Supreme Court dismisses appeal for violation of law due to lack of obvious legal error in civil company dissolution.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected Z. W.'s extraordinary appeal challenging the Regional Court's dissolution of a civil company. The appellant argued procedural violations regarding access to appeal, but the court emphasized that such appeals require a clear and obvious legal error. The decision was made because the appellant failed to meet the strict substantive requirements for proving a violation of law under the relevant procedural code. Consequently, the appeal was dismissed as it did not demonstrate the necessary legal flaw.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.: An extraordinary appeal for violation of law against a final judgment is dismissed if the appellant fails to demonstrate an obvious and glaring legal error, even if procedural access to appeal was improperly denied.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 179/07
POSTANOWIENIE
Dnia 8 kwietnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Lech Walentynowicz
w sprawie ze skargi Z. W.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt V GNs (…)
w sprawie z wniosku W. R.
przy uczestnictwie Z. W.
o rozliczenie spółki,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 kwietnia 2008 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 marca 2005 r., Sąd Rejonowy w O. dokonał
rozliczenia spółki cywilnej „A.(...)”.
Uczestnik postępowania Z. W. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem tego
orzeczenia, powołując się na naruszenie art. 479 9 § 1 i 369 § 1 i 2 k.p.c., art. 2, 78 i 176
Konstytucji oraz art. 3531 i 867 § 1 i 2 k.c.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest
nadzwyczajnym
środkiem
prawnym
umożliwiającym
dochodzenie
roszczenia
odszkodowawczego od Skarbu Państwa za bezprawną działalność orzeczniczą sądu
jako organu władzy publicznej (art. 4241 k.p.c. w związku z art. 417 § 1 i 4171 § 2 k.c.).
Oznacza to, że niezgodność z prawem w rozumieniu powyższych przepisów musi
polegać na oczywistej i rażącej obrazie prawa, niebudzącej żadnych wątpliwości (zob.
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., V CNP 68/05, niepubl. oraz z
dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11 poz. 174).
Skarga Z. W. dotyczy orzeczenia Sądu I instancji, a więc sytuacji wyjątkowej,
uregulowanej w art. 4241 § 2 k.p.c. Można się zgodzić z poglądem skarżącego, że został
on pozbawiony w sposób nieuzasadniony procesowo dostępu do instancji odwoławczej,
dlatego
był
uprawniony
pierwszoinstancyjnego.
do
Skarga
złożenia
skargi
od
ta
jednak
charakter
ma
prawomocnego
bardzo
orzeczenia
wyjątkowy
i
sformalizowany. Skarżący skoncentrował się na procesowym problemie pozbawienia go
„instancyjności”, nie dostosował się natomiast w sposób wystarczający do szczególnych
wymagań odnoszących się do sfery merytorycznej, przewidzianych w art. 424 1 § 2 k.p.c.
Należało zatem orzec jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).