Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 620/19 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed because defendant used procedural defect claim to challenge factual findings on property ownership.

Numero d'incarto IV KK 620/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued a procedural violation regarding the lack of a prosecution request from the victim, but this claim was based on factual errors about land ownership. The court ruled that the defense was actually challenging factual findings rather than the procedural prerequisite, which cannot be directly contested in cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.: A cassation complaint alleging a procedural defect under Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. is inadmissible if it is substantively based on challenging factual findings regarding the identity of the victim, as such facts cannot be directly contested in cassation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal procedural defect factual findings property ownership criminal procedure negative procedural prerequisite unfounded appeal mancanza di prova

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
I,II i V - na jego korzyść stawiając zarzuty:„1.Uchybienie wskazane w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw.
Art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. został podniesiony przez autora wniesionej skargi, przez co spełniony został procesowy wymóg dla skutecznego wniesienia kasacji.
Art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.
(art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).
art. 288 § 1 k.k
‎skazanego z art. 288 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
art. 535 § 3 k.p.k
288 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎w dniu 21 listopada 2019 r.,‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w N.
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k
I,II i V - na jego korzyść stawiając zarzuty:„1.Uchybienie wskazane w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k
z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.
art. 7 k.p.k
art. 523 § 2 k.p.k
Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k
439 § 1 pkt 9 k.p.k., a zatem kasacja nie ma charakteru pozornego, gdzie konstrukcja zarzutu kasacji tylko w warstwie formalnej nawiązuje do konstrukcji uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 620/19 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie L. H. ‎skazanego z art. 288 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎w dniu 21 listopada 2019 r.,‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w N. ‎z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II Ka (…)‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. ‎z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. akt II K (…) p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. akt II K (…), L. H. został uznany winnym popełnienia występku z art 288 § 1 k.k., za który przy zastosowaniu art. 37 a k.k. wymierzono mu karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 zł.Apelacje od wyroku złożyli oskarżony, jego obrońca oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego. Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonego L.

H. tj. pkt. I,II i V - na jego korzyść stawiając zarzuty:„1.Uchybienie wskazane w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., polegające na wydaniu wyroku skazującego pomimo istnienia ujemnej przesłanki procesowej w postaci braku skutecznie złożonego wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej w sytuacji gdy przedmiotowy wniosek w sprawie pochodził od osoby, która w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie była pokrzywdzoną;2.Obrazę przepisów postępowania a to art. 7 k.p.k. poprzez:a)oparcie się przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wyłącznie na zeznaniach pokrzywdzonego W.

K. i jego żony D. S. K. w zakresie przypisania im prawa własności uszkodzonego mienia przy jednoczesnej nienależytej ocenie tych dowodów i wyciągniecie z nich sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania i pozostałym materiałem dowodowym wniosków,b)odmowę dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego L. H. w zakresie miejsca dokonanej przez niego wycinki drzew pomimo braku podstaw do kwestionowania jego prawdomówności w tym zakresie,- co prowadziło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów i miało wpływ na wynik sprawy;3.Obrazę przepisów postępowania, a to art. 170 § 1 pkt. 5 k.p.k. poprzez nieuzasadnione oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o przesłuchanie w charakterze świadka J.

K. na okoliczność umiejscowienia w terenie wyciętych drzew, ich położenia względem przebiegu granic oraz określenia czasu w jakim zostały one zasadzone a także towarzyszących temu okoliczności ze szczególnym uwzględnieniem własności gruntu na jakim rosły oraz sprecyzowania danych pozwalających na ustalenie czyją własność stanowiły co bezpośrednio przekładało się na określenie i zweryfikowanie kręgu osób pokrzywdzonych , poprzez błędne przyjęcie, iż wniosek ten w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania, podczas gdy jego realizacja w żaden sposób nie wpłynęła by na czas rozpoznania przedmiotowej sprawy a jedynie przyczyniła do wszechstronnego jej rozpoznania;4.Obrazę przepisów postępowania, a to art. 170 § 1 pkt. 5 k.p.k. poprzez nieuzasadnione oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o przesłuchanie w charakterze świadka J.

