Supreme Court upheld a disciplinary fine for a judge's procedural delays, rejecting the Ministry's claim of excessive leniency.

WYROK Z DNIA 5 PAŹDZIERNIKA 2011 R.

SNO 36/11

Przewodniczący: sędzia SN Jan Bogdan Rychlicki (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Małgorzata Gierszon, Katarzyna Tyczka-Rote.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem protokolanta

w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5

października 2011 r., odwołania Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść

obwinionego, od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 18

kwietnia 2011 r., sygn. akt ASD (...),

orzekł: u t r z y m u j e w m o c y zaskarżony wyrok, a koszty postępowania w

sprawie ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2011 r., sygn.

akt ASD (...), obwinionego sędziego Sądu Rejonowego „uznał za winnego tego, że

będąc Przewodniczącym Wydziału I Cywilnego Sądu Rejonowego i orzekając w

poniższych sprawach cywilnych, prowadząc sprawy bez koncepcji oraz wbrew

zasadom koncentracji materiału dowodowego oraz jego szybkości (art. 6 k.p.c)

doprowadził do wystąpienia rażącej przewlekłości postępowania oraz przekroczenia

rozsądnego terminu rozpoznawania spraw:

– w sprawie I Ns 907/05, która była w jego referacie od dnia 4 sierpnia 2009 r.,

wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania wpłynął w dniu 24 września 2009 r., a

pierwszą czynność wykonano w dniu 2 kwietnia 2010 r.;

– w sprawie I Ns 523/00 w okresie od dnia 23 lipca 2009 r. do dnia 16 kwietnia

2010 r. nie podejmowano żadnych istotnych czynności w sprawie, a wyłącznie

odraczano terminy publikacji orzeczenia – w sumie 22 razy, a przez sędziego Sądu

Rejonowego 13 razy;

– w sprawie I Co 3904/04 w okresie od dnia 12 marca 2007 r. do dnia 13

stycznia 2011 r. nie rozpoznał wniosku zarządcy o przyznanie zwrotu wydatków

związanych ze sprawowanym zarządem, a od dnia 12 lutego 2007 r. do dnia 17

grudnia 2010 r. nie sporządził planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji, naruszając

przepis art. 1035 k.p.c.,

to jest popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 1 u.s.p. i za to na

podstawie art. 109 § 1 pkt 1 u.s.p. wymierzył mu karę upomnienia”.

Odwołanie od tego wyroku na niekorzyść obwinionego w części dotyczącej

orzeczenia o karze wniósł Minister Sprawiedliwości. „Na podstawie art. 438 pkt 4

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz.

555 ze zm.) w zw. z art. 128 u.s.p., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą

niewspółmierność orzeczenia o karze, polegającego na wymierzeniu obwinionemu na

podstawie art. 109 § 1 pkt 1 u.s.p. kary dyscyplinarnej upomnienia, będącą wynikiem

nieuwzględnienia w sposób właściwy stopnia zawinienia obwinionego oraz wagi

popełnienia przez niego „przewinienia”.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie

obwinionemu, na podstawie art. 109 § 1 pkt 3 u.s.p., kary dyscyplinarnej usunięcia z

zajmowanej funkcji.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że orzeczona kara dyscyplinarna

upomnienia w rozumieniu art. 438 § 4 k.p.k. jest rażąco niewspółmiernie łagodna i nie

uwzględnia w sposób adekwatny zarówno stopnia zawinienia obwinionego oraz

znaczenia przypisanego mu przewinienia służbowego. Według skarżącego Sąd

dyscyplinarny pierwszej instancji w sposób „dość pobieżny” uzasadnił celowość

wymierzenia obwinionemu kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia zważywszy na

rażące uchybienia w podejmowaniu przez obwinionego czynności procesowych. Autor

odwołania akcentuje również, że jakkolwiek Sąd dyscyplinarny słusznie podniósł w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że długotrwała bezczynność obwinionego w

procedowaniu w sprawach : I Ns 907/05, I Ns 523/00 i I Co 3904/04 doprowadziła do

podważenia zasady zaufania obywateli do organów sądowych i spowodowania przez

to uszczerbku na ich wizerunku, to jednakże z tych okoliczności nie wyprowadził

właściwego wniosku w zakresie wymierzenia obwinionemu odpowiedniej kary

dyscyplinarnej, którą w ocenie autora odwołania powinna być kara dyscyplinarna

usunięcia z zajmowanej funkcji (Przewodniczącego Wydziału).

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny rozważył, co następuje:

Odwołanie Ministra Sprawiedliwości nie jest zasadne. Podniesiony zarzut rażącej

łagodności orzeczonej kary dyscyplinarnej upomnienia należało ocenić jako chybiony

z następujących powodów. Na wstępie należało zauważyć, że Sąd dyscyplinarny

pierwszej instancji trafnie ustalił takie okoliczności jak: nienaganny przebieg ponad

dwudziestoletniej pracy sędziego, odwołanie go z funkcji Przewodniczącego Wydziału

I Cywilnego Sądu Rejonowego, przyznanie się obwinionego do określonych

przewinień opisanych w wyroku Sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji. W ocenie

tego Sądu przewinienia te miały charakter oczywisty i rażący. Sąd Najwyższy – Sąd

Dyscyplinarny w całości aprobuje tę ocenę zachowania obwinionego, która nie jest

oceną pobieżną jak postrzega to skarżący ale uwzględnia w sposób całościowy istotę

zawinienia obwinionego w kontekście zaistniałych okoliczności łagodzących. W

sytuacji, gdy obwiniony przestał pełnić określoną funkcję służbową, zdaniem Sądu

Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego karą współmierną do stopnia zawinienia

obwinionego jest właśnie kara dyscyplinarna upomnienia orzeczona w oparciu o

przepis art. 109 § 1 pkt 1 u.s.p.

Z tych względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak na wstępie. O

kosztach postępowania orzeczono w oparciu o treść art. 133 u.s.p.