Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for raising inadmissible factual error and material law violations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded and ordered the defendant to bear the costs. The appellant raised material law violations regarding Article 22 of the Criminal Code and procedural errors concerning witness testimony and conflicting victim statements. The court rejected these claims because the factual error argument was inadmissible when facts were contested, and the lower courts properly applied the principle of free evaluation of evidence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 22 kk z 1969 r.; Art. 3 § 3 kpk; Art. 152 kpk; Art. 155 § 3 kpk; Art. 372 kpk: A cassation appeal raising a factual error objection is inadmissible when the appellant simultaneously contests the underlying factual findings, and procedural violations regarding evidence evaluation are not grounds for cassation if lower courts correctly applied the principle of free evaluation of evidence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KKN 565/98
POSTANOWIENIE
Dnia 5 lutego 2002 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN – Tomasz Grzegorczyk
po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2002 r.
sprawy E. K.
wobec którego warunkowo umorzono postępowanie karne o czyn z art. 158 § 1
kk z 1969 r.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.
z dnia 17 lutego 1998 r., sygn. VII Ka […]
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C.
z dnia 14 listopada 1997 r., sygn. II K […]
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża oskarżonego
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W kasacji wysunięto zarzuty obrazy prawa materialnego, a to art. 22 kk
przez jego niezastosowanie oraz prawa procesowego, tj. przepisów art. 3 § 3 kpk
przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, art. 152 kpk
przez niedopuszczenie z urzędu dowodu z zeznań policjanta R. W. oraz art. 155
§ 3 kpk przez oddalenie wniosku dowodowego o jego przesłuchanie, a także
art. 372
kpk
przez nieustosunkowanie się przez sądy obu instancji
w uzasadnieniach
jaką
wersję
podaną
przez
pokrzywdzonych
uznały
za wiarygodną oraz zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.
Rozpatrując tę skargę Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wiadomo, że zarzut obrazy prawa materialnego może być wysuwany
tylko przy przyjęciu prawidłowych ustaleń faktycznych. Tymczasem tak
naprawdę skarżący kwestionuje je, podnosi więc de facto niedopuszczalny w
kasacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Powtarza tu zresztą swą
apelację i to w sytuacji, gdy w kwestii możliwości stosowania art. 22 kk z 1969
r. wypowiedział się i to prawidłowo sąd odwoławczy (k. 160v). Wypowiedział
się też on co do potrzeby przesłuchania R. W. podnosząc, że policjant ten
nie był obecny przy zdarzeniu (k. 161). Co zaś tyczy rozbieżnych wersji
zdarzenia, to obszernie prześledził to sąd I instancji i zgodnie z zasadą
swobodnej oceny dowodów przedstawił, jakim dowodom i w jakim zakresie
daje wiarę, jakim zaś nie (k. 127v – 128), zaś sąd odwoławczy odniósł się w tym
aspekcie do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, podnoszonego w apelacji
(k. 160 – 160v). W rzeczywistości kasacja ta albo podnosi zarzuty
niedopuszczalne (co do faktów) albo wskazuje na uchybienia, których nie było
i zawiera polemikę z ocenami oraz ustaleniami sądów. Jest tym samym
oczywiście bezzasadna, i dlatego też orzeczono jak na wstępie.
aw
f/es