Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KO 116/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial request for expired criminal acts where final appeal judgment remained valid.

Numero d'incarto IV KO 116/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected a retrial request filed under Article 542 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defendant sought to challenge final judgments regarding specific criminal acts, arguing that the statute of limitations had expired. However, the Court noted that the final appeal judgment concerning these acts became legally binding in 2014, before the limitation period ended, and a subsequent cassation proceeding did not overturn this specific part of the ruling. Consequently, the Court determined that the statutory prerequisites for a retrial were not met due to the established finality and timing of the prior judgments.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 542 § 3 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.; Art. 44 § 1 pkt 1 i § 5 k.k.s. - A retrial cannot be granted for acts where the final appeal judgment became binding before the statute of limitations expired, as a pending cassation proceeding does not suspend the limitation period if it fails to overturn the final judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations retrial procedure final appeal judgment cassation proceedings criminal liability limitation period binding force attività criminosa

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 542 § 3 k.p.k.
kwestii wznowienia z urzędu w trybie art. 542 § 3 k.p.k. postępowania zakończonego prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 października 2014 r., sygn.
Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw.
Art. 44 § 1 pkt 1 k.k.s.
z art. 44 § 1 pkt 1 i § 5 k.k.s.
Art. 5 k.k.s.
skazanego z art. 55 § 1 k.k.s.
art. 55 § 1 k.k
skazanego z art. 55 § 1 k.k.s.
art. 62 § 2 k.k
art. 542 § 3 k.p.k
kwestii wznowienia z urzędu w trybie art. 542 § 3 k.p.k.
art. 54 § 1 k.k
i skazany na karę roku pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu, że jedna stawka jest równoważna kwocie 500 zł, a nadto za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 54 § 1 k.k.s.
art. 6 § 2 k.k
art. 7 § 1 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KO 116/20 POSTANOWIENIE Dnia 5 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marek Pietruszyński‎SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie T. G. skazanego z art. 55 § 1 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 stycznia 2021 r. kwestii wznowienia z urzędu w trybie art. 542 § 3 k.p.k. postępowania zakończonego prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt II K (…) postanowił nie stwierdzić podstaw do wznowienia - w trybie art. 542 § 3 k.p.k. - postępowania w części prawomocnie zakończonej wobec T. G. wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt II K (…), a kosztami postępowania w przedmiocie wznowienia obciążyć skazanego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt II K (…) T. G. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 55 § 1 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w okresie od października 2003 r. do kwietnia 2004 r. i skazany na karę roku pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu, że jedna stawka jest równoważna kwocie 500 zł, a nadto za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w okresie od października 2003 r. do kwietnia 2004 r. i skazany na karę trzech lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu, że jedna stawka jest równoważna kwocie 500 zł.

Rozstrzygnięcia w tym zakresie zostały opisane w pktach 56 i 57 wyroku Sądu I instancji.Po rozpoznaniu apelacji wniesionych w tej sprawie, Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II AKa (…) w pkt VII ppkt 2 zmienił wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że uznał T. G. za winnego popełnienia jednego czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa skarbowego z art. 55 § 1 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. przy zastosowaniu przepisów art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w brzmieniu tych przepisów sprzed 1 maja 2004 r. i za to wymierzył ówcześnie oskarżonemu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 200 zł.Następnie, wyrok sądu odwoławczego w tej sprawie został zaskarżony kasacją wniesioną m.in. na korzyść T.

G. w odniesieniu do czynów opisanych w wyroku Sądu Okręgowego w C. w pktach 56, 57, 58, 59, 66 i 67. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 29 października 2015 r., IV KK 187/15 uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) w tej sprawie jedynie w odniesieniu do rozstrzygnięć zawartych w pktach: 58, 59, 66 i 67 wyroku Sądu Okręgowego w C.. W dniu 19 października 2020 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek pełnomocnika skazanego T. G., w którym wskazuje on na możliwość wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej w części w jakiej doszło do skazania w/w za przestępstwo z art. 55 § 1 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. Podnoszonym uchybieniem jakim miałby być dotknięty wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II AKa (…), który zapadł w tej sprawie w II instancji, było – zdaniem autora wystąpienia – przedawnienie karalności zachowań przypisanych skazanemu, a opisanych w pktach 56 i 57 wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt II K (…).Autor wniosku podniósł, że karalność czynów, których dotyczy uchybienie mające stanowić bezwzględną przyczynę odwoławczą, ustała z końcem 2014 r.

