Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless regarding defense counsel's absence from detention extension hearing.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that their failure to attend a detention extension hearing due to late notification constituted a procedural violation under Article 439 § 1(10) of the Code of Criminal Procedure. The court rejected this, ruling that while late notification limited rights, it did not equate to a mandatory defense presence required for a 'flagrant' procedural error.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.; Art. 117 § 2 k.p.k.; Art. 137 k.p.k.; Art. 249 § 5 k.p.k.; Art. 256 k.p.k.; Art. 344 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; A failure to notify defense counsel of a detention extension hearing does not constitute a flagrant procedural violation requiring cassation if the defense was not statutorily obligated to attend.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 77/20 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2020r., sprawy M. G. skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 października 2019r., sygn. akt II Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 14 czerwca 2019r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Rejonowy w K., wyrokiem z 14 czerwca 2019r., uznał M. G. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i za to skazał go na karę 6 lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec niego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Po rozpoznaniu apelacji oskarżyciela publicznego, pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońców Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z 30 października 2019r., w zasadniczej części utrzymał w mocy wyrok pierwszoinstancyjny.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca. W nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzucił rażące naruszenia prawa procesowego mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia oraz wskazał bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w K. wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Skarżący podniósł, że obrońcy skazanego nie wzięli udziału w czynnościach, w których ich udział był obowiązkowy, co miało urzeczywistnić się w odbyciu w dniu 3 lipca 2019r. przed Sądem I instancji posiedzenia w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania pod nieobecność obrońców, którzy nie zostali o terminie i miejscu tego posiedzenia zawiadomieni prawidłowo.
W tym właśnie skarżący upatrywał bezwzględną przyczynę odwoławczą (art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.). Zasadności tego zarzutu stwierdzić niepodobna, ponieważ o ile trudno polemizować z poglądem, że późne zawiadomienie obrońców o terminie posiedzenia ograniczyło niewątpliwie ich prawo do udziału w posiedzeniu dotyczącym przedłużenia najostrzejszego środka zapobiegawczego, o tyle uprawnienie w tej materii nie było tożsame z obowiązkowym udziałem obrońcy w tym posiedzeniu. Tym samym nie mogło być mowy o zaistnieniu bezwzględnego uchybienia.
Stwierdzić wypadało, że siłą rzeczy oczywiście nietrafna była towarzysząca zarzutowi z art. 439 k.p.k. teza o rażącym naruszeniu prawa procesowego, tj. art. 6 k.p.k., art. 117 § 2 k.p.k., art. 137 k.p.k., art. 249 § 5 k.p.k.Zarzut rażącego naruszenia art. 256 k.p.k. w zw. z art. 344 k.p.k. w zw. z art. 211 § 3 k.k.w. znalazł się na granicy dopuszczalności ze względu na treść art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k., albowiem Sąd odwoławczy wskazanych przepisów nie stosował.Z powyższych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak w dyspozytywnej części orzeczenia (art. 535 § 3 k.p.k.), a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył skazanego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.