Supreme Court transfers disciplinary case to another court due to witness location and procedural delay.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court granted the appeal court's request to transfer a disciplinary case against a judge to a different disciplinary court. The primary facts involved a nearly nine-month procedural delay caused by the need to summon witnesses residing far from the original court's location. The court ruled that economic efficiency and the need to minimize police officer witness disruption justified the transfer, noting that the absence of the accused or defense counsel would not halt proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 36 k.p.k.; Art. 128 u.s.p.: The Supreme Court may transfer a disciplinary case to another court of equal rank when economic efficiency dictates it, particularly when witnesses reside far from the original court or when their presence as police officers requires minimizing service disruption.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
POSTANOWIENIE Z DNIA 21 KWIETNIA 2009 R.
SNO 24/09
Przewodniczący: sędzia SN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca).
Sędziowie SN: Jan Górowski, Dariusz Zawistowski.
S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y w sprawie sędziego
Sądu Rejonowego obwinionego o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 107 § 1
ustawy z dnia 27 lipca 2007 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98,
poz. 1070 ze zm.), po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 2009 r. wniosku
Sądu Apelacyjnego Sądu Dyscyplinarnego w A. z dnia 4 marca 2009 r. o
przekazanie w trybie art. 36 k.p.k. sprawy do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu –
Sądowi Dyscyplinarnemu w B. na podstawie art. 36 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.
p o s t a n o w i ł : przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi
Dyscyplinarnemu w B.
Uzasadnienie
Wniosek zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie można nie wyrazić
dezaprobaty dla sposobu procedowania Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w
A., prowadzącego do zbędnej zwłoki w merytorycznym rozpoznaniu sprawy, i to
ograniczonej obecnie do jednego, nieskomplikowanego zarzutu uchybienia godności
urzędu, po zawieszeniu postępowania co do drugiego czynu (mającego zawierać
znamiona przestępstwa). Wszak wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej
wpłynął w dniu 9 czerwca 2008 r., Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego był obecny
na rozprawach w dniach 19 września 2008 r. i 17 lutego 2009 r., a więc choćby
wówczas mógł być wezwany przez Sąd do wypowiedzenia się co do potrzeby
przesłuchania określonych świadków, zaś korespondencyjnie w każdym czasie,
podobnie jak obwiniony i jego obrońca, którzy uczestniczyli w pierwszej rozprawie.
Sąd właściwy potrzebował zatem prawie dziewięć miesięcy na konstatację, że
ekonomika procesowa przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu
sądowi równorzędnemu, bo wszyscy świadkowie podlegający wezwaniu zamieszkują
z dala od Sądu właściwego.
Nie mniej tak w istocie jest. Należy wezwać na rozprawę troje świadków
zamieszkujących w C., czyli w znacznej odległości od A., a blisko Sądu Apelacyjnego
w B. Tylko więc ze względu na ten fakt oraz to, że dwoje świadków jest
funkcjonariuszami Policji, a zatem należy minimalizować czas zakłócenia planu ich
służby, Sąd Najwyższy uznał, że zachodzą powody do uwzględnienia wystąpienia,
tym bardziej, iż ewentualna nieobecność obwinionego i jego obrońcy na rozprawie nie
wstrzymuje rozpoznania sprawy (art. 115 § 3 u.s.p.).
Dlatego postanowiono jak na wstępie.