Supreme Court dismissed request to transfer case due to lack of grounds for good administration of justice.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer the case to another court of equal jurisdiction. The defendant argued that the current court could not impartially try the case, citing negative correspondence with a parliament member and a previous judge's exclusion. The court found no factual basis for this claim, noting the defendant's own arguments were deemed theoretical and that the previous judge's exclusion had already resolved any potential conflict.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 37 k.p.k.; Art. 41 k.p.k.: The request to transfer a case to another court of equal jurisdiction based on the good administration of justice is an extraordinary remedy requiring concrete proof of inability to conduct a fair trial, not merely subjective impressions or theoretical doubts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KO 38/21 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski w sprawie E. Z. oskarżonej o czyn z art. 212 § 1 k.k. po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego w M. z dnia 22 marca 2021 r., sygn. akt IX K (…) w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił nie uwzględnić wniosku o przekazanie sprawy E. Z. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu – wobec braku podstaw do takiego rozstrzygnięcia.
UZASADNIENIE
Wniosek Sądu Rejonowego w G. o przekazanie sprawy E. Z. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości - należało uznać za bezzasadny. Wywody przytoczone na jego poparcie w dość oszczędnej części motywacyjnej, wcale nie przekonują, że w przedmiotowej sprawie występują przesłanki uzasadniające zmianę właściwości miejscowej wynikającej z normowania ustawowego, a zwłaszcza, że w niniejszej sprawie występują wątpliwości co do możliwości prawidłowego jej rozpoznania przez sąd dotychczas właściwy.Sąd występujący z wnioskiem o zmianę właściwości na podstawie art. 37 k.p.k. nie wykazał przy tym, że sam nie jest w stanie – bez szkody dla interesu wymiaru sprawiedliwości – wykonać prawidłowo tego zadania, jakim jest obiektywne i bezstronne przeprowadzenie procesu w tej sprawie.
W szczególności teza o niezdolności do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny, nie tylko nie została niczym poparta, ale wręcz podważa ją kolejne stwierdzenie zamieszczone w części motywacyjnej postanowienia, z którego wynika, że również Sąd występujący z wnioskiem uznaje wywody oskarżonej, będące inspiracją inicjatywy w zakresie przekazania sprawy, za czysto teoretyczne i bezpodstawne. Nie przekonuje też korespondencja oskarżonej, kierowana do jednego z posłów na Sejm RP, w której wyrażono negatywne oceny pod adresem funkcjonowania organów prokuratury w G. oraz kilku miejscowych adwokatów.
W odniesieniu do Sądu Rejonowego w G. ogranicza się ona zresztą jedynie do niezadowolenia z przydzielenia kolejnej sprawy oskarżonej do referatu sędzi, która wcześniej wyraziła ocenę prawną sytuacji zaistniałej w innej sprawie E. Z.. Tymczasem, tę sytuację rozwiązało postanowienie z dnia 22 grudnia 2020 r. o wyłączeniu sędzi A. W..Żadna zatem z okoliczności występujących w przedmiotowej sprawie – sama z siebie ani w połączeniu z pozostałymi – nie daje jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że rozpoznanie tej sprawy przez sąd miejscowo właściwy mogłoby zagrażać dobru wymiaru sprawiedliwości, a ewentualne sytuacje kolizyjne można rozwiązać przy pomocy instytucji przewidzianej w art. 41 k.p.k., jak to już miało miejsce.
Zmiana właściwości miejscowej przewidziana w art. 37 k.p.k., jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i ramy jej stosowania nie podlegają wykładni rozszerzającej. Dotyczy to zwłaszcza podstawowej przesłanki, jaką jest pojęcie dobra wymiaru sprawiedliwości, które determinuje przeniesienie sprawy, gdy cały sąd jest niewłaściwy do orzekania w myśl zasady nemo iudex re sua, a także wtedy, gdy zachodzą obawy o bezstronność sądu właściwego. Sąd występujący z wnioskiem nawet nie podjął próby wykazania, że w realiach tej sprawy doszło do spełnienia tego podstawowego warunku.
Nie przedstawiono w istocie żadnego argumentu przemawiającego za zastosowaniem instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k. Sama intuicja i subiektywne przekonanie strony procesowej, nie są w tym względzie wystarczające, bo ustawa wyraźnie przyznaje uprawnienie w tym zakresie jedynie sądowi właściwemu do rozpoznania sprawy; jego też ocenie pozostawia inicjatywę, która ma odwoływać się do dobra wymiaru sprawiedliwości, a nie do subiektywnych wyobrażeń uczestników czynności procesowych. Jak podkreślono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2018 r.
IV KO 22/18, przeniesienie prawa dokonywania wiążącej oceny w tej materii poza sąd „prowadziłoby (…) bowiem w konsekwencji do stworzenia swego rodzaju pozaustawowego sposobu sterowania przez strony właściwością miejscową sądów”. Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.