Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KO 127/20 Generato dall'IA

Supreme Court transfers criminal case to another court due to witness being court employee to ensure impartiality.

Numero d'incarto IV KO 127/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ordered the transfer of a criminal case from one district court to another upon the prosecution's request. The primary witness for the prosecution was the girlfriend of the victim and a long-term employee of the requesting court's criminal division. The Court ruled that the presence of a court employee as a key witness creates a legitimate risk of bias, necessitating a transfer to preserve judicial impartiality and public trust.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; The transfer of a criminal case to another court of equal jurisdiction is an exceptional measure justified only when real circumstances indicate that the original court cannot objectively adjudicate the case, and such a transfer is necessary to ensure the proper administration of justice.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of jurisdiction impartiality of court court employee witness exceptional circumstances administration of justice bias risk public trust complessità della procedura

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 37 k.p.k.
akt II K (…)), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę prowadzoną w Sądzie Rejonowym w C.
art. 37 k.p.k
akt II K (…)), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie z dnia 4 lipca 2006 r. V KO 55/06
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KO 127/20 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 11 grudnia 2020 r. wniosku Sądu Rejonowego w C. ‎z dnia 17 listopada 2020 r. (sygn. akt II K (…)), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę prowadzoną w Sądzie Rejonowym w C. pod sygnaturą akt II K (…), do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w J. . UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 17 listopada 2020 r. (sygn. akt.

II K (…)) Sąd Rejonowy w C. zwrócił się do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 k.p.k. o rozważenie możliwości przekazania sprawy przeciwko R. C. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Uzasadnieniem wniosku jest okoliczność, iż głównym świadkiem oskarżenia jest przyjaciółka pokrzywdzonej i wieloletni pracownik Wydziału II Karnego Sądu wnioskującego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Przepis art. 37 k.p.k., jako wyjątkowy, nie podlega interpretacji rozszerzającej. Przekazanie sprawy winno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują realne okoliczności, które mogą zasadnie stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie oraz o tym, że tylko przekazanie sprawy stworzy lepsze możliwości do trafnego rozstrzygnięcia w przedmiocie tego procesu.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego odstąpienie od rozpoznania sprawy w sądzie miejscowo właściwym ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości (tak m.in. w postanowieniu z dnia 4 lipca 2006 r. V KO 55/06, Biul.SN 2006/8/17).W niniejszej sprawie taki przypadek występuje. W ocenie obserwatorów wymiaru sprawiedliwości decyzje procesowe w sprawie mogłaby budzić emocje i podejrzenia, że sąd w sprawie, w której zeznaje wieloletni pracownik wydziału rozpoznającego sprawę, nie jest obiektywny.

Pomimo braku rzeczywistych podstaw takich wnioskowań odbiór tego typu spraw w społeczeństwie wymyka się racjonalizacji i często właśnie emocje i chęć doszukiwania się „drugiego dna”, „możliwości dotarcia do sędziów i akt poza procedurami” itp. prowadzą do ocen, które niepotrzebnie obciążają wymiar sprawiedliwości. Wydaje się racjonalną zasadą przyjmowanie w orzecznictwie Sądu Najwyższego w sprawach rozpoznawanych w trybie art. 37 k.p.k., że jeżeli stroną procesu, czy też świadkiem w sprawie pozostającym w bliskiej relacji ze stroną jest pracownik sądu– ten sąd nie powinien orzekać w sprawie.

Stanowi to przejaw dbałości o owo dobro wymiaru sprawiedliwości, jakim jest z jednej strony efektywność postępowania (zaistniałe wyłączenia poszczególnych sędziów od rozpoznania sprawy) oraz wizerunek sądu jako organu niezależnego, z którym orzekają niezawiśli sędziowie, co do których nie można czynić zarzutu, iż w swojej służbie kierują się pozamerytorycznymi kryteriami.Ponadto, jak wskazuje Sąd wnioskujący, okoliczność znajomości ze świadkiem dotyczy wszystkich sędziów wydziału i z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością doszłoby i tak do wyłączenia ich, gdyby zostali kolejno przydzieleni do sprawy.

Oznaczałoby to niepotrzebną przewłokę w postępowaniu, które finalnie i tak musiałoby zostać przeniesione poza właściwość miejscową sądu. Z tych względów uznając, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, Sąd Najwyższy przekazał ją do Sądu Rejonowego w J.