Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 97/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal against theft conviction, ruling procedural delays did not affect verdict outcome.

Numero d'incarto IV KK 97/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a theft conviction, ruling the procedural delays were not material to the verdict. The defendants were found guilty of deceiving a victim into transferring funds via a forged bank account, with the lower courts adjusting the sentence from restriction of liberty to imprisonment. The court held that the long trial pause, caused by the pandemic, did not alter the evidence or the final judgment, as other crucial documents and recordings remained unchallenged.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 404 § 2 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A procedural delay in criminal proceedings does not constitute a ground for overturning a verdict unless the party demonstrates that the delay had a significant and detrimental impact on the content of the judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal cassation appeal procedural delay impact evidence concentration rule theft conviction appeal costs of proceedings titolare del conto difetto di sottoscrizione conto numerato

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 404 § 2 k.p.k.
z art. 404 § 2 k.p.k., która rzutowała na rozstrzygnięcie sprawy poprzez niedostateczną, całkowicie powierzchowną ocenę zarzutu apelacji dotyczącego rażącego naruszenia przepisów postępowania, a to art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
rażącą obrazę przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 637a w zw.
Art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k. nie znajdując uzasadnionych podstaw do zwolnienia skazanych od ich ponoszenia (art.
Art. 624 § 1 k.p.k.
i art. 624 § 1 k.p.k., zwolnił ich z obowiązku uiszczania na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
§ 12 ust. 1 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
Z kolei wysokość kosztów zastępstwa procesowego na rzecz oskarżycieli posiłkowych (za pisemną odpowiedź na kasacje) ustalono zgodnie z treścią § 12 ust. 1 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
art. 535 § 3 k.p.k
IV KK 97/23 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 286 § 1 k.k
skazanych z art. 286 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionych przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 11 października 2022 r., sygn.
art. 4 § 1 k.k
rażącą obrazę przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KK 150/10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 lipca 2010 r., IV KK 150/10).
IV KK 341/22
Supreme Court dismissed appeal as obviously groundless for challenging factual findings without legal error.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KK 97/23 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy I. M. i D. M. skazanych z art. 286 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionych przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt V Ka 166/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Sosnowcu z dnia 23 grudnia 2021 r., sygn. akt IX K 1255/18, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne, 2. zasądzić od skazanych I.

M. i D. M. na rzecz oskarżycieli posiłkowych K. M. i G. M. po 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, 3. obciążyć skazanych kosztami postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających. UZASADNIENIEI. M. i D. M. zostali oskarżeni o to, że w dniu 23 listopada 2017 r., w S., działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzili w błąd H. M. w ten sposób, że w piśmie adresowanym do Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 23 listopada 2017 r., dotyczącym zwrotu wkładów, wpisali w treść przedmiotowego pisma numer konta bankowego należącego do I.

M. jako właściwy do wypłaty wkładów należnych pokrzywdzonemu H. M., a następnie przedłożyli je do podpisu pokrzywdzonemu, czym doprowadzili go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie łącznej 193 000,00 złotych, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w Sosnowcu, wyrokiem z dnia 23 grudnia 2021 r., sygn. akt IX K 1255/18, uznał oskarżonych za winnych zarzuconego im czynu, wypełniającego znamiona występku z art. 286 § 1 k.k. i za to na mocy art. 286 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 37a k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1 i 1a pkt 1 i § 2 k.k. oraz art. 35 § 1 k.k., wymierzył obojgu oskarżonym kary po roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.

Jednocześnie, na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k., zwolnił ich z obowiązku uiszczania na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Sąd Okręgowy w Sosnowcu po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonych i pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych, wyrokiem z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt V Ka 166/22:1.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) w miejsce kary ograniczenia wolności orzeczonej wobec oskarżonych w pkt. 1 wymierzył im kary po 2 lata pozbawienia wolności,b) zasądził od oskarżonych D. M. i I. M. na rzecz oskarżycieli posiłkowych K. M. i G. M. po 2520 zł zastępstwa procesowego przed Sądem I instancji,2.w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony wyrok;3. zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwotach po 10 zł i opłaty za obie instancje w kwotach po 300 zł. Od tego wyroku obrońca skazanych wniósł kasacje.

Zaskarżył go w całości i zarzucił:„1. rażącą obrazę prawa materialnego, a to art. 286 § 1 k.k., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przejawiające się w jednostronnej, bo nieuwzględniającej istotnych warunków umowy zamiany, jaką oskarżeni I. M. i oskarżony D. M. zawarli z pokrzywdzonym H. M. i niesłuszne przypisanie oskarżonym działania w zamiarze bezpośrednim o charakterze kierunkowym, podczas gdy w przedmiotowej sprawie oskarżeni I. M. i D. M. dokonali rzeczywistej zamiany lokali mieszkalnych, będących przedmiotem umowy zamiany, którą zawarli z pokrzywdzonym i rzeczywistej spłaty świadka K.

Ś. kwotą 50.000,00 złotych za wiedzą i zgodą pokrzywdzonego H. M.,2. rażącą obrazę przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 404 § 2 k.p.k., która rzutowała na rozstrzygnięcie sprawy poprzez niedostateczną, całkowicie powierzchowną ocenę zarzutu apelacji dotyczącego rażącego naruszenia przepisów postępowania, a to art. 404 § 2 k.p.k., która miała wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie prowadzenia sprawy od początku w terminie 31 sierpnia 2020 r., chociaż od uprzedniego terminu rozprawy, który odbył się 24 października 2019 r., upłynęło aż 10 miesięcy,3. rażącą obrazę przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k., która rzutowała na rozstrzygnięcie sprawy poprzez zupełnie szablonowe, niejasne ipozbawione pogłębionej, wnikliwej i całościowej oceny zarzutu apelacyjnego w zakresie naruszenia art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. poprzez brak wnikliwej i całościowej oceny zeznań pokrzywdzonego H.

