Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KO 132/17 Generato dall'IA

Supreme Court transfers case to another court due to real threat to judicial impartiality involving prosecutor and judges.

Numero d'incarto IV KO 132/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ordered the transfer of the case to a different regional court to ensure judicial impartiality. Although the lower court argued that the prosecutor's acquaintance with the judges threatened the administration of justice, the Supreme Court found the official nature of their contact insufficient on its own. However, the court recognized a genuine public perception of bias arising from the prosecutor's prior role in dismissing a complaint against the very judges hearing the case, thus justifying the transfer under Article 37 of the Code of Criminal Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; Art. 41 § 1 k.p.k.: While mere acquaintance between a prosecutor and judges does not automatically mandate a transfer of jurisdiction, a transfer is justified when specific circumstances create a real and objectively perceivable threat to the integrity of the proceedings and the freedom of judges to decide impartially.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of jurisdiction judicial impartiality prosecutor bias delegatory competence public perception of bias Code of Criminal Procedure administrative contact parzialità del giudice

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 37 k.p.k.
akt XI K ../17 o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n a w i a: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O .
art. 41 § 1 k.p.k.
art. 37 k.p.k
akt XI K ../17 o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 41 § 1 k.p.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KO 132/17 POSTANOWIENIE Dnia 14 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska w sprawie M. M.‎oskarżonego o przestępstwo z art. 231 § 1 i 2 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 14 lutego 2018 r.‎inicjatywy Sądu Rejonowego w C.‎z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt XI K ../17 o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n a w i a: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O . UZASADNIENIEW opisanym na wstępie wystąpieniu powołano się na okoliczność, że osobą oskarżoną subsydiarnym aktem oskarżenia, wniesionym przez pełnomocnika G.

M., o przestępstwo z art. 231 § 1 i 2 k.k. polegające na odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych w toku czynności postępowania Prokuratury Okręgowej w G. w sprawie o sygn. akt V Ds. ../04/S, jest prokurator Prokuratury Okręgowej w C., z którym, jako osobą powszechnie znaną w tym okręgu, sędziowie Sądu właściwego do rozpoznania sprawy utrzymują kontakty służbowe. Zdaniem Sądu Rejonowego w C., fakt oskarżenia prokuratora wykonującego czynności służbowe w tym samym miejscu, w którym orzekają sędziowie tego Sądu stanowi realną okoliczność mogącą zagrażać dobru wymiaru sprawiedliwości, jako że okoliczność ta może wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie, nawet mylne, o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Przedstawiona inicjatywa okazała się uzasadniona, choć niezupełnie do końca z powodów przedstawionych w uzasadnieniu rozważanego postanowienia.

Można mianowicie żywić wątpliwość, czy sama tylko okoliczność, że w roli osoby oskarżonej w procesie występuje prokurator Prokuratury Okręgowej mający w ramach swych obowiązków służbowych styczność z sędziami Sądu Rejonowego właściwego do rozpoznania sprawy, stanowi wystarczającą przesłankę przemawiającą za koniecznością skorzystania z tzw. właściwości delegacyjnej, określonej w art. 37 k.p.k. Wydaje się, że występujący z inicjatywą Sąd nie przywiązał dostatecznej wagi do brzmienia wymienionego unormowania, które wskazuje – co było przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego – że opisana tym przepisem instytucja ma charakter wyjątkowy, a zatem niezbędne jest ścisłe interpretowanie przesłanek jego stosowania.

Stanowi to wyraz respektowania konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, jako jednej z tych, które stanowią praworządnościową gwarancję rzetelnego procesu. Wypada zatem powtórzyć, że u podstaw decyzji o odstąpieniu od właściwości miejscowej do rozpoznania sprawy muszą leżeć okoliczności, które w autentyczny sposób mogą świadczyć o zagrożeniu dobra wymiaru sprawiedliwości, rozumianego najczęściej jako podważenie zdolności sądu do obiektywnego osądu sprawy lub swobody orzekania sędziów. Występujący Sąd wprawdzie podkreślił, że podnoszona w postanowieniu okoliczność stanowi dla dobra wymiaru sprawiedliwości zagrożenie realne, ale rzeczywisty charakter tego niebezpieczeństwa traci na wymowie, gdy zważyć na służbowy, oficjalny charakter związków łączących oskarżonego z Sądem właściwym i sędziami tego Sądu.

O ile poszczególnych sędziów kontakty takie istotnie łączą z oskarżonym, i to w stopniu wykazanym konkretnie i rzeczywiście mogącym mieć wpływ na ich bezstronność w skierowanej do ich rozpoznania sprawie, to wyeliminowaniu tej sytuacji służy prawidłowe stosowanie instytucji uregulowanej w art. 41 § 1 k.p.k. Co za tym idzie, nie ma dostatecznego umocowania stwierdzenie, że w opinii publicznej mogłoby powstać nie tyle jakiekolwiek (co wywodzono w postanowieniu), lecz uzasadnione przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w tym Sądzie.

Nie można natomiast pominąć rozważenia omawianego faktu w kontekście okoliczności leżących u podstaw niniejszego oskarżenia subsydiarnego, wiążących się z przebiegiem czynności prowadzonych w tej sprawie. Z treści subsydiarnego aktu oskarżenia wynika, że Sąd Rejonowy w C. uwzględnił zażalenia G. M. i jego pełnomocnika na pierwszą decyzję prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez prokuratora M. M. Sąd ten wyraził stanowisko o potrzebie uzupełnienia w toku dalszego postępowania, okoliczności leżących u podstaw zaniechania przez prokuratora wykonania czynności w sprawie opisanej w zarzucie, wskazanych w postanowieniu Sądu Rejonowego w G.

W obecnym stanie sprawy, w którym oskarżyciel publiczny nie znalazł podstaw do kontynuowania czynności i do wystąpienia z aktem oskarżenia – na co zwrócono uwagę na marginesie wystąpienia – w opinii publicznej może więc pojawić się uzasadniony, choćby całkiem mylnie wywodzony, pogląd co do braku warunków do obiektywnego przeprowadzenia procesu przez Sąd Rejonowy w C. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał za niezbędne skorzystanie z dyspozycji art. 37 k.p.k., przy czym z uwagi na wskazane okoliczności stwierdził konieczność przekazania sprawy do rozpoznania sądowi równorzędnemu spoza obszaru wymienionych powyżej Sądów, w miejscu najbardziej dogodnym komunikacyjnie dla uczestników postępowania.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. kc