inconsistency with the law is admissible only if a final judgment causes damage due to a grossly erroneous interpretation or application of law; otherwise, it is obviously unfounded and rejected.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 26/16 POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie ze skargi T. K.o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt II Ca […],w sprawie z powództwa T. K.przeciwko L. W.o nakazanie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 listopada 2016 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.T. K. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 marca 2015 r., którym Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 31 lipca 2012 r. i oddalił powództwo T.K. przeciwko L.W. o ochronę własności nieruchomości. Żądanie powódki obejmowało wybudowanie muru oporowego o określonym przebiegu i określonych parametrach. W skardze T. K. zarzuciła wyrokowi Sądu Okręgowego niezgodność z art. 222 § 2 i art. 439 k.c. oraz art. 176 ust. 1 i art. 45 Konstytucji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zarówno w piśmiennictwie, jak i judykaturze (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2008 r., I CNP 27/08), przyjmuje się, że uzasadniająca odpowiedzialność odszkodowawczą niezgodność prawomocnego wyroku z prawem ma charakter kwalifikowany i zachodzi tylko wtedy, gdy wyrok został wydany na skutek rażąco błędnej wykładni prawa lub rażąco niewłaściwego zastosowania prawa, tj. uchybień odnoszących się do regulacji prawnych istotnych i nieuzasadniających odmiennych ocen. W szczególności nie stanowi takiego uchybienia opowiedzenie się przez sąd za jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa.
Przeciwny pogląd zagrażałby takim wartościom, jak stabilność obrotu prawnego, swoboda sądu w ocenie materiału dowodowego i stosowaniu prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08).Według art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna. Skargę uważa się za oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy wynika, że nie może być uwzględniona.
Skarga T. K. nie zawiera argumentów, które pozwalałyby - wstępnie oceniając - zasadnie wnioskować, iż objęty skargą wyrok jest dotknięty kwalifikowaną sprzecznością z prawem w przedstawionym wyżej znaczeniu.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi T. K. do rozpoznania. awjw