Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KO 143/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed request to transfer case due to lack of impartiality grounds under criminal procedure law.

Numero d'incarto IV KO 143/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected a request to transfer a criminal appeal case to another court of equal jurisdiction. The lower court argued that criminal proceedings initiated against public officials, including local judges, created a perception of bias, but the Supreme Court found this insufficient. The court ruled that the absence of a judge recusal request and the official's own statement negated any real concern for impartiality.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction on grounds of the good administration of justice requires concrete evidence of bias, not merely abstract fears or the existence of unrelated criminal proceedings against local officials.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of proceedings good administration of justice impartiality of court criminal procedure code judge recusal perception of bias public officials competenza del pubblico ministero

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37 k.p.k.
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku.
art. 37 k.p.k
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 28 października 2011 r., III KO 72/11
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 22 listopada 2012 r., V KO 57/12
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KO 143/19 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie z zażalenia R. W.na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt PR Ds (…)o umorzeniu śledztwa po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 12 grudnia 2019 r. wniosku Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 października 2019 r. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 października 2019 r. Sąd Rejonowy w K. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania – na podstawie art. 37 k.p.k. – sprawy z zażalenia R. W. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt PR Ds (…) o umorzeniu śledztwa do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w sprawie istnieją okoliczności, które w odbiorze społecznym mogą powodować przekonanie o niezdolności sądu miejscowo właściwego do obiektywnego i rzetelnego rozpoznania sprawy, a mianowicie „zainicjowanie postępowań karnych przeciwko funkcjonariuszom publicznym wykonującym czynności w toku postępowania przygotowawczego w sprawie (…), w tym sędziom sądu miejscowo właściwego”.

W tej sytuacji przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu „zapewni możliwość przeprowadzenia postępowania w sposób wolny od podejrzeń co do braku bezstronności sędziów orzekających w sądzie właściwym miejscowo, będących następstwem samej świadomości zawodowych powiązań z ww. osobami”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.W sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przekazanie jej do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Sąd występujący z wnioskiem powołał się bowiem jedynie na okoliczność zainicjowania przez skarżącego postępowań karnych przeciwko funkcjonariuszom publicznym „wykonującym czynności w toku śledztwa”, w tym sędziom sądu miejscowo właściwego.Okoliczność ta nie może jednak rodzić obaw co do braku bezstronności sądu miejscowo właściwego i wcale nie świadczy o tym, że sąd ten nie jest w stanie prawidłowo – bez szkody dla dobra wymiaru sprawiedliwości – rozpoznać złożonego środka odwoławczego.Nie wynika ona również z postawy skarżącego polegającej na składaniu licznych wniosków o wyłączenie sędziów.

Przede wszystkim dlatego, że o braku podstaw do wyłączenia sędziego, któremu niniejszą sprawę przydzielono do rozpoznania (a tylko jego wyłączenia można się skutecznie domagać) najlepiej świadczą oświadczenie tego sędziego oraz postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 10 września 2019 r. o nieuwzględnieniu wniosku o wyłączenie. Skoro podstaw do wyłączenia sędziego nie widział sąd właściwy do orzekania w tym przedmiocie, to tym bardziej nie można na bazie tych samych okoliczności opierać wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k.W pojęciu „dobro wymiaru sprawiedliwości”, o jakim mowa art. 37 k.p.k., nie mieści się także powzięta przez Sąd Rejonowy w K. wyłącznie abstrakcyjna obawa odnośnie pojawienia się u skarżącego, czy też w opinii publicznej wątpliwości co do braku warunków do rozpoznania niniejszej sprawy w sposób swobodny i obiektywny.

Rzeczą sądu jest bowiem takie orzekanie, aby nie powstały wątpliwości co do tego, że wydane orzeczenie jest wolne od jakichkolwiek pozaprocesowych wpływów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego: z dnia 28 października 2011 r., III KO 72/11, LEX nr 1044040; z dnia 22 listopada 2012 r., V KO 57/12, LEX nr 1228517).Mając powyższe na uwadze, uznając, że dobro wymiaru sprawiedliwości nie przemawia za skorzystaniem w rozważanej sprawie z instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.