Supreme Court dismisses cassation against conviction for sexual assault, upholding evidence evaluation and procedural rulings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a second-instance court's conviction for sexual assault. The defense argued that the lower court erred in interpreting the victim's statement regarding 'another sexual act' and improperly rejected evidence requests or failed to re-examine the victim. The court ruled that the lower court's evidence assessment was comprehensive, consistent with life experience, and that the cassation review cannot serve as a substitute for an appeal to re-evaluate evidence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 200 § 1 k.k.; Art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; The Supreme Court holds that a cassation appeal challenging the factual findings of a lower court based on alleged errors in evidence evaluation or procedural omissions is inadmissible if the lower court's reasoning was comprehensive and consistent with life experience, as cassation review cannot substitute for appellate control.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 66/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 19 marca 2019 r. sprawy P. H.skazanego z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 7 września 2018 r., sygn. akt VI Ka […],zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G.z dnia 26 marca 2018 r., sygn. akt III K […] oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.
UZASADNIENIE
W kasacji obrońca skazanego P. H. zarzucił:1)na zasadzie art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k. rażące naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 200 § 1 k.k. poprzez dokonanie ustaleń dotyczących zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonej z wadliwym zinterpretowaniem przez Sąd wyrażenia „inna czynność seksualna”, stanowiącego znamię przestępstwa opisanego w wymienionym przepisie, oraz mimo wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej, a to braku wystąpienia znamion czynu zabronionego z art. 200 § 1 k.k. Także zarzucił, 2) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, to jest art. 170 § 1 i 2 k.p.k., a polegającego na odrzuceniu wniosku dowodowego obrońcy skazanego o dopuszczenie dowodu z uzupełniających zeznań świadka U.
H., oraz na zasadzie art 185a § 1 k.p.k., o ponowne przesłuchanie małoletniej W. G., mimo pojawienia się nowych i istotnych okoliczności, co doprowadziło do braku możliwości ujawnienia faktów, które świadczą o niewinności oskarżonego. Zarzucił również, 3) rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, polegające na obrazie przepisu art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., przez zaniechanie dokonania przez Sąd Okręgowy w G. prawidłowej oraz wszechstronnej kontroli odwoławczej i wszechstronnego rozważenia a także ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji i wspierającej je argumentacji, kwestionującej w szczególności ustalenie, że zeznania K.
K., pokrzywdzonej oraz świadków oskarżenia, a także asystenta rodziny, psychologa dziecięcego oraz seksuologa, prowadzą do stanowczych wniosków co do przebiegu wydarzeń istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego, w wyniku czego doszło do sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonych w tym zakresie dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnego orzeczenia w zakresie w jakim Sąd Okręgowy w G. przypisał skazanemu ustawowe znamię dopuszczenia się wobec pokrzywdzonej innej czynności seksualnej, o której mowa w przepisie z art. 200 § 1 k.k., przy jednoczesnym odmówieniu waloru wiarygodności pozostałemu materiałowi dowodowemu zgromadzonemu w sprawie, zwłaszcza treści opinii psychologicznej sporządzonej przez biegłą sądową M.
P., zeznaniom świadków obrony oraz wyjaśnieniom oskarżonego.Prokurator Prokuratury Rejonowej w G., w pisemnej odpowiedzi na tę kasację, wniósł o oddalenie kasacji, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Rację ma oskarżyciel publiczny, gdy podnosi, że przedmiotowa kasacja jest oczywiście bezzasadna. Trafnie też zauważa, iż zarzuty kasacyjne są w istocie powtórzeniem zarzutów z apelacji obrońcy P. H., złożonej od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 26 marca 2018 r., sygn. akt III K […]. Do tych zarzutów apelacyjnych w sposób należyty odniósł się Sąd Okręgowy w G. w pisemnym uzasadnieniu wyroku z dnia 7 września 2018 r., sygn. akt VI Ka […] (por. strony 2 – 8 tego uzasadnienia).