W. na okoliczność umiejscowienia w terenie wyciętych drzew, ich położenia względem przebiegu granic, ustalenia okoliczności przeprowadzonych prac związanych z wycinaniem drzew i udrażnianiem drogi gminnej w sierpniu 2016 roku, ze szczególnym uwzględnieniem osób obecnych w trakcie wykonywania tych robót, zakresu zrealizowanych prac, poprzez błędne przyjęcie, iż wniosek ten w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania, podczas gdy jego realizacja w żaden sposób nie wpłynęła by na czas rozpoznania przedmiotowej sprawy a jedynie przyczyniła do wszechstronnego jej rozpoznania;5.Obrazę przepisów postępowania, a to art. 170 § 1 pkt. 5 k.p.k. poprzez nieuzasadnione oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o przeprowadzenia oględzin miejsca zdarzenia w formie wizji lokalnej przy udziale biegłego z zakresu geodezji i kartografii celem bezpośredniego zapoznania się z topografią miejsca, przebiegiem wskazanych przy udziale biegłego granic, wskazaniem przez uczestników postępowania miejsc, z których wycięte miały zostać drzewa, zweryfikowania poczynionych ustaleń procesowych jak również zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonych, ze szczególnym uwzględnieniem praw własności do wyciętych drzew przysługujących ujawnionym pokrzywdzonym poprzez błędne przyjęcie, iż wniosek ten w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania, podczas gdy jego realizacja w żaden sposób nie wpłynęła by na czas rozpoznania przedmiotowej sprawy a jedynie przyczyniła do wszechstronnego jej rozpoznania;6.Obrazę przepisów postępowania, a to art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, na jakiej podstawie Sąd I instancji ustalił kwestie własności zniszczonego mienia przypisaną w sposób wątpliwy pokrzywdzonemu W.K. wyłącznie na podstawie jego oświadczenia niekorespondującego z pozostałym materiałem dowodowym, a także brak wskazania w uzasadnieniu w jaki sposób i na podstawie jakich dowodów doszło do ustalenia miejsca wykarczowania drzew i z jakich przyczyn Sąd Rejonowy uznał dowody na korzyść oskarżonego w tym zakresie za niewiarygodne, co powoduje , że wyrok w tym zakresie wymyka się spod kontroli instancyjnej;7.Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść wyroku polegający na bezpodstawnie przyjętym założeniu, iż mienie w postaci sześciu sztuk drzew gatunku świerk pospolity mające ulec zniszczeniu na skutek działania oskarżonego stanowiło własność W.K., podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż prawo własności wymienionego mienia występowało po stronie właściciela działki stanowiącej drogę gminną, na której rosły wymienione drzewa a więc do Gminy S.”.Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania przeciwko oskarżonemu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.Wyrok zaskarżył także oskarżony, zarzucając orzeczeniu szereg uchybień i naruszeń przepisów postępowania; wskazywał także na wydanie wyroku pomimo braku wniosku o ściganie.

W konkluzji oskarżony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części jego dotyczącej i umorzenie postępowania.Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zaskarżając powyższy wyrok w całości zarzucił mu także naruszenie szeregu przepisów postępowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia; w końcowej części apelacji domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G..Po rozpoznaniu wszystkich apelacji Sąd Okręgowy w N. wyrokiem z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II Ka (…), utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Rejonowego w G..Kasację w tej sprawie złożył obrońca skazanego.

Zaskarżając wyrok w całości wskazał na: „zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 KPK w zw. z art. 17 § 1 pkt. 10 KPK poprzez wydanie wyroku skazującego L. H. pomimo istnienia ujemnej przesłanki procesowej w postaci braku wniosku o ściganie od uprawnionego podmiotu, to jest Gminę S., będącą właścicielem gruntu, z którego dokonana została wycinka 6 sztuk świerka pospolitego, a co za tym idzie - procedowanie w odniesieniu do wniosku złożonego przez W. K., który w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie był osobą pokrzywdzoną”.W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim wyroku Sądu Rejonowego w G. i umorzenie postępowania przeciwko L.