Wprawdzie przedmiotowy wyrok Sądu Apelacyjnego zapadł w dniu 9 października 2014 r., ale – w przekonaniu wnioskodawcy – postępowanie w tej sprawie toczyło się nadal, bowiem orzeczenie Sądu II instancji, zmieniające wyrok Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 kwietnia 2013 r., w sprawie sygn. akt II K (…), zostało zaskarżone kasacją. W wyniku jej rozpoznania Sąd Najwyższy wyrokiem dnia 29 października 2015 r., IV KK 187/15 uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do skazanego T. G. w zakresie dotyczącym utrzymania w mocy oraz częściowej zmiany pktów 58 i 59 oraz 66 i 67 wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 kwietnia 2013 r. i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

W pozostałym zakresie kasacja nie została uwzględniona. Jednak, zdaniem obrońcy, Sąd Najwyższy miał obowiązek zbadać kwestię ewentualnego przedawnienia przestępstw opisanych w pktach 56 i 57 zaskarżonego ówcześnie wyroku, w której to części kasacja nie została uwzględniona, bowiem „postępowanie wywołane wniesieniem kasacji w zwykłym trybie /…/ stanowi swoistą kontynuację postępowania instancyjnego”. W konkluzji wnioskodawca wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) w tej sprawie w odniesieniu do pktów: 56 i 57 oraz umorzenie postępowania w stosunku do T.

G. w tym zakresie.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Wniosek pełnomocnika T. G. o stwierdzenie z urzędu wystąpienia okoliczności wskazanej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 44 § 1 pkt 1 i § 5 k.k.s. i wznowienie postępowania w części zakończonej prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt II K (…) – nie zasługiwał na uwzględnienie. W rzeczywistości nie doszło bowiem do wystąpienia uchybienia wskazanego przez autora wniosku w postaci przedawnienia karalności czynu, stanowiącego bezwzględną przyczynę uchylenia wyroku wymienioną w w art. 439 § 1 pkt 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 44 § 1 pkt 1 i § 5 k.k.s. Już w samym uzasadnieniu wystąpienia wnioskodawcy odnotowano dwie okoliczności mające zasadnicze znaczenie dla oceny przedstawionej argumentacji.

Pierwszą z nich jest uzyskanie waloru prawomocności rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 października 2014 r., w sprawie sygn. akt II AKa (…), w części dotyczącej czynów opisanych w pktach 56 i 57 wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 kwietnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt II K (…) – zanim upłynął okres przedawnienia ich karalności. Jak przyznaje sam wnioskodawca, okres przedawnienia karalności czynów opisanych w pktach 56 i 57 „powinien być liczony od końca 2004 r. i upływać w końcu 2014 r.”. Jest zatem oczywiste, że wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 października 2014 r., w sprawie sygn. akt II AKa (…), zapadł przed końcem okresu, który także wnioskodawca uznaje za termin przedawnienia czynów, co do których wystąpił o wznowienie postępowania na podstawie tej ujemnej przesłanki procesowej.

Drugą natomiast istotną okolicznością jest brak uwzględnienia – w odniesieniu do tych czynów – kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II AKa (…). Sąd Najwyższy wyrokiem dnia 29 października 2015 r., IV KK 187/15 uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do skazanego T. G. jedynie w zakresie dotyczącym utrzymania w mocy oraz częściowej zmiany pktów 58 i 59 oraz 66 i 67 wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 kwietnia 2013 r. i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Nie uwzględniono natomiast kasacji w części dotyczącej czynów opisanych w pktach 56 i 57, co przesądziło o tym, że wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) w odniesieniu do czynów opisanych w tych punktach nie został wzruszony, a zatem jego prawomocność liczy się od daty jego wydania, tj. dnia 9 października 2014 r. Nie zmienia tej sytuacji sam fakt prowadzenia postępowania kasacyjnego, bowiem nie doprowadziło ono do podważenia prawomocności wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) w tej części, w której obecnie wnioskodawca domaga się wznowienia postępowania.

Przypomnieć najwyraźniej trzeba, że postępowanie kasacyjne jest postępowaniem nadzwyczajnym, a warunkiem jego prowadzenia jest właśnie prawomocność orzeczenia poddanego kontroli w tym postępowaniu. Nie jest to zatem „swoista kontynuacja postępowania instancyjnego”. Zagadnienie przedawnienia karalności czynów przypisanych skazanemu wyrokiem Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt II K (…) w pktach 56 i 57, a zmodyfikowanych rozstrzygnięciem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II AKa (…), aktualizowałoby się w postępowaniu kasacyjnym w wypadku, gdyby te czyny zostały objęte wyrokiem uchylającym Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2015 r., IV KK 187/15 – co jednak w tej sprawie – jak wiadomo – nie nastąpiło.

Samo natomiast wniesienie kasacji i prowadzenie postępowania kasacyjnego nie wzrusza prawomocności zaskarżonego orzeczenia i nie powoduje dalszego biegu przedawnienia karalności czynu, skoro w tej części nie został wzruszony prawomocny wyrok sądu odwoławczego.Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.