Supreme Court dismisses appeal for retrial due to failure to prove impossibility of other remedies under Civil Procedure Code.

Sygn. akt V CNP 24/05

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi J. T.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B.

z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt V Ga (...) w sprawie J. T.

przeciwko M. M.

o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28

października 2005 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wniesiona przez powoda skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 lipca 2004 r. [sygn. akt V Ga

(...)] podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn:

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane

w

art.

4245

§

k.p.c.,

powinna

zawierać

między

innymi

„w y k a z a n i e , że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych n i e

było

i

nie

j e s t możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie

ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia

analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w

odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn

na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując

odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje kasacja (skarga

kasacyjna) i dlatego wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe.

Wywód prawny we wskazanym zakresie jednak nie wyczerpuje warunku skargi z

art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Skarżącego obciąża bowiem – zgodnie z treścią tego przepisu

– nie tylko obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było możliwe, ale także wykazanie, że nie jest możliwe.

Skarżący powinien zatem wykazać, że wznowienie postępowania w sprawie

zakończonej zaskarżonym orzeczeniem - w świetle przepisów art. 399 - 4161 k.p.c. - jest

niedopuszczalne ze względu na rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko

temu orzeczeniu nie mieszczą się w podstawach skargi o wznowienie postępowania.

Tylko w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego skarżący spełni

obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było ale nie

jest możliwe.

Skarga powoda nie spełnia warunku przewidzianego w z art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.

Ogranicza się tylko do stwierdzenia o nieprzysługiwaniu kasacji oraz skargi

o wznowienie postępowania. Stwierdzenie takie nie wypełnia, jak podkreślono,

wspomnianego warunku skargi.

Skarga nie spełnia także wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 2 k.p.c.,

brak jest bowiem wskazania podstaw (podstawy), na których została oparta. Nie sanuje

tego braku okoliczność, że wskazany został przepis prawa, z którym o ocenie

skarżącego zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, skoro wymagania skargi wskazane

w pkt 2 i 3 art. 4245 § 1 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają, jako istotne elementy

skargi, różne funkcje.

Skarżący nie określił w skardze także granic zaskarżenia (art. 424 5 § 1pkt 1

k.p.c.), ograniczając się na wstępie skargi do sformułowania wniosku o stwierdzenie

zaskarżonego wyroku z prawem.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).