H..W odpowiedzi na kasację, prokurator wniósł o uznanie kasacji obrońcy skazanego za oczywiście bezzasadną i jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasację należało oddalić wobec jej oczywistej bezzasadności. Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść skazanego strona może wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w sytuacji skazania na inną karę niż kara bezwzględnego pozbawienia wolności, dla możliwości wniesienia kasacji przez stronę, konieczne jest podniesienie zarzutu opartego na jednej z przesłanek wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).

W tym postępowaniu wobec L. H., co prawda zapadł wyrok skazujący, jednak wyłącznie na karę grzywny. Respektując więc wskazane powyżej ograniczenia procesowe obrońca mógł wnieść kasację tylko w sytuacji dostrzeżenia zaistnienia bezwzględnych przesłanek odwoławczych z art. 439 k.p.k. Taki zarzut, tj. naruszenie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. został podniesiony przez autora wniesionej skargi, przez co spełniony został procesowy wymóg dla skutecznego wniesienia kasacji. Co istotne, zarzut ten w formule ujętej w kasacji rzeczywiście opisuje uchybienie, które zarówno w sferze formalnej, jak i merytorycznej mieści się w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., a zatem kasacja nie ma charakteru pozornego, gdzie konstrukcja zarzutu kasacji tylko w warstwie formalnej nawiązuje do konstrukcji uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k. a oparta jest na okolicznościach prawnych, które nie mieszczą się w podstawach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k.

Rzecz jednak w tym, że w formule przyjętej przez skarżącego zaistnienie ujemnej przesłanki procesowej w postaci braku wniosku o ściganie, warunkowane jest nie tyle faktycznym zaniechaniem ze strony pokrzywdzonego złożenia deklaracji o ściganiu sprawcy przestępstwa, co wadliwym, zdaniem obrońcy, ustaleniu osoby pokrzywdzonej wyrządzonym przestępstwem, a mianowicie właściciela gruntu, z którego dokonana została wycinka 6 sztuk świerka pospolitego. Zarzut o analogicznej treści obrońca skazanego podniósł uprzednio w apelacji (pkt 1) uzupełniając go jednocześnie (pkt 2) argumentacją podważającą trafność dokonanej przez sąd I instancji oceny dowodów a w konsekwencji wskazującą na wadliwość ustaleń faktycznych co do miejsca dokonanej wycinki drzew, a tym samym podmiotu, któremu przysługiwało prawo własności uszkodzonego mienia (6 sztuk drzew gatunku świerk pospolity).

Sąd odwoławczy w sposób rzetelny zarzut ten rozpoznał, o czym świadczy treść pisemnych motywów wyroku (patrz str. 5-6 uzasadnienia). Odpowiadając autorowi środka odwoławczego, sąd ten właściwie uargumentował powody, dla których stawiany zarzut, kwestionujący w istocie ustalenia faktyczne co do właściciela miejsca, z którego wycięto drzewa jest chybiony. Obecnie w kasacji zarzut braku wniosku o ściganie jest więc oparty o te same okoliczności, które dotyczą ustalenia prawa własności gruntu na którym rosły ścięte drzewa.

W istocie zatem kwestionowane są ponownie ustalenia faktyczne, a nie to, że wystąpił w sprawie brak wniosku o ściganie od osoby, która została ustalona w postępowaniu karnym jako właściciel czy posiadacz przedmiotowego gruntu, na którym rosły wycięte następne drzewa. W postępowaniu kasacyjnym nie można zaś wprost kwestionować ustaleń faktycznych, także jako przesłanki wystąpienia okoliczności braku wniosku o ściganie. Postąpienie obrońcy, który pod pozorem zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej domagał się w rzeczywistości od sądu kasacyjnego rozpoznania niedopuszczalnego na tym etapie postępowania, zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, nie mogło przynieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu.Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.