Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for attempting to bypass the ban on sole proportionality grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that the lower court violated procedural rules regarding sentencing justification and imposed an excessively harsh penalty. The court rejected this because the appeal attempted to bypass the statutory ban on filing cassation solely on proportionality grounds, which is only permissible if based on a flagrant legal error affecting the sentence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1 k.p.k.; Art. 424 § 2 k.p.k.: A cassation appeal based solely on the disproportionality of the sentence is inadmissible unless it stems from a flagrant violation of substantive or procedural law regarding the sentencing decision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 76/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 czerwca 2013 r.,sprawy T. W.skazanego z art. 279 § 1 k.k. i in.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcęod wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 2 października 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T.z dnia 31 października 2011 r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w T., wyrokiem z dnia 31 października 2011 r., skazał T. W. za szereg przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 291 § 1 k.k. na karę łączną 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w K., po rozpoznaniu w dniu 2 października 2012 r. apelacji obrońcy skazanego, utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. Kasację od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia art. 424 § 2 k.p.k., a także rażącej niewspółmierności kary wymierzonej skazanemu.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Analiza treści kasacji wskazuje, że jej autor, stawiając zarzut naruszenia art. 424 § 2 k.p.k., próbował doprowadzić w niniejszej sprawie do obejścia wynikającego z art. 523 § 1 k.p.k. zakazu wnoszenia kasacji wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. W postępowaniu kasacyjnym można podnosić zarzut niewspółmierności kary, jednakże jedynie wtedy, gdy jest ona wynikiem rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego bądź procesowego, dotyczącego rozstrzygnięcia o karze, a naruszenie to mogło mieć wpływ na wymiar kary.
Zarzut niewspółmierności kary nie może więc przybrać charakteru samoistnego. Argumentacja skarżącego odnośnie naruszenia art. 424 § 2 k.p.k. jawi się w niniejszej sprawie jako kompletnie chybiona. W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę na to, że art. 424 § 2 k.p.k. dotyczy wyłącznie uzasadnienia sądu pierwszej instancji, w przypadku gdy sąd odwoławczy utrzymuje w mocy wyrok sądu a quo. W realiach niniejszej sprawy uzasadnienie sądu odwoławczego winno więc odpowiadać wymogom wskazanym w art. 457 § 3 k.p.k. Niemniej jednak zważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesiono się w sposób rzeczowy i wyczerpujący do kwestii wymierzonej skazanemu kary.
Podkreślić należy także, że w apelacji brak było jakichkolwiek zarzutów dotyczących wymierzonej skazanemu kary, a co do kontroli instancyjnej sądu odwoławczego nie można mieć zastrzeżeń. Stąd, zdaniem Sądu Najwyższego, skarżący nadużył zarzutu naruszenia art. 424 § 2 k.p.k., dążąc do niedopuszczalnej w postępowaniu kasacyjnym kontroli wyłącznie wymiaru kary wymierzonej skazanemu, co było głównym przesłaniem tej kasacji.Drugi ze stawianych przez skarżącego zarzutów, to jest rażąca niewspółmierność kary wymierzonej skazanemu, w kontekście pierwszego z zarzutów, nie mógł został uznany za dopuszczalny.
Treść kasacji wskazuje bowiem, że skarżący w zasadzie kwestionował tylko i wyłącznie niewspółmierność kary, co jest niedopuszczalne, mając na względzie treść art. 523 § 1 k.p.k. Mając to na uwadze, Sąd potraktował przedmiotową kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., skazanego obciążono kosztami postępowania kasacyjnego.