Nie budzi też wątpliwości, iż zarzut kasacyjny oznaczony pkt. 1 w istocie jest zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, i to skierowanym pod adresem sądu pierwszej instancji. Autor kasacji zmierza do kolejnej kontroli wyroku pierwszoinstancyjnego, tym razem przez Sąd Najwyższy. Takie postąpienie jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym.Równie bezzasadny jest zarzut kasacyjny oznaczony pkt.
2. Przypomnieć należy, iż Sąd Okręgowy w G. oddalił wniosek dowodowy o ponowne przesłuchanie w charakterze świadków U. H. i W. G. na okoliczność złożenia przez pokrzywdzoną w sprawie nieprawdziwych zeznań obciążających oskarżonego, którą to okoliczność wyjawić miała koleżance A. S., a ta w dniu 20 maja 2018 r., zatem już po zapadnięciu zaskarżonego wyroku, opowiedzieć o niej U. H. Zdaniem Sądu Okręgowego w G. tego rodzaju okoliczność, nawet jeśli miała miejsce, nie mogłaby, w oderwaniu od całokształtu okoliczności ujawnionych w postępowaniu, dowodzić niewiarygodności zeznań W.
G. złożonych w toku śledztwa oraz w postępowaniu sądowym. Świadek W. G. w toku procesu była dotychczas przesłuchiwana dwukrotnie w trybie art. 185a k.p.k. Konsekwentnie w swoich zeznaniach obciążała oskarżonego, nie ukrywając przy tym, że nie oczekuje jego ukarania. W rozmowie z A. S. mogła natomiast mówić to, czego oczekiwało od niej otoczenie, względnie ona sama uważała, iż towarzyszącej jej osobie chce w danym momencie powiedzieć i to bez ryzyka, że poniesie za to jakąkolwiek odpowiedzialność. W realiach sprawy ta decyzja jest prawidłowa (por. też stanowisko oskarżyciela publicznego z pisemnej odpowiedzi na kasację, strony 5 – 6).Także oczywiście bezzasadny jest zarzut ujęty w pkt.
3. W istocie pod „osłoną obrazy” przepisów procesowych, a to art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., stanowi on niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.Lektura pisemnego uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w G., wbrew wywodom Autora kasacji, dowodzi, że ten Sąd, dokonując kontroli skazującego wyroku Sądu Rejonowego w G. odniósł się zarówno do kwestii oceny wiarygodności zeznań matki pokrzywdzonej, jak również ocenił wartość dowodową zeznań pozostałych świadków.
Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, ocena ta była wszechstronna, uwzględniała zasady wiedzy i doświadczenia życiowego. Stanowisko w tym zakresie Sąd Okręgowy w G. przedstawił w uzasadnieniu wyroku. Jest ono wystarczające dla poznania toku rozumowania Sądu II instancji. Sąd Najwyższy podziela przy tym pogląd tego Sądu, iż zbiorcze powołanie w uzasadnieniu wyroku dowodów uznanych za wiarygodne i stanowiących podstawę dokonanych ustaleń, jest w pełni dopuszczalne w sytuacjach, w których materiał dowodowy jest w istocie jednorodny.
Nie można zatem zasadnie wywodzić, iż doszło w tym zakresie do naruszenia przepisów, o których mowa w tym zarzucie kasacji. Poza sporem jest, iż podstawą zarzutu kasacyjnego nie może być samo negowanie wiarygodności dowodów istotnych dla przypisania sprawstwa skazanemu tylko dlatego, że zostały one ocenione w sposób dla niego niekorzystny, ani też przeciwstawienie im innych dowodów lub ich fragmentów, stawiających skazanego w korzystniejszym świetle. Tego rodzaju zabieg stanowi nie tylko nieuprawnioną polemikę, ale też obejście przepisu art. 523 k.p.k. oraz niedopuszczalną próbę przekształcenia kontroli nadzwyczajnej, jaką jest kontrola kasacyjna, w kontrolę apelacyjną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2015 r., III KK 176/15, Lex nr 1770895).Mając na względzie przedstawione wyżej powody Sąd Najwyższy, z mocy art. 535 § 3 k.p.k., rozstrzygnął jak w postanowieniu.