M. w toku postępowania, w tym przede wszystkim poprzez brak oceny jego zeznań składanych w toku postępowania przygotowawczego, chociaż pomiędzy zeznaniami złożonymi w dniu 14 czerwca 2018 r. a zeznaniami złożonymi w dniu 19 lipca 2018 r. zachodzą niezwykle istotne sprzeczności, dodatkowo spotęgowane sprzecznymi z nimi nagraniami rozmów z grudnia 2017 r., które niestety nie zostały wyjaśnione.” Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu I instancji, oraz przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W pisemnej odpowiedzi na kasacje, prokurator wniósł o ich oddalenie jako bezzasadnych w stopniu oczywistym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacje są oczywiście bezzasadne, co uzasadnia ich rozpoznanie i oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.W pierwszym zarzucie skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa materialnego, poprzez niesłuszne zastosowanie art. 286 § 1 k.k. do zaistniałej w sprawie sytuacji zamiany mieszkań pomiędzy oskarżonymi a pokrzywdzonym. Abstrahował przy tym od faktu, że choć Sąd II instancji zmienił orzeczenie Sądu I instancji, to dokonane w wyroku Sądu Rejonowego ustalenia odnośnie do charakteru przypisanego oskarżonym czynu utrzymał w mocy.

W postępowaniu odwoławczym Sąd nie przeprowadzał zatem subsumpcji zachowania oskarżonych pod normę prawną z art. 286 § 1 k.k., a uczynił to Sąd Rejonowy. Stoi to na przeszkodzie postawieniu w kasacji skutecznego zarzutu naruszenia art. 286 § 1 k.k., skoro kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia wyroku Sądu odwoławczego, a nie sądu meriti i czyni powyższy zarzut niekasacyjnym (art. 519 k.p.k.).Drugi zarzut, dotyczący powierzchownego rozpoznania apelacyjnego zarzutu uchybienia przez Sąd I instancji zasadzie koncentracji materiału dowodowego, zawiera argumentację wziętą pod uwagę i prawidłowo rozpoznaną w postępowaniu apelacyjnym.

Nawet jeśli przyjąć, że z uwagi na wielomiesięczną przerwę między terminami rozprawy (wynikającą z sytuacji epidemicznej w kraju), zasadne było prowadzenie jej przez Sąd Rejonowy od początku w dniu 31 sierpnia 2020 r., skarżący, ani w apelacji, ani w kasacji, nie wykazał, jaki wpływ na treść wyroku wywarło kontynuowanie przez Sąd postępowania po długiej przerwie. Tymczasem naruszenie przepisu art. 404 § 2 k.p.k., poprzez zaniechanie prowadzenia rozprawy od początku po odroczeniu, nie stanowi przyczyny uchylenia wyroku bez wykazania przez stronę, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, i to wpływ niekorzystny dla strony podnoszącej zarzut takiego uchybienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 lipca 2010 r., IV KK 150/10).

Ponadto, słusznie Sąd Okręgowy zauważył, że zeznania osób przesłuchanych przed kwestionowanym czasem odroczenia, choć ważne, nie były ani jedynymi, ani najważniejszymi dowodami w sprawie, gdyż nie mniej istotne dla rozstrzygnięcia okazały się dowody z dokumentów oraz nagrania rozmów telefonicznych oskarżonych z pokrzywdzonym. Nie doszło zatem do naruszenia koncentracji materiału dowodowego, uniemożliwiającego jego prawidłową końcową analizę i ocenę treści zeznań w kontekście później przeprowadzonych dowodów. Nie sposób się wreszcie zgodzić z tezą trzeciego zarzutu kasacyjnego, że Sąd odwoławczy nierzetelnie rozpoznał zarzut naruszenia art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 4 i 7 k.p.k., poprzez mało wnikliwą i nieobejmującą całości materiału ocenę zeznań pokrzywdzonego, złożonych w toku postępowania.

Sąd Okręgowy na str. 8 uzasadnienia wyroku szeroko i wyczerpująco odniósł się do powyższych kwestii, wskazując, dlaczego nie doszło do uchybienia wskazanym w zarzucie przepisom. Wyraził przy tym pełną aprobatę dla oceny zeznań pokrzywdzonego, zawartej w orzeczeniu pierwszoinstancyjnym, a opartej na prawidłowej i wyczerpującej analizie materiału dowodowego.O naruszeniu art. 433 § 2 k.p.k. można mówić wtedy, gdy sąd nie rozważy wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym (w ogóle się do nich nie odniesie), zaś o naruszeniu art. 457 § 3 k.p.k. - gdy w uzasadnieniu wyroku nie zostanie zawarta argumentacja odnosząca się do określonego zarzutu lub wniosku apelacji, albo też argumentacja ta wprawdzie jest, ale ogólnikowa, schematyczna i nie ustosunkowująca się do istoty zarzutów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2022 r., IV KK 341/22).

Żadna z tych sytuacji w niniejszej sprawie nie miała miejsca, toteż trzeci zarzut kasacyjny również trzeba ocenić jako bezzasadny.Nie znajdując podstaw do uwzględnienia niniejszej kasacji, należało oddalić jako bezzasadną w stopniu oczywistym. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. nie znajdując uzasadnionych podstaw do zwolnienia skazanych od ich ponoszenia (art. 624 § 1 k.p.k.). Z kolei wysokość kosztów zastępstwa procesowego na rzecz oskarżycieli posiłkowych (za pisemną odpowiedź na kasacje) ustalono zgodnie z treścią § 12 ust. 1 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.[SOP] [ł.n]